De grappigste band van het hele festival was ongetwijfeld The Violent Husbands, die met hun teksten over omasex en geweld tegen vrouwen de toestromende bezoekers uitstekend vermaakten. Of ze nu zongen in hillbilly Engels (Grandmother) of in hun West-Vlaams dialect (De Boeren Van Vroeger), het was allemaal even vermakelijk. Ze hebben ons bovendien iets bijgeleerd: “If you don’t want to leave a trace, don’t hit your woman in the face”. Hopelijk mogen we in de toekomst deze drie uitstekende muzikanten nog vaak op bezoek krijgen, uiteraard met “a waffle and a nice cup of coffee”.   De volgende groep op de affiche was Monza. Met op de achtergrond een grote banner van de hoes van hun laatste album ‘Attica!’, gaven zij de aftrap van een stevig concert met het gelijknamige nummer. Gehuld in hemden met fluo insignes, gaf de band met een bijzonder furieuze Meuris op kop gebalde versies van Naar Men Zegt en het psychedelisch wegrockende Wie Danst Er Nog? Misschien wel aangestoken door de spastische Peter Van de Veire toonde Stijn Meuris zich een volwaardig trainingsinstructeur, maar dan wel één die aan de wijn zat. Uit zijn Noordkaapperiode hoorden we nog Gigant. De band sloot af met een ruige, ietwat bluesy versie van Van God Los. Live is Monza stukken beter dan op plaat, zoveel staat vast.   Folkrockmonument The Levellers wachtte de moeilijke taak om de Oude Markt doorheen een zware stortbui te loodsen. Een taak die ze met brio volbrachten. De sfeer zat er ook al meteen goed in toen presentator Dave Peeters het publiek een “happy birthday” liet zingen. De Britse band bestaat immers twintig jaar, maar op hun optredens zit duidelijk nog geen sleet. Het publiek helemaal voorin ging massaal uit de bol en niet alleen op de bekende nummers zoals Beautiful Day en One Way. Naast hun twintigjarig bestaan hadden de Levellers ook nog hun nieuwe album ‘Letters From The Underground’ te vieren, dat ze als volgt aankondigden: “You can buy it, or you can download it for free. We don’t care.” De heren hebben duidelijk lak aan hun platenmaatschappij, maar een des te groter hart voor hun publiek: met een stomende versie van Liberty Song besloten ze hun energieke set.   In tegenstelling tot hun voorgangers, heeft Engelands laatste hype Scouting For Girls nog weinig tot niets bewezen, hun radiohitje Elvis Ain’t Dead ­terzijde gelaten. Songs die voornamelijk bakvissen in beweging brengen, hebben ons nog nooit kunnen overtuigen en dat zou ook nu niet veranderen. Hun stop/startformule was vrij doorzichtig en ook hun andere hitjes (Not About You en She’s So Lovely) zijn niet van het kaliber dat wij hen nu al de status van “de nieuwe Kooks” zouden durven toedichten. Vrij slappe en opgewarmde kost, al deed de zanger nog zo zijn best - soms zelfs een beetje te hard - om de sfeer erin te brengen, wat hem uiteindelijk ook lukte. Bij de bakvissen wel te verstaan.   De set van Arsenal wisselden we gaarne in voor een streepje Vismarkt, alwaar Balthazar alweer - zie ook het Dranouter folkfestival - een uitstekend optreden weggaf, met als absoluut hoogtepunt This Is A Flirt. Deze jongens en meisje voorspellen wij een grootse toekomst en het weze hen gegund.   Dan was het tijd voor straffe madam Anouk, die zich helemaal op haar gemak voelde op de Leuvense mainstage. “Tijd om even wat plastisch uit te beelden”, moet ze gedacht hebben toen ze haar borsten eens stevig vastpakte bij Modern World. Hierna speelde ze meteen haar trui uit waardoor haar Hanky Panky tattoo in vol ornaat te bewonderen was. Met Jerusalem werd de vaart er stevig ingehouden en na een lange maar nooit vervelende soloronde voor elk bandlid was het tijd voor Girl. Het publiek dreef mee op Anouks enthousiasme en scandeerde Nobody’s Wife overtuigend mee. Good God sloot deze set, die stond als een huis, in klasse af.   De Oude Markt stroomde bijzonder snel leeg na het optreden van de Hollandse en was dan ook niet meer helemaal gevuld voor de dj-set van Calvin Harris, die het publiek veel minder op zijn hand wist te krijgen dan Peter Van de Veire of Vlaams dj-coryfee Zaki, die drie avonden na elkaar het De Layensplein veranderde in een kolkende dansmassa tijdens het Bal populaire.     Eveneens een bijzonder leuk initiatief, was de Stella Music Busker 2008 oftewel de vraag naar Vlaanderens strafste straatmuzikant, georganiseerd in samenwerking met Poppunt en met peters als Milow, Tom Helsen en Jason Dousselaere, de zanger-gitarist van The Violent Husbands.  De winnaars hiervan waren Bad Cirkuz, omschreven als een mix van Amy Winehouse, Billie Holliday en Sarah Bettens.  Echt duidelijk van opzet was deze wedstrijd echter niet, dus naar de toekomst toe misschien betere communicatie naar het publiek toe plus een plekje op de Leuvense mainstage in plaats van in het relatief luwe Marktrock Café. Voor de rest was dit een gesmaakt Marktrock. Meer van dit graag!