daMusic

Laatste namen voor Couleur Café

Marc Alenus — 17 May 2012 06:55

Beverly Jo Scott en General Elektriks zijn de laatste 2 namen voor de Couleur Café-affiche 2012! Country- en bluesliefhebbers zullen verheugd zijn hun favoriete Belgo-Amerikaanse nog eens te zien schitteren op Couleur Café. Zondagavond zal General Elektriks het festivalpubliek trakteren op zijn eigenzinnige mix van pop, funk, soul & hiphop.

Couleur Café presenteert nog veel meer artiesten van 29 juni tot 1 juli en dat o.a. op twee nieuwe podia. De volledige line-up vind je op de website.

Bokes voor de Feekes

Marc Alenus — 17 May 2012 06:44

Een fleece dekentje, een brooddoos en een drinkbus dat is alles wat je nodig hebt tussen 27 en 31 augustus. Dan vindt in Brussel de drieëntwintigste editie plaats van Boterhammen in het Park, door de medewerkers van de AB ook wel eens liefdevol "De Bokes" genoemd. Net als de Feeërieën (of "Feekes") die op dezelfde plaats, maar dan 's avonds plaatsvinden, is Boterhammen in het Park volledig gratis. Je kan er genieten van de top van de Vlaamse en Nederlandstalige muziek.

Of het nu gaat om zoete folk, bittere rap of ongezouten singer-songwriter: op Boterhammen in het Park vind je het allemaal.

Zorgen dit jaar voor het muzikale beleg: Spinvis, Tourist, Het Zesde Metaal, Roosbeef, Polk, Soetkin Collier, Lieven Tavernier & White Velvet, De Held, Guido Belcanto en Mira.

foto: Tim Broddin/ Wannabes

Werchter Boutique volzet

Marc Alenus — 16 May 2012 19:06

Werchter Boutique dat op maandag 28 mei plaatsvindt, zal 52000 liefhebbers van zware metalen ontvangen. Indien u daar ook nog graag zou bij zijn, bent u te laat. Het festival is helemaal uitverkocht. Hebt u wel een ticket dan komt u het best van de trein. De NMBS verkoopt een speciaal ticket voor vijftien euro, ongeacht de afstand. Er worden pendelbussen en zelfs nachttreinen ingezet om alle rockfans terug thuis te krijgen.

Meer informatie op de website van Werchter Boutique en op hun facebookpagina.

Norah Jones - Little Broken Hearts

Janne Degryse — 16 May 2012 18:53

Het was twee jaar wachten op een vervolg op ‘The Fall’, maar de Amerikaanse Norah Jones is eindelijk terug en beloont de geduldigen met een nieuwe plaat: ‘Little Broken Hearts’. Bij die nieuwe plaat hoort ook een nieuwe sound. Van de lieflijke singer-songwriter van toen, die zo betoverend Come Away With Me zong, blijft niet veel meer over. Norah Jones valt geen label meer op te plakken, of het zou dat van kameleon moeten zijn.

Misschien heeft haar collaboratie met producer en muzikant Brian Burton, beter gekend als Danger Mouse, daar wel iets mee te maken. Hij heeft al hersenspinsels uitgewisseld met onder andere The Black Keys, Beck en Gnarls Barkley om er maar enkele op te sommen.

Toen het duo de studio introk, had Jones al enkele ruwe songs op papier die ze had neergekrabbeld na een pijnlijke relatiebreuk.En die relatiebreuk vormt zowat de rode draad doorheen het hele album. De titel en lyrics alleen al zijn daar getuigen van.

Of wat dacht u van nummers als 4 Broken Hearts en absolute hoogtepunt She’s 22, die niets aan de verbeelding overlaten? Jones deinst er niet voor terug om haar gebroken hart met de wereld te delen, zoveel is duidelijk. En hoewel haar nummers handelen over een donker thema, klinken ze allesbehalve depressief.

Maar waarom is dat vijfde album nu zo anders dan zijn voorgangers? Neem nu opener Good Morning. Zelden hoorden we zo’n elektrisch klinkende gitaren en dromerige, spookachtige stemmen in een van haar nummers.

Ook de space-achtige, dynamische piano in de titeltrack Little Broken Hearts en de funky gitaarlijnen in After The Fall vallen niet meer te vergelijken met de eens zo brave gitaren die Jones’ vorige albums kenmerkten. Ze maakte een transformatie van jazz zangeres naar indiepopprinses. Haar jongste single Happy Pills, regelmatig gedraaid op de radio, beaamt dit alleen maar.

Norah Jones is volwassen geworden en doet vanaf nu waar ze zin in heeft, dat vertelt haar nieuwe album ons en dat straalt ze ook uit op de hoes. Voor de geïnteresseerden: het artwork is geïnspireerd op de filmposter van ‘Mudhoney’ die aan de muur van Danger Mouse’s studio hangt te prijken. Legt u de twee gerust eens naast mekaar. Ondertussen zullen wij hier nog wat verder genieten van ‘Little Broken Hearts’.

Wie de nieuwe plaat van Norah Jones live wil horen, kan daarvoor terecht in Vorst Nationaal op 12 september.

Les Nuits belicht - vrijdag 18 mei

Frank Tubex — 16 May 2012 18:47

Het dient gezegd , Les Nuits is een bijzonder boeiend festival. En wel om twee parate redenen : het is gespreid over meerder dagen en elke avond heb je een handvol artiesten waar je een keuze dient uit te maken. Geen overkill maar een beperkte menukaart, die zoals in een goed restaurant, meestal wijst op kwaliteit. Ten tweede is er de programmatie : divers, gedurfd, eigenzinnig en toch zeer open. Men treft er oude knarren naast jong onbekend talent, commerciële toppers naast obscure ‘happy few’-artiesten. Kortom de ideale evenwichtige mix, typisch voor Brussel durven we in een idealistische bui wel eens denken !

Neem nu vrijdag 18 mei : experimentele muziek staat naast vlotte pop van Absynthe Minded, aanstormend talent uit Finland – Mirel Wagners nieuwe werd elders op deze wedstrijd gerecenseerd – krijgt een stek op het programma maar ook één van de nieuwe vertegenwoordigsters van het Franse chanson, La Grande Sophie.

Het optreden van die laatste tijdens Les Nuits kadert in de promotie van haar nieuwste en goede cd ‘La Place du Fantôme’. Frankrijk is al enkele jaren geleden gevallen voor deze - ook letterlijk - grote dame. In Frankrijk betekent dat steeds een optreden in de wereldberoemde Olympia en enkele Victoires de la Musique, de Franse versie van de grammies.

Met haar nieuwe cd mikt zij toch wel wat verder en de plaat heeft alle troeven om La Grande Sophie vlot voorbij de weliswaar stevige grenzen van la patrie te projecteren. Sophie verweeft vlot het typische Franse chansongenre met meer rockgeïnspireerde songs.

“Tradition oblige” en in een Frans lied is een tekst nog steeds belangrijk : ze schrijft intelligente teksten. De arrangementen klinken modern. Kortom dit is een product uit de stal van onze zuiderburen, dat internationale allures heeft en toch door en door Frans is.

De unieke combinatie doet het beste vermoeden voor haar optreden op Les Nuits. Ze treedt op in het Koninklijk Circus met Anaïs, een ander opkomend Frans talent, en met het al even jonge Australische bloemenmeisje Nadéah.

Les Nuits 2012: Fanfarlo - Isbells - Dan San - Intimiteit, vonken en vuur

Marc Alenus — 16 May 2012 18:36

Op 15 mei stonden een aantal überhippe bands op het programma van Les Nuits Botanique, maar wij trotseerden de kou van de Chapiteau om daar Dan San, Isbells en Fanfarlo te beluisteren. Spijt hebben we daar niet van. Integendeel!

Eigenlijk waren we ook benieuwd naar Philco Fiction, maar die hebben we gemist. Gelukkig waren we voor Dan San wel op tijd in de Chapiteau. De Luikenaars trakteerden ons op negen songs waarvan het merendeel uit hun recente en door ons zeer gesmaakte album ‘Domino’ geplukt werden. Daartussen werden Pillow en Irony uit hun ep ‘Pillow' gevlochten.

In het begin van de set moesten de jongens (en het ene meisje) nog wat loskomen en de bindteksten waren enkel in het Frans. Maar ja, een goede Vlaming kent zijn talen zeker? Na Tomorrow kwam de groep onder stoom en voor we het wisten, was hun show al voorbij. Aangezien mooie liedjes nooit lang plegen te duren, was dat een goed teken.

Origineel klinken deze Walen misschien niet, maar hun harmonieën kloppen en hun songs zijn gevarieerd en fris. Vooral wanneer de groep aan het freewheelen ging, viel er wat te beleven. Dat gebeurde in The End Of The Day Part 2 en afsluiter Irony. Op zulke momenten sprongen de vonken tussen band en publiek echt over.

Isbells werden geplaagd door een storing in een van de pedalen van gitarist Gianni Marzo en in het begin moesten de stemmen elkaar ook nog wat vinden. Gelukkig is het songmateriaal uit laatste worp ‘Stoalin’’ erg sterk en kon de groep rond Marzo overtuigen.

Toch was de betovering zoals we die eerder voelden niet aanwezig. Verder dan een "Merci, dank u wel." ging de interactie met het publiek niet en pas bij Reunite zagen we de eerste sporen van spelplezier. Het was overigens opvallend dat die grote hit niet meteen op herkenningsgejoel onthaald werd.

Het eerste kippenvel voelden wij bij het verheffende Elation en dat was het voorlaatste nummer op de setlist. Erase & Detach mocht dit intieme concertje afsluiten.

Fanfarlo was de laatste band in de Chapiteau. De Londenaars begonnen er maar aan om half elf. Maar dit zijn Les Nuits, en niet Les Soirées, dus bleven wij in de Kruidtuin tot het bittere eind. Niet dat dat zo’n opgave was, want Fanfarlo zorgde voor een orgelpunt van een reeds geslaagde avond.

Voor de band het podium op ging, dachten we even dat we dat we het programmaboekje niet goed gelezen hadden. Dat beloofde immers een mengeling van pop en folk en op het podium stonden enkel twee keyboards en een elektronisch percussie-instrument. Wat een verschil met de rijkdom aan instrumenten bij Isbells!

Maar Cathy Lucas had wel degelijk haar viool en een reuzentamboerijn bij, Leon Beckenham bracht zijn trompet mee en zanger Simon Balthazar toverde halverwege de set ineens een sax te voorschijn. Instrumentale rijkdom gegarandeerd dus.

Fanfarlo had net als de twee voorgaande bands een nieuwe plaat uit. ‘Rooms Filled With Light’ heet die en ze passeerde bijna integraal de revue. De vlag van dat album dekt de lading, want de muziek van Fanfarlo is helder als de junizon waardoor het toch ineens lente leek in Brussel.

Er was ook plaats voor oudjes: I’m A Pilot kreeg een grondige beurt en ook Comets, Finish Line, Luna, Harold T. Wilkins en Atlas (uit de film ‘Eclipse’) zaten in de playlist. Dat resulteerde in veel herkenning en een dansend publiek.

Fanfarlo was de enige band die een bisronde speelde vanavond, maar niet voordat Simon Balthazar een wijntje achterover kon slaan. “Skoll!”, riep hij alsof hij in Duitsland stond om dan de Chapiteau af te breken met Bones en The Walls Are Coming Down.

Fanfarlo beloofde Brussel om zeker nog eens terug te komen. Zorg dat u daar bij bent. U zal er geen spijt van krijgen!

Gossip - A Joyful Noise

Janne Degryse — 15 May 2012 18:52

Sinds het trio ‘Standing In The Way Of Control’ (2006) uitbracht, veroverde Gossip stap voor stap de wereld met hun dansvriendelijke muziek. Ook opvolger ‘Music For Men’ - inclusief succesnummer Heavy Cross - scoorde opvallend hoog en zorgde ervoor dat frontvrouw Beth Ditto en de haren een vaste waarde werden voor menig muziekliefhebber. Nu pakt Gossip uit met hun vijfde studioalbum ‘A Joyful Noise’, een fikse mengelmoes van disco, rock, funk en giftige teksten.

De voorloper van dit ‘A Joyful Noise’ dateert alweer van drie jaar geleden, de solocarrière van Beth Ditto, het corpulente brein achter de Amerikaanse band die intussen uitgroeide tot mode-icoon en wereldwijd fenomeen, meegerekend. Het was dus reikhalzend uitkijken naar nieuw werk van deze indierockband. Hoewel, indierockband? Het stond dan wel sinds 1999 op hun visitekaartje geschreven, maar de voorbije jaren leek daar dan toch enige verandering in te komen.

