Een van de grootste singer-songwriters ooit trekt na een stilte van vijftien jaar terug op tournee. Het klinkt als een sprookje, en dat is het ook een beetje. Dat de financiële realiteit minder sprookjesachtig is, zien we even door de vingers. Leonard Cohen zelf lijkt dat hoofdstuk ook achter zich gelaten te hebben. Drieduizend gelukkigen zagen hem aan het werk in de best denkbare setting: het Minnewaterpark in Brugge.

Cohen nadert intussen de vierenzeventig. Zijn haren zijn grijs geworden, maar zijn streken verraden een veel jongere geest. Hij zag eruit als een oude bluesman in zijn pak en met grijze hoed, maar op bepaalde momenten huppelde hij over het podium als een jong veulen. Opvallend goed bij stem, wisselde hij moeiteloos tussen tederheid, stevig gegrom en parlando. De man had er duidelijk plezier in. Hij improviseerde variaties op zijn alom bekende teksten, wat resulteerde in knipogen en grapjes zoals de “I didn’t come to Bruges just to fool you” in Hallelujah. Wat opviel, was de algemene beleefdheid, zowel op het podium als ernaast. Ondanks het feit dat er behoorlijk wat volk samengepakt stond, bleef iedereen galant en voorkomend. Geen geduw, toneelkijkers werden gretig gedeeld. Ook Cohen zelf nam na elke song even zijn hoed af en bedankte het publiek uitgebreid. Cohens beleefdheid was op bepaalde momenten zelfs iets te genereus. Zo stelde hij bij bijna elk nummer een of meerdere bandleden voor met de nodige superlatieven. Erg vriendelijk, maar op die manier wordt de sfeer van zijn magnifieke songs ook telkens een beetje gebroken. Een muggenzifter die daardoor zijn avond laat verpesten. Aanvankelijk kon je een speld horen vallen. Het volume van de muziek was aangenaam stil en iedereen luisterde geconcentreerd naar tekst en muziek. Naarmate het concert vorderde, overwonnen de meezingers dan toch hun initiële verlegenheid. Zeker hits als Suzanne, First We Take Manhattan en So Long Marianne werden discreet maar woord voor woord meegezongen. Het geluid was voortreffelijk, zoals altijd in het Minnewaterpark. Zowel Cohen als zijn band gaven blijk van de opperste concentratie en leken te allen tijde precies te weten waar ze mee bezig waren. De Canadese zanger kan elk onderwerp aan, zet geloof, dood en intermenselijke relaties naar zijn hand zonder ooit belachelijk of pathetisch te worden. De hoogtepunten van de set vol greatest hits waren amper te tellen. Wij noteerden toch het grappige Tower Of Song, dat actueler dan ooit leek, I’m Your Man, de kleverige koppeltjes ten spijt, en het doordringende Everybody Knows. Dit concert was een must. Zo werd vooraf verkondigd, want “het zou wel eens de laatste keer kunnen zijn”. Wij zagen een man die met zoveel naturel en zoveel goesting op het podium stond dat het ons sterk zou verbazen als dit de laatste keer geweest was. We kunnen alleen maar hopen dat dat vervolg er ook werkelijk komt.