Als eerste mochten Scary Kids Scaring Kids het beste van zichzelf geven. Net als de andere twee groepen van de avond is ook dit zestal afkomstig uit de VS, waar ze al een aardige reputatie hebben opgebouwd. Dit bezoekje aan België was ook meteen het eerste van de band. De jongens brachten ons een flink staaltje rock, aangedikt met synthesizers die het geheel een stuk dansbaarder maakten. Helaas zat het geluid niet honderd procent snor en hadden we daardoor er maar al te vaak het raden naar wat de zanger juist zong. Al was dat op sommige momenten misschien wel een voordeel, aangezien de frontman het af en toe moeilijk kreeg en zich naar adem happend afwendde. Desondanks was dit een erg energieke performance. Dat laatste gold vooral voor de toetsenist, die zich als een losgeslagen gorilla op zijn synthesizer stortte. Het publiek leek hier op sommige momenten echter anders over te denken: als toeschouwers van een tennismatch stonden ze erbij en keken ernaar. Met nummers als My Darkest Hour, Faces en Snake Devil kon de groep ons van het begin tot het einde boeien, al was dat deels ook te danken aan de apenstreken van de toetsenist.    Een tweede band die de kans gegund werd om op deze Europese tour België te verkennen, was het zestal van Drop Dead, Gorgeous. Onder een angstaanjagend streepje muziek, geheel in lijn met het meest recente album van de band ‘Worse Than A Fairy Tale’ (een conceptalbum over een seriemoordenaar), kwam de band op. Hoewel de bandleden nog maar net hun tienerjaren ontgroeid zijn, maken ze erg volwassen en complexe muziek, die live op sommige momenten zelfs beter klinkt dan op cd. De kunsten van de muzikanten werden tijdens nummers als I Want To Master Life And Death en 45223 dik in de verf gezet. Ook de zanger wist van wanten en zijn rauwe stem hield goed stand tussen al het gitaar-, bas- en drumgeweld. Net als hun voorgangers hebben deze jongens energie voor twee en terwijl zij op het podium een erg sterke en dynamische set afsluiten door één voor één af te gaan, bedenken wij dat dit misschien wel één van de eerstvolgende bands is om ook in Europa door te breken.   Na de twee geslaagde supportacts waren de verwachtingen voor hoofdact Every Time I Die erg hoog. Deze werden volledig ingelost zodra de bandleden op het podium verschenen en ons met de eerste noten al van onze sokken bliezen. Hoewel de gemiddelde leeftijd van deze band dubbel zo hoog ligt als die van zijn supportacts, had ze nóg meer energie dan de voorgaande jongelingen. Als tieners op Red Bull sprongen en renden ze het hele podium rond. De muzikanten leken het helemaal naar hun zin te hebben op het Belgische podium en verbaasden ons keer op keer met hun muzikale kunstjes alsof het niets was. Een grote thumbs up voor Josh Newton, de bassist die na zijn vertrek bij From Autumn To Ashes eind 2007 werd uitgenodigd om zich bij Every Time I Die te voegen. Hij liet weer zien wat zijn vingervlugge baswerk waard is. Niet alleen bij de band heerste een vrolijke sfeer, ook het voorheen passieve publiek leek eindelijk los te komen. Men moshte, zong en sprong alsof het leven er vanaf hing op ijzersterke versies van We’rewolf, Bored Stiff en The New Black. Zanger Keith Buckley zong niet altijd “boenk erop”, en met momenten zelfs vals. De uitgebreide interactie die de vocalist met het publiek onderhield, maakte dit deels weer goed en bracht de avond iets dichter bij de perfecte rockshow.