Met de nieuwe plaat zijn ze verder weg van huis dan ooit. Luister maar naar nummers als Get Lost en de platgedraaide single Perfect World, die eerder het label disco opgeplakt krijgen. Misschien zit producer Brian Higgins, de Britse Phil Spector van de eenentwintigste eeuw, daar wel voor iets tussen. Samen met zijn team Xenomania, dat eerder werkte met grote namen als Kylie Minogue, Pet Shop Boys, Sugababes en Girls Aloud, zorgde Higgins voor een nieuwe Gossip, die de luidruchtige gitaren grotendeels achterwege laat en zich focust op electrobeats, disco en funky baslijnen.

Waar wel nog stevige gitaren en drumslagen te horen zijn is in opener Melody Emergency, het prototype van een Gossiplied zoals we het gewend zijn van eerdere platen. Maar laat u niet misleiden: het zet alles behalve de toon voor de rest van het album. Het zijn immers elektrosongs als Get A Job en Involved, gedrenkt in synthesizergeluiden en funky, soms zelfs naar dubstep neigende drumlijnen, die de broek dragen. En als u nog een nummer zocht dat niet uit het hoofd te krijgen is, dan is het refrein van Move In The Right Direction een grote kanshebber. Dance-punk op zijn best.

Hoe dan ook, Gossip gaat op zoek in zijn eigen indrukwekkende muzikale landschap, dat reikt van punk en rock in hun beginjaren tot de funkband die ze nu zijn. Maar producenten van joyful noise, dat zijn ze zeker.

Gossip komt deze zomer naar de festivalweide van Rock Werchter en op vrijdag 30 november valt het trio te bewonderen in de Lotto Arena (ticketverkoop start woensdag 16 mei om 9u).

Nieuwe artiestenapp met Triggerfinger en School Is Cool

Ben Moens — 15 May 2012 18:37

De lang verwachte bandapp van Vijftakt is er.

De app is er voor artiesten, dj's en performers en zal een concertagenda, fotoalbum, een nieuwswall, biografie en een videosectie bevatten. Van daaruit kan er gelinkt worden naar verschillende sociale media als facebook, twitter, mail of sms. Ook iTunes en Spotify ontbreken niet in de app, die voor zowel Mac als Android beschikbaar is.

Het iniatief komt er om te bewijzen dat er wel een professionele app kan geleverd worden aan een redelijke prijs. Voor €399 per jaar heb je er eentje en als je hem zelf wil beheren, betaal je nog €199 extra. Eerste klanten in de rij: Channel Zero, Triggerfinger en School Is Cool.

Je kan hem aankopen via iTunes en de Androidstore.

Linkin Park zoekt Belgische ambassadeur

Tino Fella — 15 May 2012 18:26

Linkin Park is op zoek naar een woordvoerder in België die de verrichtingen van de alternatieve rockband wil delen via sociale media en een officiële blog. De “ambassadeur” zal zo de verbinding tussen band, fans en media vormen.

Belangstellenden kunnen tot 18 mei hun Linkin Park-cv en een motivatie opsturen. Van 21 tot en met 23 mei worden de drie finalisten bekendgemaakt en voorgesteld op Studio Brussel in het programma 'Sound Of Sam'. Een dag later maakt de Californische band op de radio bekend wie de winnaar is. Die vliegt half augustus bovendien naar de VS om een concert bij te wonen en tijd met de bandleden door te brengen.

Kandidaten moeten achttien jaar of ouder zijn, de Engelse taal beheersen en, niet geheel onbelangrijk, Linkin Park-fan zijn. Bekijk hier de vacature.

Op 22 juni verschijnt het nieuwe album 'Living Things'. Volgens Rolling Stone Magazine is dit vijfde studioalbum het sterkste werk sinds debuutplaat 'Hybrid Theory' uit 2000.

Linkin Park staat de komende weken op diverse Europese festivals waaronder Pinkpop en Rock Am Ring.

Feeërieën prikkelen en verrassen

Marc Alenus — 15 May 2012 15:54

Ook dit jaar wil de Feeërieën verrassen en prikkelen. In het Warandepark staan vijf themadagen op het programma. Startend op 27 augustus zijn dat achtereenvolgens: klassiek , doom soul en haunted instrumentals, , elektronica (29/08 en 31/08) en op 30 augustus: mooie liedjes. Dat resulteert in volgende programma:

27/08: Dez Mona feat.BOX:Sàga + Black to Comm

28/08: Cold Specks + Spookhuisje

29/08: Touch. 30 feat.: Biosphere + Philip Jeck + BJ Nilsen

30/08: Tommigun + Love Like Birds

31/08: Holy Other + Gang Colours + G.H.

Mooie headliners voor Absolutely Free Festival

Patrick Van Gestel — 15 May 2012 14:30

Met Wolf People, Get Cape.Wear Cape.Fly, Sleep Party People en Head Full Of Flames heeft het Genkse Absolutely Free Festival een aantal mooie namen binnengerijfd.

Eerder al had het festival enkele mooie Belgische namen aan de affiche toegevoegd. Nu komen daar enkele buitenlandse smaakmakers bij. En de organisatoren hebben al aangekondigd dat er nog verrassingen zullen volgen.

Bovendien zorgt het festival ook voor een ecologische primeur. Wie het festival binnen wil, zal immers moeten betalen met gebruikte batterijen of zaklampen of een bijdragen moeten storten voor Natuurpunt.

Alle verdere info over festival en ecologisch initiatief vind je hier.

Vinicio Capossela - Rockopera a l’italiana

Frank Tubex — 15 May 2012 11:53

In het kader van zijn Europese tournee ter promotie van zijn bejubelde cd ‘Marinai, Profeti e Balene’ passeerde zondag Vinicio Capossela in het wat weggestopte Théâtre Saint-Michel in Brussel. Omdat de zaal hoofdzakelijk gevuld was met vurig taterende Italianen, voelde je je als anderstalige een beetje de vreemde eend in de bijt.

De boeg van een schip, dat parmantig door de zaal kliefde, maakte duidelijk dat de zee met haar bewoners en gebruikers de rode draad van dit concert zou worden. En inderdaad, de man opende achter zijn piano met Il Grande Leviatano. Meteen was de stoomboot vertrokken.

Soms was de zee rustig, soms liet Capossela er een onstuimige storm over gieren en op het schip zelf speelde zich een spektakel af dat bijwijlen schatplichtig was aan de Italiaanse commedia dell’ arte. Het deed ons enigszins en mutatis mutandis denken aan de reeds lang vervlogen tijden van ‘Hair’ en ‘Jesus Christ Superstar’.

Maar er was meer aan de hand : gedurende ruim twee uur nam Capossela zijn publiek mee in zijn eigen fantasierijke wereld, bevolkt met walvissen en sirenen. Billy Budd liep er naast Goliath en Job maakte kennis met Calypso. Dat gebeurde allemaal in een perfect uitgekiende show, die niettemin vol zuiderse spontaneïteit zat.

Er waren te veel hoogtepunten om op te noemen. Capossela bracht bijzonder avontuurlijke muziek: de niet te overziene batterij instrumenten van de vijfkoppige begeleidingsband weefde een bezwerend, akoestisch soundscape, dat Capossela in een trance leek te brengen.

De verschillende songs tegen elkaar afwegen zou ze onrecht aandoen omdat ze allemaal zo verschillend zijn en toch passen in een groter geheel. Vooruit dan, I Fuochi Fatui en Dimme Tiresias waren bijzondere en rustige momenten en L’Oceano Oilalà en Vinocolo brachten dan weer volop ambiance in de keet.

Tegen het einde van het spektakel voerde Vinicio het tempo nog wat op en sluisde hij geruisloos enkele klassiekers uit zijn vroegere werk in de set. Heel de zaal maakte nu enthousiast slagzij en Capossela’s schip werd door een triomfantelijk volksdansende zaal in de haven onthaald.

Bij de bisnummers bracht Capossela een Italiaanse versie van La Nuit van Salvatore Adamo als eerbetoon en sloot hij, ondertussen doorweekt van het zweet en zichtbaar moe, af met een mooie, heel persoonlijke versie van Le Sirene.

Vinicio Capossela zal allicht nooit de verkoopscijfers halen van een Ramazzotti of Pausini, maar opwindend zijn zijn platen en optredens ontegensprekelijk. Als je hem deze zomer in Italië tegenkomt: stop en blijf luisteren !

The Killers wel/ niet op soundtrack Dark Shadows

Marc Alenus — 15 May 2012 11:42

In de bioscoop kan je dezer dagen naar Dark Shadows, de nieuwste film van Tim Burton met Johnny Depp in de hoofdrol. De film speelt zich af in de jaren zeventig en op de soundtrack vind je dan ook een boel klassiekers zoals Nights in White Satin van The Moody Blues, I’m Sick of You van Iggy Pop, Season of the Witch van Donovan, Top of the World door The Carpenters, You’re the First, My Last, My Everything van Barry White, Get It On van T.Rex and Alice Coopers No More Mr. Nice Guy en Ballad of Dwight Fry. Ook The Killers leverden hun bijdrage, maar deze is niet op de plaat opgenomen. De track is nu wel online opgedoken. Het gaat om een cover van Go All The Way, oorspronkelijk van The Raspberries.

Verse vis... euh namen voor Marktrock

Marc Alenus — 14 May 2012 21:52

Marktrock had al Regi, The Compact Disc Dummies, Soulsister en Luna Twist gestrikt en pakte vandaag uit met nieuwe namen en een wedstrijd.

Op zaterdag 11 augustus mag Marco Z de affiche aanvoeren. Zijn single I’m A Bird tovert al weken en lach op je gezicht en sinds vandaag heeft hij ook een volledig album. Eveneens op zaterdag krijgen zeven inlandse nieuwe bands de kans om te schitteren tijdens de KU Leuven Students On Stage. Daarna treden op de Vismarkt Steak Number Eight, The Wolf Banes, The Kids en The Neon Judgement aan.

Samen met MNM gaat Marktrock op zoek naar een nieuwe dj. Meer informatie vind je hier.

Marktrock blijft ook dit jaar gratis en volledig Belgisch en vindt plaats van 10 tot 13 augustus.

Gratis naar 101

Patrick Van Gestel — 14 May 2012 21:10

Het moet niet altijd ingewikkeld en complex zijn. Waarom eens niet de zaken eenvoudig houden? Dat moe zowat de redenering geweest zijn waarmee Democrazy en Stijn Cole aan 101, 10 artiesten solo, zijn begonnen.

Het is – of wat dacht u dan? – simpel: op zaterdag 19 mei brngen tien artiesten elk drie nummers in hun eentje en met één instrument. Dat alles moet dan één vloeiend concert vormen.

Bij de namen zijn er beloftes en gevestigde waarden. Het betreft Pascal Deweze (Sukilove), Dag Taeldeman (A Brand), Sherman, Anton Walgrave, Wannes Cappelle (Het Zesde Metaal), Tom Pintens, Roosbeef, Love Like Birds, Stan Lee Cole en Nick Fransen.

Tickets kosten 10 (VVK) of 13 (ADK) euro en zijn verkrijgbaar via Democrazy.

Of u kan gewoon een mail sturen naar win@damusic.be met als onderwerp “101” en uw naam om een duoticket te winnen.

Nieuwe namen voor Boomtown

Andreas Hooftman — 14 May 2012 20:23

Ook het Gentse festival Boomtown, dat tijdens de Gentse Feesten steevast de Kouter en omgeving onveilig maakt met een eclectische mix van het kruim van de hedendaagse muziek, heeft vandaag enkele interessante nieuwe namen op de wereld losgelaten.

Deze bands zakken in juli af naar Gent: Kapitan Korsakov, Wallace Vanborn, The Hickey Underworld, Marco Z, School is Cool, Great Mountain Fire, ‘t Hof van Commerce, Kira Kira (IC), Orchestra of Spheres (NZ), Vive La Fête, Budos Band (US) en Flying Horseman.

Namen die al eerder aangekondigd waren zijn: Het Zesde Metaal, Sioen, Isbells, Hong Kong Dong, De Mens, Renée, I Got You On Tape, Frankie Rose, Slow Club en Kimya Dawson (Moldy Peaches).

Wat zou u thuis zitten doen?

Squarepusher in de AB

Patrick Van Gestel — 14 May 2012 20:20

Op 4 oktober staat elektronicagigant Squarepusher in de Brusselse AB.

