Als Peter Doherty komt, is het feest. De shows van de man mogen dan al jaren zo wisselvallig zijn als het weer in zijn geliefde Albion; de zalen zitten altijd stampvol. Als er één trouwe fanbase bestaat, is het de zijne wel. En terecht, want hoewel “onze Pete” de laatste jaren meer in de pers kwam omwille van zijn soms bizarre levenswandel, bleef hij toch op hoog niveau plaatjes maken. Met The Libertines, met Babyshambles of gewoon solo, Doherty heeft ons altijd bij de keel gegrepen met zijn melodieuze rocksongs en zijn briljante teksten.
Eens eindelijk binnengeraakt in een volledig uitverkocht Trix bleek dat het voorprogramma Alan Wass al aan zijn laatste nummers was begonnen. De man is geen onbekende meer. De beruchte drinkebroer van Doherty was een tijdje geleden nog de frontman van Lefthand, maar gaat tegenwoordig liever alleen de baan op. Op het Trixpodium maakte de man alvast een zeer benevelde indruk. Gelukkig leek de schade allemaal nogal mee te vallen toen Wass het geniale Hired Gun inzette. Wat houden wij toch van dat nummer. Spijtig genoeg leek de overgrote meerderheid van de zaal het omgekeerde te denken.
Alan Wass was nog niet goed van het podium gezwalpt, of
Adam Ficek vatte post onder de spotlights. De drummer van Babyshambles heeft tegenwoordig zijn handen vol met zijn eigen project Roses Kings Castles, waarmee hij vorig jaar een album uitbracht. Hij speelde dan ook vooral nummers uit die debuutplaat. Hoogtepunten waren het uptempo
Horses en het nostalgische
Brass Winter. Het is duidelijk dat Ficek, die ons qua stemgeluid soms aan Morissey deed denken, ook zonder Babyshambles een meeslepende performance kan neerzetten.
Peter Doherty, de man waarvoor iedereen gekomen was, liet naar goede gewoonte even op zich wachten. Om kwart over tien struinde de slanke, in grijs pak geklede dandy dan toch het podium op. Iedereen kon meteen zien dat hij niet in algeheel nuchtere toestand verkeerde, en zijn eerste gitaarstukjes zetten die indruk alleen maar kracht bij. Het uit het Libertines tijdperk daterende Hooligans On E werd volledig verprutst door 's mans klunzige gitaarspel.
Er zat echter beterschap in, en Can't Stand Me Now klonk dan ook al een klein beetje consistenter. We weten wel dat een slordige klank ondertussen Doherty's handelsmerk is geworden, maar het moet niet te veel worden. Nummers die maar half worden afgewerkt, gitaarsolo's die klinken alsof ze met plastic vingertoppen worden gespeeld en muzikanten die braken op het podium; we zijn er niet echt wild van.
Toch weet Doherty ons op een of andere manier te bekoren. Hij is wellicht de enige die door zijn gedrag, zijn teksten en zijn présence de geest van de oude romantische meesters weet op te roepen. En wellicht is het dat wat hem zo geliefd maakt bij zijn fans. Die lijken nooit kwaad te worden om weer eens een gecancelled concert. Nee, integendeel, ze tonen begrip en wensen hem veel beterschap toe.
Maar wat we van dit concert moeten denken, weten we niet goed. We hebben ons enerzijds echt geërgerd aan de onverzorgde uitvoeringen van de nummers en het dronken gewauwel tussendoor, maar anderzijds genoten we ook van de sfeer en de hoger genoemde présence van deze Britse romanticus. Peter Doherty is net als het kind waar mama nooit boos op kan zijn, gewoon omdat ze weet dat het briljant is.
No comments
Nieuwe reactie inzenden