Wie het verhaal van 'Metal Machine Music' niet kent hoeft zich geen zorgen te maken: niemand kent het echte verhaal. Deze plaat met vier keer zestien minuten feedback en lawaai wordt door sommigen gezien als het begin van de noise, door anderen als een contractuele welgemeende fuck you aan de platenfirma, en door een enkeling - Lou Reed inclusief - als een serieus, artistiek statement. Dat wil Reed nu bewijzen met zijn Metal Machine Trio.
Hoezeer wij Lou Reed ook respecteren als songschrijver en gitarist, vragen wij ons af of zijn artistieke bron is opgedroogd. Laten we eerlijk zijn, na 'Magic And Loss' heeft de man geen enkele essentiële plaat meer gemaakt. Live zagen wij hem een gemakkelijke "Best of"-set brengen op Marktrock, een integrale 'Berlin' naspelen zonder enige nieuwe input, en op Jazz Middelheim voorzag hij John Zorn van wat achtergrondlawaai, dat naar onze mening vooral te genieten was in verregaande staat van dronkenschap. Wat bracht ons dan in 's hemelsnaam naar de AB, waar hij voor Domino "a night of deep noise" bracht? Nieuwsgierigheid wellicht.
Er was alleszins goed gecommuniceerd over dit optreden ("No songs!") want de zaal zat verre van vol. Een diep gegrom weerklonk al geruime tijd toen Reed en zijn twee compagnons het podium betraden. Ze begonnen met hun rug naar het publiek wat aan de knopjes te draaien van de versterkers, hetgeen middels een goed geplaatste gitaar resulteerde in de nodige feedback. Ook de rest van het optreden bleef de interactie met het publiek zowat onbestaande.
Het continue gedreun en gegrom had bijna iets therapeutisch: je kon jezelf nauwelijks horen denken. Het muzikale equivalent van een fles goedkope wodka: even de gedachten verzuipen, maar dan in lawaai. Het schelle geluid van de grote gong droeg daar zeker toe bij. Af en toe kwam er slagwerk (een erg grote trom) bij kijken. Even dachten wij aan de intro van Pink Floyds One Of These Days en dies meer, maar daarna gooide het trio het weer over een andere boeg.
Tot dan toe had de saxofoon vooral feedback opgepikt maar toen er korte riedeltjes op gespeeld werden en Reed plaatsnam achter een uitgebreid workstation en zijn gitaar op een normale manier op de schoot nam was het helemaal duidelijk: alle feedback en georchestreerde chaos ten spijt zou dit geen avond van anti-muziek worden. "Grootstadsklanken" is wellicht een juiste omschrijving. Het publiek zou niet beginnen jouwen en met dingen gooien of ostentatief de zaal verlaten. De meesten stonden het grijnzend of met open mond aan te zien.
We zouden deze performance absoluut geen meesterschap durven noemen. De gemiddelde jonge band zet in het repetitiekot ook wel eens graag de versterkers op "vollen bak" om zoveel mogelijk lawaai te maken, de ene nog luider dan de andere. Maar die band krijgt dan klachten van de buren in plaats van een podium in de AB. Alle artistieke aspiraties van Lou Reed ten spijt vonden wij dit niet van een hoger niveau dan die beginnende bandjes.
Eigelijk hadden we gehoopt op iets irritant slechts. Trommelvliessplijtende nonsens zonder enige lijn. Een roepend, tierend en kolkend publiek. Bierbekers naar het podium. Punk! Iets zó slecht dat het nog jaren geboekstaafd zou staan als het slechtste optreden ooit. Maar met een waarborg van twintig cent per beker en tienduizenden euro's aan materiaal op het podium kon men zoiets helaas niet verwachten. U zal het niet gauw lezen in een recensie, maar om goed te zijn, had dit optreden véél slechter gemoeten.
11 comments
Ach beste Stefan, een wat puberaal stukje toch dit, het equivalent van een flesje cola van een brolmerk zonder veel prik. Met je "controversiële" titel als een dwingend keurslijf?