Eigenlijk heet hij Tom Jenkinson, maar als Squarepusher leeft hi zich uit met IDM, drum ’n bass en andere elektronica. Bovendien heeft hij de naam om spetterende concerten te geven, zoals wij aan den lijve mochten ondervinden in 2009.

Nu krijgt u de kans om dat ook nog eens mee te maken. En dat voor een luttele tweeëntwintig euro.

Tickets zijn verkrijgbaar vanaf 16 mei om 11 uur.

Pukkelpop zet pletwals in gang

Andreas Hooftman — 14 May 2012 20:03

Vandaag begon de officiële voorverkoop van Pukkelpop, nadat de onfortuinlijke mensen die vorig jaar online een ticket hadden gekocht reeds een week de kans hadden gekregen om voor alle andere gegadigden een kaartje te bemachtigen.

Om de laatste twijfelaars te overtuigen kondigden Chokri en de zijnen vanmorgen nog een aantal nieuwe namen aan. Voor ons springen de herschapen indiepophelden van The Shins er het meeste uit. Zij treden aan op zaterdag 18 augustus. Die dag kan u ook de reünie van post-hardcoreband Refused in Kiewit aanschouwen, en de punkrockers van Billy Talent. Op donderdag 16 augustus kunnen liefhebbers van drum ’n bass en dubstep hun hart ophalen aan de spetterende show waarvoor Sub Focus garant staat.

Hoewel de Pukkelpopservers blijkbaar de grootste moeite hadden om de enorme toeloop op de site te verwerken verloopt de verkoop blijkbaar als een trein. De dagtickets voor zaterdag (met ondermeer Foo Fighters, The Black Keys, Dizzee Rascal, The Hives en Magnetic Man) zijn ondertussen al volledig uitverkocht.

Voor wie dit feest van muziek wil meemaken is snel zijn dus de boodschap en dit alles via www.pukkelpop.be.

Absynthe Minded - As It Ever Was

Marc Alenus — 14 May 2012 17:41

Het balorkest van de hel is niet meer. In 2004 kreeg Absynthe Minded deze geuzennaam toebedeeld, maar nu, acht jaar later is de band rond Bert Ostyn klaar voor Europa en liet het zijn scherpste jazzkantjes er afvijlen door producer Adams Samuels. Of dat jammer is? Oordeel zelf.

Het grootste deel van ‘As It Ever Was’ werd opgenomen in de Lichtstad. Enkel Little Rascal uit de soundtrack van de film ‘Turquaze’ en How Short A Time niet. Ze zijn ook op muzikaal vlak de buitenbeentjes. Little Rascal klinkt oosters en How Short A Time is samen met Fighting Against Time het enige nummer zonder violen.

De hele plaat ademt de sfeer uit van een grootstad. We horen synthesizers met ADHD, nerveuze pianoriedels en violen die voorbijflitsen als het verkeer op de périphérique, maar alle blijven op hun rijvak en er zijn ook rustpunten zoals de parken in de stad.

Het titelnummer handelt over zo’n rustpunt: een tuintje in de stad dat door de eigenaar wordt opengesteld voor iedereen. De aardbeien vallen er zomaar in je hand en je vindt er de oudere zussen van de stadsboefjes.

De single Space opent de plaat als een trage pianoballad en laat langzaam de stad ontwaken. De andere songs starten meestal nerveus om dan gas terug te nemen. In End Of The Line bijvoorbeeld zorgen de synths en de gitaren voor een sneltreinritme terwijl de violen in het refrein de triestheid van het afscheid schilderen.

De observaties van Ostyn zijn niet erg persoonlijk, maar je hoort wel dat de man ondertussen vader is. Het voorbijglijden van de tijd is een thema in Fighting Against Time, maar ook in het bluesy Picture In A Frame en het luchtige Only Skin Deep waarin de raad klinkt om alles af en toe gewoon te laten gebeuren.

Ook de liefde komt voorbij. Soms als verlokking, soms 100% romantisch zoals in You Will Be Mine dat wel voordendert als een metrotrein. Helemaal aan het eind klinkt Absynthe Minded nog één keer losgeslagen als in Crosses een man koortsachtig naar zijn geliefde zoekt in een stad vol gezichten. Overal meent hij haar te zien.

Absynthe Minded klimt met ‘As It Ever Was’ op het schavotje waar ook dEUS staat. Van "balorkest van de hel" naar "balorkest van de grootstad" was een geleidelijke evolutie waarbij de band zijn ziel niet verkocht aan de duivel. Play it again, Sam!

Les Nuits 2012: Django Django - Oefening in elasticiteit

Fabian Desmicht — 14 May 2012 17:35

Een eivolle, snikhete Rotonde, dat kan maar één ding betekenen: dat er een stomend optreden aan de gang is. Niet zelden van een band die door de overzeese pers onder luid gejubel richting vasteland werd gekatapulteerd. Wie herinnert zich zo de magische show van Anna Calvi nog? Nu is Django Django hot. Hun titelloze debuut is niet enkel een van de onmiskenbare popmeesterwerken van 2012, in de Rotonde sprong de band meteen enkele horden verder.

De Britse invasie werd nog voorafgegaan door een ontdekking uit Brooklyn: Devin Therriault. Devin voor de vrienden. De singer-songwriter, geruggesteund door een meer dan degelijke ritmesectie, gooide zich meteen vurig in de strijd. Tijdens zijn tweede nummer ging hij al gewillig door de knieën en nam hij Jagger-achtige poses aan, helemaal passend bij zijn ‘Some Girls’-shirt.

Hij gaf niet op toen hij bij zijn bindteksten op een weinig responsief publiek stootte. Het leek hem aan te sporen om nog intenser te gaan spelen. Zo worstelde hij in New Horrors vakkundig met feedback.

Devins persona heeft iets duivels (vergelijk hem met Alex uit ‘A Clockwork Orange’) en blinkt uit in Springsteen-achtige geestdrift. Sterke songs en een krachtige sound, die verwijst naar The Who, The Clash en The Jam, zorgden voor de rest.

“And that’s it!”, zo besloot hij zijn set. Wij hebben er akte van genomen, met de bedoeling Devin niet meer uit het oog te verliezen.

Django Django deed het met heel wat meer gadgets: een arsenaal aan percussie-dingen en een synth- en elektronica-set-up die Rick Wakeman trots zou hebben gemaakt. Wie het vijfsterrendebuut ‘Django Django’ de voorbije weken heeft ontleed (of het op zijn minst geprobeerd heeft), vroeg zich ongetwijfeld af hoe de band die complexe pop, vergeven van meerstemmige harmonieën, live zou neerzetten.

En uiteindelijk werd het zeker geen zielloze imitatie van het studiowerk. Stuk voor stuk werden de songs aangedikt met rijkelijke percussie – bij momenten door alle vier de muzikanten! –, dito synths en kosmische pulsen.

De toch al niet voor de hand liggende zanglijnen werden dan weer moeiteloos omgeleid via spannende routes. De extreme rekbaarheid van de songs was wellicht de grootste opsteker van de avond. Simpelweg heerlijk was het om de band haast in real time steeds opnieuw verborgen details in zijn eigen songs te zien opdiepen en uitwerken. Een uitdaging van zo’n kaliber straalde natuurlijk af op de zaal.

Akkoord, bij aanvang werd er wat kortademig gezongen, Hail Bop kende een warrig begin en Vincent Neffs gitaar werd bij de mixage wat stiefmoederlijk behandeld. Daartegenover stonden echter frivole techno-workouts, die songs aaneen lijmden, close harmonies, tegen elkaar opboksende stemmen en zelfs een koppel uitgeholde kokosnoten.

Django Django deed dus meer dan zomaar bevestigen. Tussen de lijnen door lazen we de belofte dat de band zichzelf altijd naar de kroon zal blijven steken. Van een uitdaging gesproken…!

Les Nuits 2012: Spain - Half geslaagd

Patrick Van Gestel — 13 May 2012 21:21

Ooit uit de uitverkoopbak opgediept omdat die hoes al een hele tijd intrigeerde. Hij heeft dan ook iets weg van een plaat van Blue Note Records, de cover van ‘The Blue Moods Of Spain’. Maar in de cd-speler wist hij toen niet echt te overtuigen. Tot we hem na zeventien jaar weer bovenhaalden, zij het dit keer om een andere reden.

Want Josh Haden had zijn oude groep Spain - weliswaar met behulp van nieuwe leden – vanonder het stof gehaald. Dat vierden ze door de debuutplaat integraal te gaan spelen. En omdat ze daar zo blij om waren werd er ook nog “lots of other old and brand new stuff” aan de setlist toegevoegd.

Reden genoeg dus om ‘The Blue Moods’ terug van onder het stof te halen en een tweede kans te geven. Die verdient de plaat ook, want er staan wel degelijk pareltjes op. En dat heeft niet alleen met Johnny Cash te maken. Voor de onwetenden onder ons: Cash coverde Spiritual voor zijn album ‘Unchained’.

Slowcore kan je het niet echt noemen want daarvoor zijn de gitaren te braaf, maar het ligt wel in het verlengde van bands als Low en aanverwanten. Na elk akkoord vraag je je namelijk af of het volgende akkoord überhaupt nog wel zal komen. Maar precies daarin zit nu net de charme van deze band.

Verder viel er immers bitter weinig te beleven op het podium. De vijf heren begaven zich nooit buiten de hen toegemeten vierkante meter (met uitzondering van ritmegitarist/toetsenist Randy Kirk, die toch af en toe van instrument wisselde). Communicatie met het publiek was zo goed als onbestaande. Pas in het tweede deel van de set wisselde Haden enkele schuchtere woorden met het publiek.

Let wel: dat hoeft voor ons niet echt. Een concert kan ook zonder al die extra’s weten te raken, maar eigenlijk was dat enkel het geval in het eerste deel, toen ‘The Blue Moods Of Spain’ werd gespeeld.

Want hoewel sommige van die songs ons op plaat (ook nu nog) niet helemaal weten te overtuigen, leek dat in het Koninklijk Circus wel te lukken. Wij noteerden naast verwachte klassiekers zoals opener It’s So True, Untitled #1 (dat tijdens de bisronde op min of meer algemeen verzoek nog eens zou worden hernomen) en Ray Of Light immers ook een schitterende versie van World Of Blue. Het was tijdens die laatste song dat de e-bow van leadgitarist Daniel Brummel ons finaal over de streep haalde.

Met des te meer nieuwsgierigheid keken wij dus uit naar het vervolg, maar in het tweede deel van de show leek de magie er niet meer te komen. Het tempo werd ook aangepast, waardoor Spain in de buurt kwam van een tweederangs Travis. Maar dan zonder over de vocale kunde van een Fran Healy te kunnen beschikken.

Die originele invalshoek die ‘The Blue Moods’ zo typeert was dus verdwenen en het was wachten tot Oh That Feeling op het einde van de set, voor ons hart weer een klein sprongetje maakte. Niet toevallig werd dat nummer net als Our Love Is Gonna Live Forever (nota bene het laatste nummer), ook aan een lage versnelling gespeeld.

Het onverbiddelijke eindoordeel moet dan ook luiden dat de avond slechts voor de helft geslaagd was. Al was het dan een helft die voor een volwaardig concert mocht doorgaan.

Spain speelt op 9 augustus ook nog in het kader van Klinkers in Brugge en op 6 december in de Handelsbeurs in Gent.

Les Nuits 2012: The Divine Comedy (an evening with Neil Hannon) - Met of zonder frivoliteiten

Kristof Van Landschoot — 13 May 2012 19:36

Dat de man gevoel voor humor heeft is al langer duidelijk voor al wie zijn teksten heeft gehoord, maar ook live bracht Neil Hannon niet enkel de liedjes die hij onder de naam The Divine Comedy de wereld in stuurt. Hij entertainde ook het publiek met spontane en grappige interventies.

De man heeft er een gerespecteerde carrière van een goede twintig jaar in de popmuziek op zitten, maar dat volstond blijkbaar niet om de tent te vullen. De programmatie in de andere zalen van de Botanique was dan ook niet te onderschatten.

Ook Noa Moon mocht concurrentie ondervinden. Van de ondergaande zon in de tuin. De twintigjarige Brusselse deed haar best om wie was komen opdagen te verwarmen met aanstekelijke pop. Haar gitaarliedjes waren zeker niet slecht maar we kunnen geen ongelijk geven aan degenen die hadden gekozen om buiten van het weer te genieten.

Een piano en een gitaar was alles wat Neil Hannon had meegebracht. Met een ironisch "My second home, the Botanique!" zette hij meteen de toon: het moet niet altijd serieus zijn, als het maar altijd mooi is. Met zijn pianospel hoeft hij niet te denken ooit de Koningin Elizabethwedstrijd te winnen, dat is duidelijk. Hij miste ook in zijn teksten af en toe maar ving dat telkens vlot op met een kwinkslag.

Voor Your Daddy's Car vroeg hij zelfs vlakaf of er iemand in de zaal het tekstboek bij had en moest de tweede strofe verschillende keren herbegonnen worden. Maar dat maakte niet uit. Het lied over hoe de auto van palief tegen een boom parkeren en er toch nog mooie herinneringen aan over houden raakte trefzeker de juiste toon. Ook The Complete Banker, waarin België een plaatsje kreeg in de lijst van bijna failliete landen, paste in het rijtje van komische liedjes over serieuze onderwerpen.

Later volgden een paar serieuzere nummers op gitaar, al was er toch weer een komisch accent toen de roadie droogweg het kapodaster van fret drie naar fret vier van de gitaar kwam zetten tijdens Perfect Lovesong. An English Lady Of A Certain Age bekoorde wel in alle eenvoud en toonde dat Neil Hannon geen frivoliteiten nodig heeft om te bekoren.

Naar het einde toe kwamen steeds meer publiekslievelingen aan bod, zoals Everybody Knows That I Love You, de recente "hit" At The Indie Disco en klassieker Our Mutual Friend.

Op geen enkel moment misten we de orkestrale arrangementen die op de platen van The Divine Comedy te horen zijn. Neil Hannon compenseerde zijn gebrek aan techniek met een spits gevoel voor humor en een dosis charme en had van begin tot einde het publiek op zijn hand. Een mooi optreden!

Les Nuits 2012: The Rapture - Even aanstekelijk als vanouds

Frederic Heymans — 13 May 2012 19:23

Negen jaar al is het geleden dat The Rapture medeverantwoordelijk geacht werd voor de golf van elektro, funk en punk die destijds op gang werd gebracht. The Rapture is in al die jaren een vriend aan huis geworden bij de Botanique. De groep speelde vanavond voor de vijfde keer aan de Brusselse Kruidtuin en dat mocht dus gevierd worden.

Eerst was het aan het Milagres en het Brusselse Great Mountain Fire om de avond op gang te schieten. Die laatsten speelden een thuismatch en konden niet verliezen. De Brusselaars hadden in een mum van tijd het publiek op hun hand met funky en energieke indierock. Een Belgische belofte om in het oog te houden. Over enkele dagen speelt de groep ook nog een akoestische set op Les Nuits, wat veel zegt over de veelzijdigheid van de groep.

Wat The Rapture betreft was het afwachten geblazen. De groep is terug na een zes jaar durende pauze waarin het voortbestaan aan een zijden draadje hing. Met ‘In The Grace Of Our Love’ bracht het vorig jaar een degelijke plaat uit, weliswaar zonder de overtuiging van 'Echoes'. De punk van weleer werd ingeruild voor disco en dat is, ondanks enkele leuke resultaten, toch een spijtige zaak. De groep passeerde ook twee keer in ons land, maar echt bijblijven deden die concerten niet. De vraag was dan ook of we een glimp van de energie en het enthousiasme zouden terugzien van de oude Rapture.

Maar van die twijfel bleef al snel niets meer over. The Rapture begon zijn set met het zorgvuldig opgebouwde In The Grace Of Our Love en was vastbesloten om een feestje te bouwen. De New Yorkers speelden opvallend geconcentreerd en lieten hun greep op de set nooit los. Het speelde ook in een vloeiend strak kader, opgetooid met de koebel, elektronische percussie en saxofoon van Gabriel Andruzzi.

Ondanks dat de set nauwelijks verschil vertoonde met het concert dat The Rapture eind vorig jaar in de Botanique speelde, zat de groep duidelijk in een betere flow dan toen. Dat viel vooral op toen het viertal naar het einde van de set een versnelling hoger schakelde. Met de twee oudjes House Of Jealous Lovers en Olio en het op een accordeonsample drijvende Come Back To Me breide het een langgerekt en indrukwekkend hoogtepunt aan elkaar. Daarnaast vielen er onverwachtse hoogtepunten te noteren bij het hoekige Killing en het bombastische Sail Away.

Als er al minpuntjes waren, zaten die in de hoekjes verborgen. Zo waren nu en dan de scherpe kantjes soms zoek en ontbrak er net dat extra tikkeltje om de tent in de fik te zetten. Verder had Whoo! Alright gerust ingeruild mogen worden voor Sister Savior of I Need Your Love. Maar dan zijn we aan het vitten.

Een erg punky Echoes zette een punt achter een bevredigend eerste deel. Knap was het ook om te zien hoe The Rapture even later de draad terug oppikte en een matig nummer als Children probleemloos inpaste in de set.

Als klap op de vuurpijl mocht uiteraard het euforische hoogtepunt en classic in spe How Deep Is Your Love niet ontbreken. Dat nummer is een geslaagde mix van de oude en nieuwe formule van The Rapture en kon niet beter gekozen worden om de vrijdagnacht voor geopend te verklaren.

The Rapture plukte gericht uit hun werk en speelde de perfecte set. Het doet uitkijken naar een vervolg, waarvan het optreden op Dour deze zomer al een goed begin is. Een spoedige opvolger van 'In The Grace Of Our Love' zou ons helemaal gelukkig stemmen.

Zulu Winter - Language

Ben Moens — 13 May 2012 19:04

Zulu Winter zou wel eens the next big thing kunnen zijn. Het Londense vijftal maakte furore op Eurosonic, trekt als voorprogramma de kar van Placebo en Keane en brengt nu zijn debuut uit. 'Language' is de titel, en onze kop eraf als het zich niet in menig eindejaarslijstje nestelt. Melige indie die even zorgeloos zweeft als een verse zeepbel.

Als kalme opener fungeert Key To My Heart. De herkenbare stem van Will Daunt deint sober mee, maar zorgt ook voor een lichtpunt. Het arrangement bestaat uit galmende gitaren en een drum buiten de klassieke lijntjes kleurt. Als een priemend zonnetje na lenteregenval. In We Should Be Swimming trekt de drum het tempo wat strakker, en ook het gitaarwerk uit zich nu tokkelend in plaats van strijkerachtig. De ingeboezemde zorgeloosheid verdwijnt wat, behalve in het meezingrefrein.

En ook tijdens Bitter Moon maant de stem, uittorend boven de doffe drum, de gelederen aan. Euforische uitspattingen zijn daar het knappe gevolg van. De volumineuze gitaarbrug beslecht het pleit met een zeer fel eerste hoogtepunt.

Met Small Pieces lijkt Zulu Winter de smaak te pakken te hebben, al blijft de zang nog steeds ietwat weemoedig en prekend klinken. Verzengende synths zijn een aangename aanvulling op de gitaren, die al iets ruwere grepen hanteren. En ondanks alweer een meezingrefrein met de nodige glamourindie op de achtergrond in Silver Tongue, klinkt de band toch met elk lied dat tikkeltje anders.

De groep neemt veel tijd voor instrumentale schoonheid. Het contrastvan bonkende drums en de zeemzoete stem in You Deserve Better - soms zo ingetogen, soms zo groots - volgt de gitaarversnelling enkele treden hogerop, met een synth op de achtergrond. Dit unieke geluid van gloeiend gitaarwerk en glinsterende effecten zijn kant-en-klaar dagdroommateriaal.

Het recept van een ingetogen start, gevolgd door een grandioze opbouw - zowel toegepast in Let’s Move Back To Front als in Words That I Wield - is spannend zonder meer. Onze gedachten lijken wel in cirkels te gaan. We dachten al enkele malen het absolute topnummer op de plaat gehoord te hebben, maar Moment’s Drift voegt zich dankzij een langzame, helende piano moeiteloos bij het rijtje. Helaas geldt dat niet voor Never Leave en zijn sobere sleur.

People That You Must Remember kwijt zich met slaperige elektronica van zijn taak als zachtjes wiegend, bedwelmend slotoffensief. Zulu Winter levert met 'Language' iets onwezenlijk moois af: een ideale plaat om bij in slaap te vallen. Positief bedoeld.

Les Nuits belicht - donderdag 17 mei

Kristof Van Landschoot — 13 May 2012 17:03

Ze draaien al op volle kracht, Les Nuits. Maar er zijn vast nog wel tickets voor de verschillende zalen beschikbaar. Reden genoeg dus om op tijd naar de Botanique af te zakken, daar een hapje te eten en een slokje te drinken in de gezellige tuin en te genieten van de muziek die er voorhanden is.

Een van de opvallendste platen van dit jaar is ongetwijfeld ‘Visions’ van Grimes. Dit eenmansproject wordt bestuurd door de 24 jarige Claire Boucher, die een wonderlijke mix van hiphop, witch-house en Enya in een poppy jasje weet te verpakken. Sinds 2009 timmert ze in de undergroundscene van Canada aan haar carrière, maar haar derde album zorgt nu voor de definitieve doorbraak. Benieuwd of deze meid even bevreemdend over komt op het podium als op plaat.

Baxter Dury is de zoon van van zijn vader en erfde meteen diens podiumpresence, die grotere zalen dan de Orangerie zouden kunnen vullen. Toch is dat waar hij geprogrammeerd staat. Zijn aanstekelijke poprock zorgt vast voor een mooie avond. Hij mag twee Belgen in zijn voorprogramma verwelkomen: de folktronica van het Luikse Leaf House en het Brusselse Oh Burgundy, dat minimalistische intieme gitaarmuziek maakt.

In de Chapiteau verzorgt Balthazar het hoofdprogramma. Die hoeven vast geen introductie meer. De Belgische Gaëtan Streel mag met zijn filmische folk de avond openen samen met de twintigjarige Amerikaan Oberhofer, die dansbare rock brengt.

U heeft allicht de videoclip gezien voor Lana Del Rey's Born To Die? De man achter die video heet Yoann Lemoine en maakt ook zelf plaatjes onder de naam Woodkid. Wie weet brengt hij wel Lana Del Rey mee naar het Koninklijk Circus. Zo niet zal je het moeten doen met Thomas Azier, een in Duitsland verblijvende Nederlander en/of het Brusselse V.O., die de voorprogramma's komen verzorgen.

Nog zo'n man, die van verschillende markten thuis is, is de Franse Piers Faccini. Hij is schilder en muzikant. De ideale man dus om in het museum te programmeren, al zullen vooral zijn akoestische gitaarliedjes aan bod komen. In zijn voorprogramma valt de Engelse anti-folk zangeres Lail Arad te ontdekken. Genoeg alternatieven dus.

Les Nuits 2012: Bombay Bicycle Club - Fietstochtje door het park

Ben Moens — 12 May 2012 23:45

Al weken lang stond de Kruidtuin in Brussel te trappelen om Les Nuits te ontvangen. Met een dijk van een programmatie en een setting waar het zalig vertoeven is ontbrak er zeer weinig aan het plaatje. Ook de soundtrack is van de bovenste plank. Op dag 1 werd die geleverd door Malibu Stacy en Bombay Bicycle Club.

Het leek wel derde keer, alweer goede keer voor Malibu Stacy te zijn, daar in de Botanique. Met zijn zevenen stonden ze op het podium, goed voor een arsenaal van instrumenten waaronder trompet, twee drumkits, keyboards en accordeon. Op die manier kon zanger De Froidmont zich volop geven en extra tijd nemen voor de bindteksten.

Het meest aangename was misschien wel dat het volk zeker niet te laat kwam voor deze heren. Het Luikse indiepopbandje moet niet weten van sleur en trekt daarom de vrolijke, maar net dat tikkeltje hardere kaart. Aan het eind van de rit trakteerde het publiek hen dan ook op een welverdiende meezingcanon.

De start van het Britse Bombay Bicycle Club was niet minder dan magistraal. De lichten dimden, Apache van Michael Viner’s Incredible Bongo Band werd loeihard afgespeeld en vloeide op indrukwekkende wijze over in de aanvang van How Can You Swallow So Much Sleep? Het handgeklap overstemde de fragiele stem dan ook meteen bij Your Eyes. De instrumentale tussenstukken met grote allure tijdens Dust On The Ground bewezen fijntjes dat dat meer dan terecht was. Een opgewarmd, maar eerder lauw publiek hield zich vooralsnog koest tijdens Open House, dat veel stouter klonk dan op plaat.