Je kon jezelf nauwelijks horen denken? Wel Integendeel, deze steeds weer nieuwe vormen aannemende,soms meanderende dan weer hoekige of puntige soundscapes stimuleren net het denken en het muzikaal meedenken langs onbekende paden. Ik betrapte me erop dat een stuk van mijn hersenen actief was met telkens één of meerdere stappen voorop te willen zijn, en constateerde met genot hoe dit nu eens perfect samenviel en dan weer eens resulteerde in een onverwachte maar toch weer als een bus kloppende (om niet te zeggen als een obus exploderende) wending.
En ja, grijnzen kan uit ironie maar ook uit waarachtige overgave en instemming. In de muziek zitten, eruit trachten te geraken en beseffen dat je vastzit in de muil van het sissende beest.
Persoonlijk hoogtepunt: in het zich langzaam ontrollende finale klanktapijtbombardement kreeg ik plot een bijna onweerstaanbare drang om het podium op te springen en die gigantische tot dan toe ongebruikte gong te lijf te gaan met een tijgersprong. Geen twee volle seconden later ordonneerde Lou met een handgebaar Sarth Caloun om vanachter zijn elektronische schuiloord vandaan te komen en in alle naaktheid loos te gaan op de gong. Open mond, jawel, maar zonder kwijl.
Wat een flauwe kul is dat allemaal zeg!
In het begin was het een moeilijk optreden. Maar eens je het snapte was het virtuoos en zeer mooi om naar te luisteren. De interactie tussen sax, gitaar en sampling was echt heel goed.
Als je punk, bier gesmeten en lou reed die fuck zegt wilt zien had je toch niet moeten komen. Kan je beter naar slipknot of iets dergelijks.
Lou Reed is een man van 60 die alles zowat bewezen heeft. grrrt zijn stukje over Lou Reed is de echte recensie
En ja dat durf ik als 23 jarige puber zeggen.
Dank u Lou voor de mooie avond
Beste fans, m.i. wordt een recensie het beste geschreven vanuit het oogpunt van een open-minded, nieuwsgierige liefhebber, en niet vanuit het oogpunt van een rabiate fan. Ik vraag mij af of jullie naar dit optreden zouden gekomen zijn en het even goed zouden gevonden hebben als daar niet Het Grote Genie Lou Reed had gestaan. En denk nu niet dat ik alleen maar popdeuntjes en klassieke rockertjes kan genieten. Ik vind bijvoorbeeld de latere platen van Robert Fripp en aanverwanten, die ook de grenzen van de muziek aftasten, veel virtuozer (hoor bvb de compilatie 'The Young Person's Guide To Discipline'). En de teneur van mijn artikel gaat blijkbaar wat verloren: met "niet slecht genoeg" bedoel ik dat de originele plaat nauwelijks beluisterbaar is. Dit optreden was meer dan beluisterbaar. Ik mis dus ergens de overeenkomst met het idee van de plaat. Tot slot: na het optreden ging ik nog iets eten; in het toilet in de kelder van het restaurant weerklonk het gegrom van de ventilatoren voor de keuken, het gepiep van de buizen van de verwarming en de waterleiding, flarden muziek en het gedaver van de auto's in de straat. Een mooi bisnummer...
Hoe je het ook draait of keert: deze recensie slaat alle verwondering:
- artistieke verwondering opgedroogd?
Dit project getuigt net van een onvervalste kunstuiting, gebaseerd op een album, maar met jonge muzikanten die het concert "maakten".
- geen enkele essentiele plaat na Magic & Loss?
Wel, smaken verschillen: Ecstacy is voor mij één van zijn beste platen en wat hij met de gedichten van Edgar Allen Poe deed, behoort tot de sterkste artistieke prestaties die een muzikant met het dichterlijk oeuvre kan doen.
- live Berlin naspelen zonder enige nieuwe input?
Het was in Vorst de bedoeling van Reed om het volledig in de geest van toen te spelen. In de Bozar bracht hij het jaar erop net wel verandering in stijl, om niet telkens het zelfde te moeten doen!
- interactie met publiek onbestaande?
Waarom sprong een meisje dan op het podium en ging ze op de trom gaan spelen. Net omwille van het feit dat deze ervaring bij iedere toehoorder iets teweeg bracht!
- schelle geluid van de gong?
Tja, dat heb je natuurlijk met gongs. Maar heb je dan niet gehoord hoeveel verschillende geluiden er uit die gong kwamen door de telkens andere betokkeling ervan?