Het vijftal bracht daar verandering in met Lights Out, Words Gone als eerste hoogtepunt. De gezapige meewieger werd ondersteund door zangeres Emma Wilson.

Het akoestische Rinse Me Down was de voorbode van het dromgeroffel van Ivy & Gold. Daarin stalen een uitgebreide drumsolo en de banjo de show. Ook de indrukwekkende basriff tijdens Evening/Morning zorgde voor de uiteindelijke steekvlam. Cancel On Me, Beggars en Always Like This toonden aan dat de bandleden er zelf ook zin in hadden. Naar het einde toe mocht The Giantess nog voor een verrassing zorgen: de gonzende drums kregen gezelschap van het engelengezang van het Ijslandse Ósk.

Als bis mochten Shuffle en What If niet ontbreken. En ook de heerlijke quote van frontman Jack Steadman onthouden we u niet: "This feels like a festival but there's no one here to hate us, and no one is waiting for Paramore to come after us on stage." Dat klopt, beste Steadman, aan jullie hadden wij alvast meer dan genoeg om gelukkig te worden.

Rockpalast: een razend rockende reeks

Stefaan Van Slycken — 12 May 2012 15:52

Je zou het de Duitsers niet meteen nageven, maar ze kennen best wel iets van rock. Hoewel de lerenbroekenvariant sinds de grunge niet langer zo serieus genomen wordt, halen Mig ("Made in Germany") Music en WDR - Rockpalast toch wel een mooie selectie liveregistraties uit de archieven, en telkens we zo 'n eenvoudig zwart-wit hoesje in onze recensiebak vinden maken we toch een sprongetje van blijdschap. Hoog tijd voor een voorstelling dus.

Aangezien deze optredens telkens op televisie te zien waren, heb je vaak keuze tussen cd, lp of dvd. Het beeldmateriaal is soms wat gedateerd, maar sommige van deze optredens zijn inmiddels dan ook de dertig gepasseerd. Van de muziek valt soms hetzelfde te zeggen - Michael Schenker Group plakt soms echt wel hard tegen Spinal Tap aan, ook qua looks.

Gelukkig zit er ook heel wat tijdloze muziek in deze reeks. John Cale zet er twee sets neer om U tegen te zeggen (al hadden we liever gezien dat Chris Spedding toen nog in z'n band zat, maar je kan niet alles hebben). Het eerste optreden rockt er niet minder om en er is nauwelijks een betere manier denkbaar om Cale op zijn best te horen, zonder naar bootlegs of obscure platen te moeten gaan zoeken. De fantastische jam Pablo Picasso/Love Me Two Times sluit een brok elektrisch vuurwerk af. De tweede cd laat Cale solo horen, met eenzelfde intensiteit. Antarctica Starts Here is ronduit ontroerend.

Ook Joe Jackson (toen nog met iets meer haar!) had zin in een snedig concert - Een andere orde van songschrijven maar een even knappe sound is te horen op de dubbelcd van Herman Brood. I Still Believe krijgt een prachtige versie, en je hoort waarom Brood even aan de wereldtop stond. Ongetwijfeld even rock-'n-roll maar veel wilder ging het er aan toe bij PiL, de groep van Johnny Rotten, na dat punkbandje. Eén cd hier, maar wel tjokvol spetterende rock.

Soms tref je ook namen aan waarvoor iedereen behalve de meest fervente muziekquizzer al eens naar de dichtstbijzijnde encyclopedie grijpt. Ian Hunter? Van Mott The Hoople, die Bowieklonen van All the Young Dudes. Glamrock dus. Roger McGuinn? Van The Byrds... Rickenbacker twelvestringpop dus. Steve Gibbons? Gewoon van zichzelf, maar best het beluisteren waard. Roy Buchanan? Soortement bluesgitarist waar de Amerikanen zot van zijn. Johnny Winter? Sublieme bluesgitarist waar wij zot van zijn.

Het hoeft gelukkig niet allemaal even hard te stampen of even oud te zijn; de zwaar onderschatte soulzanger Roachford kreeg een dubbelaar met optredens uit 1991 en 2005, en Jackie Leven zet het op zijn dvd op een vertellen. Eén van die vertellingen heet "Jackie's Bad Depression - A Funny Story".

Onderhoudend is het dus zeker. En dat kan van heel de reeks gezegd worden. Hou dus vanaf nu de website van Mig in de gaten, en hou je klaar om een sprintje richting platenwinkel in te zetten.

Josh Ritter in het Felix Pakhuis (met zijn boek)

Patrick Van Gestel — 12 May 2012 15:37

Dat Josh Ritter een singer-songwriter is wist u waarschijnlijk. Maar dat hij ook een auteur is is niet zo algemeen bekend. Op 10 juni maakt hij zijn opwachting in het Antwerpse Felix Pakhuis met zijn boek ‘De Wonderjaren Van Henry Bright’.

Josh Ritter wordt er geïnterviewd en zal ook zijn eigen werk signeren. Bovendien krijgt het gebeuren een muzikaal tintje als Bert Dockx, zanger van Flying Horseman, enkele nummers van de laatste plaat van zijn band ten beste brengt.

Het gebeuren vindt plaats op 10 juni om 15u in Het Salon van het Felix Pakhuis aan de Godefriduskaai in Antwerpen.

Fitz And The Tantrums werkt aan nummer twee

Patrick Van Gestel — 12 May 2012 15:24

Samen met producer Tony Hoffer (Beck, M83, Depeche Mode, Phoenix) werken Fitz And The Tantrums op dit ogenblik aan hun tweede plaat in Los Angeles. De plaat komt in de herfst op de markt.

Wie dat wil, kan de band volgen op een blog waar zij hun bevindingen over het opnameproces vastleggen.

Intussen kan je via hun website wel een gratis live/remix-ep downloaden met daarop vier nummers die de band opnamen in House Of Blues in Boston en een remix van Breakin The Chains Of Love.

Band Of Skulls - Sweet Sour

Bram Serpieters — 12 May 2012 11:33

Drie jaar. Zo lang heeft het geduurd voor Band Of Skulls, drie rockers uit Southampton, met een opvolger voor hun succesvolle debuut ‘Baby Darling Doll Face Honey’ kwamen. Maar nu is hij er dan, ‘Sweet Sour’. De hamvraag luidt: gaat deze tweede plaat evenveel potten breken als zijn voorganger? Ironisch genoeg heeft het album een zoete en een zure kant. Van enige eenheid lijkt nauwelijks sprake.

‘Sweet Sour’ steekt nochtans meteen van wal met twee kleppers: de titeltrack en de single Bruises. Allebei zijn ze meteen herkenbaar als Band-Of-Skulls-materiaal. Onder meer de samenzang van Russell Marsden en Emma Richardson en het kenmerkende drumgeluid van Matt Hayward, die de eerste plaat zo typeerden, zijn ook hier nadrukkelijk aanwezig.

Het fantastisch bezwerende Wanderluster volgt, op de hielen gezeten door het rockende The Devil Takes Care of His Own, dat al in oktober van vorig jaar als single werd vooruitgestuurd. Lay My Head Down blijkt een niet misplaatst rustpunt, dat door het opzwepende You're Not Pretty But You Got It Going weer aan flarden wordt gescheurd.

De opgebouwde energie wordt daarna ietwat abrupt afgebroken door Navigate, het langste nummer van de plaat. Na een gezapig begin lijkt het halverwege op te bouwen naar een climax, maar uiteindelijk blijft het rustig voortkabbelen en lost het de verwachtingen niet helemaal in. Het is zo’n nummer dat niet echt weet wat het wil en dan maar besluit om niet echt iets te zijn. En ook het volgende nummer, Hometowns, staat in schril contrast tot het begin van de plaat. Het is een rustige song over de cycli van het leven, nuchter en een beetje donker, maar zonder al te veel variatie.

Met Lies pikt het trio de draad weer op en proberen ze opnieuw de pannen van het dak te rocken. Maar erg origineel klinkt het niet meer en we mogen van geluk spreken dat dit het kortste nummer van de plaat is. Met het rustige Close To Nowhere kruipt het album naar zijn einde. Bijlange geen slecht nummer, maar de titel typeert de song: in de buurt van nergens.

Waar ‘Baby Darling Doll Face Honey’ een plaat is die je als geheel graag terug oplegt, weet Band of Skulls met ‘Sweet Sour’ blijkbaar niet goed welke richting men uit wil. Ondanks een zeer sterk eerste deel, waarin de band zijn rockcapaciteiten etaleert met nummers die niet zouden misstaan op het debuut, stelt het tweede deel, met nummers die als eerder overbodig aanvoelen, teleur. Toch twijfelen we er niet aan dat deze band je live ook met die laatste nummers zal kunnen inpakken, zoals ze in oktober al bewezen in de Botanique.

Vijftien kaarsjes voor Within Temptation

Marc Alenus — 11 May 2012 18:12

Als Nederlanders een feestje bouwen, komen ze daar wel al eens een keer voor naar Antwerpen. Zo ook de band Within Temptation. Zij bestaan vijftien jaar en vieren dat met een speciaal concert in het Antwerpse Sportpaleis op 13 november dat de naam 'Elements' meekreeg. Deze keer verwijst de titel niet naar Aarde, Water, Wind en Vuur, maar wel naar: de stem van Sharon, gitaarriffs, orkestrale en Keltische invloeden en onverwachte muzikale samenwerkingen. De band belooft er een groots spektakel van te maken. De ticketverkoop startte vandaag.

Demo's Foo Fighters opgedoken

Marc Alenus — 11 May 2012 17:42

Het kan verkeren. De Foo Fighters zijn tegenwoordig immens populair, maar ook die band heeft een moeilijke periode gehad. In 2001 raakte drummer Taylor Hawkins zwaar in de problemen na een overdosis drugs en zat de rest van de band op z’n tandvlees na een lange tournee. Er waren in die tijd ook wat personeelswissels eind jaren.

De opnames voor het vierde album ‘One By One’ sleepten anderhalf jaar aan en de demo’s die werden opgenomen, voldeden niet. Ze slorpten zoveel geld aan studiotijd op dat ze de “million dollar demo’s” werden genoemd.

Grohl zette de opnames na vier maanden zelfs tijdelijk stil om ‘Song For The Deaf’ op te nemen met QOTSA en met die band te touren. Daarna werd de draad voor ‘One By One’ weer opgenomen met het bekende vervolg: de plaat leverde Foo Fighters een Grammy op en werd het jaar daarop uitgeroepen tot beste rockalbum.

Nu zijn er twee van de gewraakte demo’s gelekt op Youtube. Have It All en Come Back klinken al bijna af en eerlijk gezegd: best lekker en steviger dan de uiteindelijke versies. Wat vind jij?

Mark Stewart - The Politics Of Envy

Marc Alenus — 11 May 2012 12:37

Eenzelfde gevoel kan soms op totaal verschillende manieren geuit worden, zelfs binnen eenzelfde kunstvorm. Zowel Mark Stewart als Bruce Springsteen gebruikten hun ergernis over de bankencrisis als inspiratie voor hun laatste album. Bij Springsteen resulteerde dat raar genoeg in een enigszins vrolijke plaat, maar niet zo bij Mark Stewart. Zijn ‘Politics of Envy’ is een vlammend en bijtend document geworden.

Eind jaren zeventig richtte Stewart de legendarische The Pop Group op, wellicht de band met de meest misleidende groepsnaam aller tijden. Hun rauwe punk was toen al geschikt om je ouders grijs haar te bezorgen. Gelukkig lijkt er anno 2012 niets veranderd.

In de jaren tachtig en negentig bleef Stewart actief als muzikant bij verschillende projecten en onder zijn eigen naam. Hij werkte samen met artiesten als Trent Renzor, Tricky, Massive Attack en Primal Scream en was ongetwijfeld van grote invloed op bands als Skinny Puppy en Front Line Assembly.

Eind vorig jaar effende de dubbele single Children Of The Revolution/ Nothing’s Sacred de weg voor dit album. Eigenaardig genoeg haalde die eerste track het album niet. Maar niet getreurd: de elf tracks die er wel op staan, zijn een spervuur aan stijlen en elementen die we al eerder tegenkwamen in zijn lange carrière en de vele gastmuzikanten leveren allemaal een bonus op. Een heel leger passeert de revue, waaronder: Bobby Gillespie, Lee ‘Scratch’ Perry, Tessa Pollitt, Factory Floor, Youth, en Daddy G.

Directe aanleiding voor dit album zijn de rellen in Londen, de revoluties in het Midden-Oosten en de bankencrisis. Dat wordt duidelijk in de lyrics: in Automnia bezingt Stewart het lot van Carlo Giuliani, die stierf bij de anti-G8-betoging in Genua in 2001; in Baby Bourgois trekt hij van leer tegen de “corporate cocksuckers”; en in Vanity Kills laakt hij de apathie bij de burgerij tegen alle mistoestanden.

Muzikaal laat Stewart zich niet in een vakje drummen. Hij gebruikt in elke song een andere muziekstijl gaande van slowmotion coldwave, over dubstep naar industrial tot … simpele pop en zelfs disco. Hoogtepunten zijn Method Of Madness en de David Bowie cover Letter To Hermione, door Stewart omgetoverd tot een drumloze klaagzang.

Sinds 2008 was Stewart een slapende vulkaan, maar met dit album is deze met een ziekmakende knal ontwaakt. ‘Politics Of Envy’ heeft meer punkattitude dan de Young Guns en Offsprings van deze wereld ooit zullen hebben. Niet voor watjes dus!

Floatstone - Meet Floatstone

Marc Alenus — 11 May 2012 12:20

Wie wil er nu een nummer van De Kreuners coveren? Een man met een open blik en een groen hart misschien? Groene jongens geloven wel in recyclage en hergebruik. Brick De Bois, alias Floatstone lijkt zo iemand. Hij is bovendien van vele markten thuis: hij maakt theater, schrijft boeken, geeft les en maakt muziek. Dat laatste doet hij zelfs heel goed. Op zijn uitnodiging ‘Meet Floatstone’ (meteen ook de naam van zijn debuut) gaan we maar wat graag in.

Elk nummer op deze plaat heeft de diepgang van de Marianentrog, maar gelukkig vermijdt Floatstone prekerigheid en zwaait hij nergens met het opgeheven vingertje. Daar is hij veel te relaxed voor. Als bewijs van zijn onthaasheid, brengt hij het openingsnummer Crayfish aan. Je waant je meteen ergens onder een boom naast een rivier met helder water, glinsterend in de zon.

Birthday Present schreef hij twee jaar geleden op zijn verjaardag. Net op die dag werd Aung San Suu Kyi vrijgelaten in Birma. Floatstone trok ook naar ginds en bracht er zelfs het nummer in première voor een geëmotioneerd publiek.

In verschillende nummers eist pijn zijn plaatsje op. In The Apple And The Tree gaat het over familiepijn, The One That Gives Me The Blues en Barefoot In The Park behandelen liefdesverdriet en I Want You gaat over bedrog en het leed dat daarmee gepaard gaat. De Kreuners maakten er een meestamper van, maar Floatstone herinterpreteert het op gepaste wijze.

‘Meet Floatstone’ is een bluesy gitaarplaat. Brick De Bois heeft een heel ritmische manier van spelen. Tussendoor ranselt hij de klankkast van zijn akoestische gitaar en zorgt daarmee zelf voor percussie. Eigenlijk deed hij alles zelf. Dit debuut werd ook uitgegeven in eigen beheer mét oog voor het milieu: het hoesje is van FSC-papier en het schijfje zelf van gerecycleerd plastic. De muziek zelf verdient het bio-label, zo puur is die. Dit was een aangename kennismaking!

Eerste officiële clip

Wil jij Floatstone ook ontmoeten? Dat kan.

Claude Bourbon - Over The Mountains

Stefaan Van Slycken — 10 May 2012 21:00

Het gebeurt zelden dat de eerste act op een festival ons van de sokken blaast. Toch slaagde Claude Bourbon daar met glans in op Elouges en Blues. Zijn fijnbesnaarde mix van folk en klassiek met een toetsje akoestische blues vond zijn weg naar een fijne dubbelcd, die je voor een appel en een ei kan kopen op 's mans website.

Hoewel het zeker niet de eerste plaat is van deze Franse Zwitser (die quasi accentloos Engels zingt), is 'Over The Mountains' wel een mooi overzicht van zijn kunnen. Op de eerste cd vind je erg stemmige songs waarvan Tim Leaning het leeuwendeel schreef en ook Craig Ward voor ééntje tekende. Bourbon voorzag ze van zijn typische gitaarklanken en zijn rustige, herkenbare stem. Dylanfans zullen deze klank ook zeker naar waarde weten te schatten.

De teksten springen noch wat mix betreft, noch qua inhoud boven de muziek uit. De sfeer primeert. Perfect voor een rustige avond pijprokend in leder gebonden boeken lezen. Bourbon voert ons terug naar een generatie onterecht in het verdomhoekje geraakte folkgitaristen als Bert Jansch, Richard Thompson, Mississippi John Hurt en zelfs Nick Drake. Goed, ú kent ze misschien nog wel, maar wanneer hoorde u ze nog eens op de radio?

De samenzang op de titeltrack is prachtig, naturel, niet te afgelikt. Le Dernier Train en I'm Drifting zoeken het in een erg fijne bluessfeer. En in I Borrowed A Smile klinken twee gitaren prachtig samen. Deze eerste cd is erg coherent, al wil dat wel zeggen dat je de songs soms nauwelijks in elkaar hoort overgaan als je niet aandachtig luistert. Het nodigt alleen maar meer uit om beter te luisteren.

De tweede cd heet 'Over The Sea' en bevat maar liefst twintig interpretaties van klassieke werken. Sommige duren maar een minuut, zodat deze cd afklokt op drie kwartier. Mozarts Rondo Alla Turca krijgt een leuke gitaarversie, al zijn er nog wel gitaristen te vinden die hieraan de vingers trachtten te branden. Bourbons versie van Ravels Bolero is meer dan een curiositeit en ook zijn interpretatie van de eerste cellosuite van Bach (onder de titel Souviens-Toi) is veelvuldige beluistering waard.

Door de aanwezigheid van heel wat bekende stukken en klanken lijkt de tweede cd gevarieerder dan de eerste. Doordat Bourbons aanpak niet te technisch-klassiek is, genieten we des te meer. Dit zijn niet alleen nonchalant klinkende, technische hoogstandjes, er ligt ook wel heel wat gevoel in. Dat geldt ten dele ook voor de eerste cd, maar daar zouden we liever wat meer sterke songs op hun tekstuele waarde zien uitgespeeld worden. En als we dan toch kritisch moeten zijn: het hoesje blinkt ook niet uit in leesbaarheid. Maar als dat onze enige bezwaren zijn, dan begrijpt u wel dat we u deze plaat van ganser harte aanraden.

Turbonegro verstoort de rust na vijf jaar stilte

Gregor Dijkman — 10 May 2012 20:27

Het is alweer van 2007 geleden dat de Noorse rockers van Turbonegro met 'Retox' een schijfje vol rockers op ons afvuurden. Maar denk nu niet dat de band het voor gezien gaat houden, want met nieuwe zanger Tony Sylvester (die Hank Von Helvete in 2011 verving) zullen ze op 7 augustus het nagelnieuwe album 'Sexual Harassment' uitbrengen.

Verder is er nog weinig bekend over het album en is er nog geen tracklist, wel kun je de nieuwe track 'You Give Me Worms' al beluisteren.

Main Square heeft affiche rond

Gregor Dijkman — 10 May 2012 20:27

Nu het festival seizoen op losbarsten staat hebben de meeste festivals hun affiche helemaal rond en staan er weer veel lekkernijen op hun menukaart.

Ook het Franse Main Square Festival heeft een laatste blik namen losgetrokken om een mooi festival te presenteren.

De laaste namen zetten we even voor u op een rijtje: The Subways, Electric Guest, Kreayshawn, The Young Professionals en Etienne De Crecy (u kent die hit 'Am I Wrong' nog?).

Main Square Festival vindt plaats van 29 juni tot en met 1 juli en kent veel overlap met Rock Werchter, waar Main Square tot dit jaar ook een overeenkomst mee heeft.

De herfst brengt een nieuwe Tomahawk

Gregor Dijkman — 10 May 2012 20:23

Mike Patton, Duane Denison, John Stanier en Trevor Dunn zullen komende herfst een nieuw Tomahawk-album de markt op slingeren. En omdat het nog zo ver weg is plaatsten ze alvast een fijne teaser om de fans te doen warm lopen.

Verder is er nog maar bar weinig bekend over het nieuwe album van Tomahawk, maar de titel is alvast 'Oddfellows'

Dranouter gooit troeven op tafel

Marc Alenus — 10 May 2012 19:57

Terwijl Kadril nog op zoek is naar een gepaste opener voor het festival, gooide de organisatie van Dranouter vandaag wel heel mooie kaarten op tafel. Naast de reeds bekende toppers als Waterboys, Seasick Steve en Blaudzun, zullen ook volgende bands de weg naar de Westhoek moeten zoeken: Goran Bregovic & The Wedding and Funeral Band, Absynthe Minded, Balkan Beat Box, Boy & Bear, Adam Cohen, The Delta Saints, Nomad Swing & The Dipsy Doodles, Epsylon, Wallis Bird en Chapelier Fou.

Of je dus liefhebber bent van Balkan muziek, (indie-)folk, singer-songwriter of southern rock, je weet waarheen van 3 tot 5 augustus.

Nog een laatste greep GRATIS TICKETS (en T-shirts) voor Les Nuits

Patrick Van Gestel — 09 May 2012 21:08

En u dacht al dat we door onze voorraad gratis tickets heen waren?

Ook voor de concerten van Absynthe Minded, Stereo Grand en Roscoe op 18 mei, voor Citizens! en OK Cowboy! Op 19 mei en tenslotte voor Blood Red Shoes, Spector en BRNS hebben we nog enkele duotickets liggen.

Wie één van deze bands wel ziet zitten en al door zijn maandbudget zit stuurt een mailtje met zijn naam en het concert van zijn/haar wens als onderwerp naar win@damusic.be om bij de kanshebbers te horen.

En dat is nog niet alles. Van de Botanique mogen wij ook enkele unieke T-shirts van Les Nuits 2012 weggeven. Daarvoor stuurt u een mail met uw naam en T-SHIRT als onderwerp naar datzelfde win@damusic.be en ook uw kledingbudget krijgt een duw in de rug.

Björk heeft stemproblemen

Patrick Van Gestel — 09 May 2012 20:53

Reden tot paniek is er waarschijnlijk nog niet voor Björkfans die hun zinnen al hadden gezet op haar optreden op Pukkelpop, maar haar optredens op Primavera Sound in Barcelona en Optimus Primavera Sound in Porto werden wel geannuleerd vanwege problemen met haar stembanden.

Het bericht heeft het over haar dokter die haar aanraadde om nog verder te rusten en geen shows meer te doen om blijvende schade aan haar stem te voorkomen.

Voor de andere optredens lijkt er voorlopig nog geen probleem te zijn.

Les Nuits belicht - woensdag 16 mei

Kristof Van Landschoot — 09 May 2012 20:43

16 mei is zo’n dag dat je in de Botanique alle kanten uit kan. Er is heel wat Belgisch talent te zien. En daar tegenover staat melancholische pianopop en neofolk. Wie de benen moeilijk kan stil houden kan zich ook helemaal laten gaan.

Met elke passage in Brussel rijst de ster van Perfume Genius een beetje meer en zijn melancholische pianoliedjes veroveren de harten van steeds meer fans. Het concert dat hij op 16 mei in de rotonde gaat geven is dan ook al een tijdje uitverkocht.

In het voorprogramma speelt Cate Le Bon, een Britse folkdame die, naar eigen zeggen, werd beïnvloed door een reeks sterfgevallen onder haar huisdieren. Of dat dan uitmondt in kattengejank zal ons benieuwen.

In het Koninklijk Circus maken we ons op voor een rondje Belgisch. Want hoewel Clare Louïse van oorsprong Française is, ze is tegenwoordig gehuisvest in Brussel en schrijft daar haar broze gitaarliedjes die doen denken aan CocoRosie of Alela Diane.

Amatorski zal vast volledig tot zijn recht komen in deze mooie zaal, en tot slot mogen Intergalactic Lovers nog voor wat muzikaal contrast komen zorgen.

Ook in de Orangerie mag die avond het bordje "uitverkocht" uitgehangen worden. Verantwoordelijk daarvoor is C2C, een Franse dj die, na tien jaar van het podium te zijn verdwenen, zijn comeback komt vieren. Hij won indertijd vier keer het wereldkampioenschap dj'en. Wie wist dat dat bestond, een wereldkampioenschap dj'en mag nu zijn hand opsteken.