- therapeutisch, je kon jezelf nauwelijks horen denken?
Helende gedachten kreeg ik niet tijdens dit concert, maar het brein was wel constant in werking, want alle zenuwen werden geprikkeld. Stond het geluid voor jou dan te luid? Ik "denk" niet dat er één in de zaal was die het hier met je eens zal zijn.
- One of these days?
Jij moet de enigste zijn die een verborgen liedje in deze noise hoorde. De reinste quatsch is dit!
- georchestreerde chaos?
Hier was niets georchestreerd aan. Rien du tout! Er werd enkel ten volle geexperimenteerd.
- dit zou geen avond van anti-muziek worden?
Vaneigens niet, want een Lou Reed is een artistiek, muzikaal lichaam. Anti-muziek is voor die jonge bands in het repetitiekot waarbij buren terecht gaan klagen.
- De vergelijking met die jonge bands is dan ook een totaal misplaatste belediging voor de artistieke aspiraties die Reed op zijn leeftijd nog altijd beoogt. Ik kan enkel hopen dat je je voor die belediging verontschuldigt.
- Om goed te zijn, had dit concert veel slechter gemoeten?
Wel, we zijn het erover eens dat het album "beter" is, maar met deze overtreffende trap van contradictie, sla je wel alle verbeelding: ik lees dat je het album "goed" vindt omdat het "slecht" is. We hebben een recensent nauwelijks "beter" lezen afgaan.
- In je reactie vraag je je af of we dit goed hadden gevonden indien het Lou Reed niet zou geweest zijn: wat een vraag! Het wàs nu eenmaal Lou Reed en ik zie het geen enkele andere artiest doen.
- concert versus album: Ik moet doof zijn als ik de overeenkomst tussen beide niet hoor! Als ik moet kiezen, kies ook ik voor het album, maar dan omdat het wellicht het eerst was en het meest "verwonderde". Het concert gaf wel de mogelijkheid om het album te "ervaren, beleven, er een glimp van op te vangen". Concert en album zijn duidelijk "één". Het grote verschil is natuurlijk dat ze nu met drie dit concert gespeeld hebben, en dat Reed, met tonnen gif in zijn lichaam, alleen in zijn kamer, het album in elkaar knutselde en frutselde. En dat de man in 1975 in een andere leefwereld, een andere state of mind, een andere fysieke toestand stond, dan nu het geval is.
Qua stijl en inhoud trekt je artikel gewoon op niets, is het een aanfluiting op de artistieke waarde van het concert én het album. Ja, ik lees dan liever een blog van een fan, ook al zou ik het niet met hem/haar eens zijn. Van een journalist of een recensent verwacht ik een "objectief" verslag met een vleugje eigen mening. Wat ik van jou lees, is puur subjectief. Op een blog zou ik eens gelachen hebben, maar op een online muziekmagazine verwacht ik andere lectuur. Vandaar mijn hevige reactie. Ook als betalende fan van Lou Reed, maar vooral als lezer en des te meer uit respect voor artiesten als het trio dat op de planken stond. Het wordt tijd dat er voor journalisten ook entreegeld wordt gevraagd, dan zullen ze met enkel nieuwsgierigheid wél thuisblijven.
intro
van One of These Days - als herkenningspunt voor wie er niet bij was - vond ik wat doorklinken toen er ritmisch op de grote trom geklopt werd. Ik leg soms nogal rare links...<?php \n?> - Wat plaat/concert betreft verschillen we van mening, ik zie de plaat echt als iets onbeluisterbaar, reactionair, een statement. Dat vond ik dat niet van het concert. Dit vond ik een beetje te veel "artistiekerig willen doen".<?php \n?> - Moest er voor journalisten entreegeld gevraagd worden, dan bezocht ik jaarlijks misschien nog 1 concert. De "muziekbusiness", het "produkt muziek", is voor mij z'n verwondering, rebelsheid, charme, opwindendheid en kunstzinnigheid kwijt. Waarom bezoek ik dan zoveel concerten? Meestal als "leuk avondje uit" - zoals de meeste mensen tegenwoordig - in de hoop op toch een verrassing, of in dit geval: in de hoop dat er toch wat opwinding of verwondering te rapen zou vallen. Helaas.Nieuwe reactie inzenden