In het voorprogramma Ghostpoet, een Londonse triphop-dj en de Belgische rapper Dynamic.

Wie het wat kalmer aan wil doen, moet in het Museum zijn voor de neofolk van Mariee Sioux en de kinderlijke liedjes van de Amerikaanse Maïa Vidal. Breng zelf een knus haardvuur mee!

In de chapiteau kun je volop dansmuziek ontdekken. De funky pop van het Amerikaanse General Elektriks, de frisse electropop van het Franse Housse Le Racket (met ex-leden van Air en Phoenix!) of de aan Vive La Fête verwante punkwave van het eveneens Franse La Femme, ze mikken allemaal
op ambiance.

Dan toch nieuw werk van My Bloody Valentine

Gregor Dijkman — 09 May 2012 20:27

Het is alweer eenentwintig jaar geleden dat de Ierse band My Bloody Valentine nieuw studiomateriaal de wereld in stuurde, maar de band is vastbesloten om die stilte te doorbreken. In 2007 gaf frontman Kevin Shields al aan dat de band weer bij elkaar was en aan nieuw materiaal zou werken, maar nu lijkt het toch echt zover te zijn.

"We’re making it now, in fact it’s almost done. I’m on the eighth song, and I’ve got to do vocals for that, then I’ve got to record the ninth song from scratch. Then I’ve got to mix it. But that’s OK, because I’m not slow at mixing.", liet Shields weten.

Over het geluid van het derde studioalbum zei Shields: "It’s not going to sound like ‘Loveless’ where it’s like looking into another world. Where it seems to be of this world, but with one foot in another world".

Wij zijn alvast benieuwd!

The Magnetic Fields - Love At The Bottom Of The Sea

Patrick Van Gestel — 09 May 2012 20:18

“So I’ve taken a contract out on you / I have hired a hitman to do what they do / He will do his best to do his worst / After he’s messed up your girlfriend first” Juist ja, The Magnetic Fields ten voeten uit. En dit is dan enkel nog maar de tekst.

Vijftien songs. Iets meer dan twee minuten per stuk. Na een dik half uur ben je door ‘Love At The Bottom Of The Sea’ en vraag je je af wat je is overkomen. Want bij deze band ben je slechts van één ding zeker: dat niks zeker is.

Hoewel, de stemmen van originele leden Claudia Gonson en Stephen Merritt zijn nog steeds uit duizenden te herkennen. En dan is er dat absurde gevoel voor humor dat de platen van deze band zo typeert. Wij kunnen een grijns immers moeilijk onderdrukken als we een nummer als Andrew In Drag horen. Of het ronduit hilarische God Wants Us To Wait over… ja, wat dacht u dan.

Muzikaal zochten Merritt en zijn bende het deze keer in de elektronische sfeer. In tegenstelling tot de twee vorige platen, waar er geopteerd werd voor analoge instrumenten (zij het soms in een ietwat eigenzinnige productie), zijn het de synthesizers die het mooie weer maken op ‘Love At The Bottom Of The Sea’.

En het resultaat spreekt zeker aan. Naast de muzikale lijntjes die de tekst volgen is er immers ruimte genoeg voor vreemdsoortig geborrel en gepiep. Een nummer als Infatuation (With Your Gyration) doetonvermijdelijk denken aan de hoogdagen van bands als The Human League en aanverwante, terwijl I’ve Run Away To Join The Fairies toch een heel andere richting kiest.

Hoewel de synthesizers in bepaalde nummers (Your Girlfriend’s Face, …) bijzonder aanwezig zijn, blijft gitaar – bas – drums wel de basis waarop andere nummers rusten. Op die manier lijkt de band op twee paarden te wedden en er zowaar nog mee weg te raken ook.

Soms vraag je je af of dit lang gaat blijven duren. Of dit uiteindelijk niet gaat vervelen. Maar na ettelijke afspeelbeurten betrappen wij ons nog steeds op een glimlach nadat we deze plaat hebben afgespeeld. Wie zijn wij dan om hier een negatief oordeel over te vellen? Stephen Merritt en zijn bende hebben het hem gewoon weer geflikt.

De invloed van Beastie Boys

Koen Van Dijck — 09 May 2012 19:18

Wat maakte van Beastie Boys zo’n invloedrijke hiphopband? Dat ze blanke middenklassejongens waren? Dat ze samplers en live-instrumenten gebruikten? Dat ze megahitsuccessen hadden en daar niet eens plat voor op de buik hoefden te gaan? Een maand geleden werden ze voor hun werk opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Wat later sterft mede-oprichter MCA. Wij vroegen drie notoire Beastie Boys-fans naar hun drie belangrijkste BB-platen.

DJ Grazzhoppa (Grazzhoppa’s Big Band / Mo&Grazz)
"Een van de eerste Beastie Boys platen die ik kocht was de twelve inch ‘The New Style’ uit 1986. Op de b-kant staat Paul Revere, een ware hiphopklassieker.

De dansvloer vullen doe je in een mum van tijd met 33% God uit de 'Love American Style EP' uit 1989. Het samplewerk op dat nummer is ongelooflijk, zeker voor die tijd. Op die ep staat ook Hey Ladies van het classic album 'Paul’s Boutique'. Op dat album werkten ze samen met het ongeëvenaarde producersduo Dust Brothers, die bekend stonden voor hun vooruitstrevende sampletechnieken.

Nog zo’n partyklassieker is So What ‘Cha Want in de Soul Assassin-remix. Het is vooral Cypress Hills beatmaker DJ Muggs, die hier de hand in heeft. Oorspronkelijk was deze versie enkel op vinyl te vinden. De originele versie vind je op het album 'Check Your Head'."

King DJ (aka 4T4 van ‘t Hof Van Commerce)
"Shake Your Rump is een van de vetste en vettigste funknummers die ik ken. Enorm goed gedaan en af tot in de puntjes. Je vindt het terug op hun tweede album 'Paul’s Boutique'.

Hold It, Now Hit It is voor mij pure, onverdunde, oldschool energie, een perfect voorbeeld van wat ik graag hoor in rapmuziek en bijgevolg het tegenovergestelde van saaie rap. Het nummer was de eerste single uit hun debuutalbum ‘Licensed To Ill’ uit 1986.

Uit hun vierde album, ‘Ill Communication’, komt Transitions. Luister daar gewoon naar en woorden zijn overbodig."

Jules X (dj StuBru / FM Brussel)
"Fight For Your Right veranderde mijn leven. In 1986 keek ik wekelijks naar Countdown, een muziekprogramma met Adam Curry op de nederlandse zender Veronica. De nieuwkomer van de week waar hitpotentieel in zat heette "De alarmschijf".

Ik hoorde Curry "The Beach Boys" aankondigen en op achtjarige leeftijd vond ik dat maar niks, dus wou ik wegzappen. De clip begon en toen de Beasties in beeld kwamen en begonnen te rappen en de boel kort en klein sloegen, was ik completely blown away... that was "IT".

Mijn interesse voor activiteiten die ik toen deed (scouts, karate,..) verdween en werd vervangen door skateboarden, rap, New York en breakdance. Skaten doe ik nog wekelijks, met oldschool hiphop ben ik nu nog meer mee bezig dan vroeger en naar New York probeer ik om het anderhalf jaar te gaan. Fight For Your Right is de song die het meeste invloed gehad heeft op mijn leven.
Ook Shake Your Rump is een enorm vet nummer. Let op de knappe samples, de geweldige videoclip op het New Yorkse dak en Ad Rock die werkelijk te cool is in die clip. Deze track doet me terugdenken aan mijn skateperiode van eind jaren tachtig: brede decks, gewoon rappen op straat. En het is een ongelooflijk partynummer.

Na ‘Licensed To Ill' en ‘Paul's Boutique’ had ik de indruk dat de Beasties niet serieus genomen werden. Ik dacht zelf ook wel ergens dat het na 'Paul's Boutique' gedaan was met hen. Tot ik Pass The Mic hoorde, de eerste single uit hun nieuwe plaat 'Check Your Head'.

Met die single werd meteen duidelijk dat je de Beastie Boys wel degelijk serieus moest nemen. 'Check Your Head' is ook mijn favoriete album, eentje dat ik helemaal niet zag aankomen. De combinatie van hiphop, funk en punk en het feit dat ze, zoals een echte funkband, alles zelf inspeelden was in de hiphopwereld vernieuwend op dat moment. Na twintig jaar klinkt het album nog meer newschool dan de meeste hiphopreleases nu."

Beluister het debuutalbum van Niki And The Dove

Andreas Hooftman — 09 May 2012 18:03

Het Zweedse electropopduo Niki And The Dove gooide vorige jaar hoge ogen met hun debuut-ep 'The Drummer'. Sindsdien werd reikhalzend uitgekeken naar hun eerste langspeler, die maandag (14 mei) verschijnt op Sub Pop/ Mercury.

U kunt het volledige album, dat door toetsenist Gustaf Karlöf wordt vergeleken met Star Wars omdat het is opgebouwd rond "licht en duisternis," nu al streamen via NME.

Tom Gabel wordt Laura Jane Grace

Marc Alenus — 09 May 2012 16:39

Vandaag komt Tom Gabel, zanger van Against Me! er voor uit dat hij lijdt aan genderdysforie. Dat betekent dat hij al heel zijn leven het gevoel heeft in het verkeerde lichaam geboren te zijn. Met andere woorden: Gabel voelt zich al heel lang vrouw in een mannenlichaam. Benieuwd hoe het publiek op Dour daarop zal reageren.

In maart, speelde Gabel voor het eerst de song Transgender Dysphoria Blues op een show in Texas, middenin “Red Neck Country” dus. Niemand kon op dat moment vermoeden dat de tekst autobiografisch was.

Gabel is getrouwd en heeft een dochter en hij zal ook bij zijn vrouw en dochtertje blijven, ook al overweegt hij nu het nemen van hormonen en een leven als vrouw. Hij heeft ook al een naam voor zichzelf gekozen. In de toekomst wil hij Laura Jane Grace genoemd worden.

Volgens de 31-jarige zanger heeft zijn vrouw Heather alle begrip. Het is nu afwachten hoe de rest van de wereld zal reageren. Wie goed luisterde naar nummers van Against Me! had al eerder een vermoeden kunnen koesteren. In The Ocean bijvoorbeeld zingt Gabel: “And if I could have chosen, I would have been born a woman. My mother once told me she would have named me Laura.”

In een interview in 2010 kreeg Gabel de boute vraag al eens voorgeschoteld of hij thuis soms panty’s droeg. Hoe hij daarop reageerde, zie en hoor je hier. Vandaag was het Rolling Stone Magazine dat dit nieuws de ether instuurde.

Les Nuits belicht - dinsdag 15 mei

08 May 2012 20:44

Tegen 15 mei worden in de Botanique alle blazers opgeblonken, de violen gestemd en watten gepropt in de klankgaten van de akoestische gitaren. Die nacht staat immers volledig in het teken van folk en verfijnde pop. Oordopjes kunnen die avond wellicht thuisgelaten worden.

Fanfarlo kent u al van Shiny Things als u af en toe afstemt op Radio 1. Of misschien wel van hun debuutplaat ‘Reservoirs’ uit 2012. Deze vijfkoppige, Londense band brengt weidse, doch fijne folkpop en laat er geen twijfel over bestaan dat ze zelf gek zijn van Beirut en Arcade Fire. Op hun nieuwe album ‘Rooms Filled With Light’ slopen ook synthesizers binnen. Benieuwd hoe dat live zal uitpakken.

Isbells moeten we u wellicht niet meer voorstellen. Onlangs bejubelden we nog hun album ‘Stoalin’’ en hun optreden in Turnhout bezorgde ons ook al warme gevoelens voor Gaëtan Vandewoude en co. Wie dit paradepaardje van de Belgische scène nog niet aan het werk zag, rept zich naar de Botanique. In één moeite door kan je ook nog genieten van bands die je wellicht ook zal kunnen pruimen.

Zoals Dan San bijvoorbeeld. Ook zij konden al rekenen op onze goedkeuring eerder dit jaar. Hun eerste echte album ‘Domino’ is ontluisterend mooi en de jongens uit de buurt van Luik spraken in een interview hun uitdrukkelijke wens uit ook in Vlaanderen te mogen spelen. Is Brussel niet de hoofdstad van ons gewest? Wel dan! Ga ze ontdekken.

Vreemdste eend in de bijt deze avond is het trio rond Turid Solberg: Philco Fiction. Zij sluiten hun Europese tournee af in de Botanique, dus hun bezwerende, compleet eigen versie van synthpop zal wellicht nog epischer klinken dan anders. The Guardian riep hen al uit tot Band Van De Dag en hun debuut ‘Take It Personal’ werd overal op applaus onthaald. Wellicht het beste wat u dit jaar uit Noorwegen zal horen.

Friends hebben nog geen debuutplaat uit, maar mogen wel al een mooi plaats op de affiche komen opeisen. Samen met -hoe toepasselijk- High Places, stadsgenoten uit Brooklyn, komen zij op 15 mei de rotonde onveilig maken. Afgaande op de twee nummers die we van Friends gehoord hebben zou dat een poppy, dansbare avond moeten worden. Ook High Places, dat vroeger een tegendraadse zin voor experimenteren aan de dag legde, lijkt met het in 2011 verschenen 'Original Colors' de dingen niet moeilijker te willen maken dan nodig en klinkt daar onbekommerd poppy en dansbaar.

De Orangerie is die avond voorbehouden aan het platenlabel DFA, u weet wel, dat label van LCD Soundsystem frontman James Murphy. De man die Daftpunk draaide voor de rocklui toen dat nog niet hip was heeft nog altijd een neus voor de betere dansmuziek en Yacht mag dan ook tot het fijnste worden gerekend wat in het "we need more cowbell"-genre gemaakt wordt de laatste jaren. Ze worden voorafgegaan door de door psychologie geïnspireerde indierock van Prinzhorn Dance School en door Planningtorock, in de folder omschreven als foute kitsch. Bestaat er dan ook "correcte kitsch"?

Marc Alenus - Kristof Van Landschoot

Nieuwe single en ep voor Deadmau5

Patrick Van Gestel — 08 May 2012 20:06

Op 22 juni komt Deadmau5 met een nieuwe ep op de proppen. ‘The Veldt EP’ is de eerste in een reeks van ep’s die nog dit jaar zullen verschijnen. Op het eerste exemplaar staat ook Failbait, een nummer waarvoor ze samenwerkten met Cypress Hill evenals een aantal remixes.

Eerste single uit de ep is The Veldt. Het nummer is gebaseerd op een kortverhaal van Ray Bradbury en werd opgenomen tijdens een tweeëntwintig uur durende livestreamingsessie van Deadmau5 met zijn fans. De muziek werd daar live gecreëerd.

Fan Chris James schreef en zong lyrics voor deze instrumentale track en postte ze online. Deadmau5 zelf was zo onder de indruk van de vocals dat hij Chris James meteen contacteerde om deze versie als single uit te brengen.

Win tickets voor Culturesque in Nazareth-Eke

Patrick Van Gestel — 08 May 2012 19:41

Naar goede gewoonte vindt ook dit jaar het Culturesque-festival plaats in de cultuurcentra Nova en De Brouwerij in Nazarath-Eke. Dit jaar valt deze heuglijke gebeurtenis op 18 mei. En ook dit jaar mogen wij opnieuw vijf single tickets weggeven.

Met School Is Cool en Wallace Vanborn hebben de organisatoren in elk geval een mooie graai gedaan in de crème van het Belgische rockbands. Bovendien hebben ze daar ook nog eens Bulls On Parade, Headphone, Dirk Stoops, Geppetto & The Whales, Red Juliette en Redking & Mr Noisy aan toegevoegd.

Bovendien wordt dat gecombineerd met comedy. Bert Gabriëls, David Galle, Thomas Smith en Bram Vandenbroecke komen er op uw lachspieren werken.

Tickets kosten 10 (festival) of 12 (festival + comedy) euro en zijn onder meer verkrijgbaar via popallure.

Zie je dit helemaal zitten? Mail dan je naam naar win@damusic.be met als onderwerp ‘Culturesque’.

Ed Sheeran cancelt tour met Snow Patrol

Marc Alenus — 08 May 2012 11:23

Ed sheeran, de rijzende ster uit Engeland, heeft zijn tournee met Snow Patrol afgebroken om persoonlijke redenen. Dat meldde de zanger op Twitter. Het gaat gelukkig voor de Vlaamse fans enkel om het Noord Amerikaanse luik van de tour. Met nog vier shows te gaan, moet Snow Patrol een nieuw voorprogramma zoeken. Sheeran wordt wel verwacht op Werchter en ook in november komt hij naar ons land.

Sébastien Tellier - My God Is Blue

Ben Moens — 08 May 2012 08:43

Sébastien Tellier vraagt bij zijn vierde album om niet naar de plaat te luisteren, maar naar de boodschap erachter. Die zou een soort van profetie, een ideaal aangaande het volgen van dromen bevatten. Met Mr. Flash als producer achter de knoppen werden Michael Jackson en George Michael als inspiratiebronnen genoemd op dit "blauwe dromenpretpark voor volwassenen". Wij houden het op pop met een psychologische hoek af.

De eerste noten van Pépito Bleu doen denken aan foute documentairemuziek uit de jaren tachtig. De poëtische stem, die er afdruipt, maakt het plaatje compleet. Nochtans geven het langzame crescendo van het mannenkoor op de achtergrond, de klassieke piano en de gotische galm dit nummer toch een zekere grandeur mee.

The Colour Of Your Mind kleurt meer binnen de lijntjes met vintage synths, inclusief casio-effecten. De ballad Sedulous brengt geen baanbrekende wijzigingen in die set-up aan, op enkele blazers en een jazzgitaar na. Zij leveren zeer meeslepend werk en zo bombarderen ze dit nummer prompt tot een eerste hoogtepunt.

De eerste disco-invloeden krijgen we pas bij single Cochon Ville voorgeschoteld. Het nummer schrijdt met een funky beat voorbij ondersteund door de stem in ware Miami Vicestijl, maar een reeks neerzetten doet de plaat dan nog niet. Magical Hurricane is een uitgeklede stilmaker met niet meer dan een akoestische gitaar en aanvullende piano aan het eind.

Ook Russian Attractions doet zijn uiterste best om de stoom in te houden. Dat lukt vrij goed tijdens de strofes maar daardoor klinkt het refrein dan weer eens zo bombastisch vanwege de pauken en strijkers.

Mayday is de figuurlijke brug tussen de twee intieme voorgangers. De afwerking met tedere gitaarstrelingen, schuifelende synths en de trompet verdoezelt gelukkig veel van de vrij platte melodie.

In Draw Your World is het nipt, maar we geven het geëxperimenteer graag het voordeel van de twijfel. Een foute gitaarsolo over sloom piano- en synthesizerwerk met oubollige drums stelt ons geduld wel erg op de proef.

De jazzgitaar van weleer wordt in My Poseidon met meer spanning beladen. De teneur klinkt daardoor zwaarder en dankzij het regenachtige drumwerk lijkt dit wel het hedendaagse broertje van Falco’s Jeanny te zijn. Ook Against The Law lijkt de synths veel diepzinniger te leggen dan de fleurige machinespinsels op het eerste deel van de plaat.

De titeltrack doet ons twijfelen. De piano is schattig, maar van zodra het arrangement wordt uiteengezet, stort het lied zich in het diepe dal der foute ballads. Ook afsluiter Yes, It’s Possible bevat bombastische orgels en ander orkestgerei waarna het omslaat in zo’n elektrisch gitaarlied dat bij het cruisen langs de Floridakust in de jaren tachtig hoort.

Dankzij de vette knipoog naar Kavinsky klinkt dit alweer niet slecht, maar overtuigen deed het zeker niet.

Danko Jones brengt dvd ‘Bring On The Mountain’ uit

Patrick Van Gestel — 08 May 2012 08:37

Op 8 juni zal van het Canadese rocktrio Danko Jones de allereerste officiële dvd verschijnen via Bad taste Records/Suburban met als titel ‘Bring On The Mountain’.

Naast een negentig minuten durende documentaire zal de dvd alle videoclips en exclusieve livebeelden van de meest memorabele shows over de hele wereld bevatten. Een korte film, gebaseerd op Danko’s laatste drie videoclips met daarin rollen voor Lemmy (Mötorhead) en acteurs als Elijah Wood, Selma Blair, Ralph Macchio en Jena Malone, rondt het geheel af.

Op dit moment zit de band weer in de studio om een nieuw album op te nemen, dat gepland staat voor het najaar.

Danko Jones staat trouwens op 25 oktober in de Brusselse AB.

Goose slaat gitaren aan op nieuwe single

Marc Alenus — 08 May 2012 08:16

Zonet ging op Studio Brussel bij Thomas Staat Op de nieuwe single van Goose Real in première. Opvallend is het gebruik van elektrische gitaren. Check hier de uitgebreide live versie.

Nieuwe single voor Passion Pit

Marc Alenus — 08 May 2012 07:54

Op 24 juli, brengt Passion Pit zijn tweede cd ‘Gossamer’ uit als opvolger van het succesvolle debuut ‘Manners’. Met die plaat stond de band in 2009 op Pukkelpop. De band stuurt Take A Walk het veld in om de komst van het album voor te bereiden dat in het totaal twaalf tracks zal tellen.

Beach Boys bij Jimmy Fallon

Marc Alenus — 08 May 2012 07:38

‘Late Night With Jimmy Fallon’ is een talkshow die opgenomen wordt in New York. Vorige nacht bruiste die van de West coast vibes, want Fallon had vijf legendarische muzikanten te gast: Brian Wilson, Mike Love, Al Jardine, David Marks en Bruce Johnston. The Beach Boys kwamen praten over hun muzikale nalatenschap en hun plannen. Ze speelden drie nummers:

In My Room, een slaapliedje geschreven door Wilson.
Wouldn’t It Be Nice, de openingstrack van ‘Pet Sounds’.
That’s Why God Made The Radio, de titeltrack van de nieuwe plaat.

Zoals bekend, komen The Beach Boys deze zomer naar de Lokerse Feesten.

Stream 'Bloom' van Beach House

Marc Alenus — 08 May 2012 07:10

Beach House, het droompopduo uit Baltimore brengt volgende maand alweer zijn vierde album ‘Bloom’ uit. Op verschillende media is het album nu al volledig gratis te streamen. Hoewel de band nog maar bestaat sinds 2006 hebben ze terecht al een geweldige schare fans. Die zal met ‘Bloom’ alleen maar groeien, denken we. Myth, opener van het album kennen we al een tijdje, maar de plaat lijkt weer vol te staan met zuivere nostalgische pareltjes.

Wallace Vanborn gratis te beluisteren

Marc Alenus — 08 May 2012 06:55

Het Gentse rocktrio Wallace Vanborn gooide vannacht zijn volledige nieuwe album ‘Lions, Liars, Guns and God’ op Soundcloud. Je kan het daar dus integraal beluisteren. Ideaal om meteen goed wakker te zijn. En als je dat doet, lees dan meteen de recensie nog eens na om te weten wat wij van die plaat vinden. Ook via hun facebookpagina is het mogelijk om gratis naar het album te luisteren.

No Doubt: er komt een nieuw album

Marc Alenus — 07 May 2012 18:55

Wie kent er No Doubt nog? Elf jaar geleden verscheen hun laatste album ‘Rock Steady’. George W. Bush was toen nog president van de Verenigde Staten! In januari was er al een eerste teken van leven met een paar foto’s op Twitter die deden vermoeden dat de band rond Gwen Stefanie terug in de studio zat.

Vorige vrijdag kwam dan plots het nieuws dat de band een nieuw album uitbrengt op 25 september. De band deed dat o.a. met een video op Youtube. Een titel voor het album werd nog niet vrijgegeven en op de muziek is het ook nog wachten.

Andree 3000 wordt Jimi Hendrix

Marc Alenus — 07 May 2012 18:34

Bij Radio 1 is zijn debuut ‘Are You Experienced’ classic album van de week. De plaat kwam dan ook 45 jaar geleden uit. IFTN gaat nog verder. Zij kondigden vandaag aan dat ze een biopic over Jimi Hendrix gaan draaien. Niemand minder dan Andre 3000 van Outkast zal de titelrol spelen.

De prent over Hendrix’ leven zal ‘All Is By My Side’ heetten en zijn licht schijnen over het doorbraakjaar van de legendarische gitarist. Regisseur van dienst is John Ridley. Die ken je van ‘U-Turn’ en ‘Three Kings’.

Roscoe - Cracks

Koen Van Dijck — 07 May 2012 17:11

Na de eerste beluistering van ‘Cracks’ hebben we het voor alle zekerheid maar even gedubbelcheckt, maar Roscoe komt wel degelijk uit Luik. En zo klinken ze niet. Ze klinken niet Luiks of Waals. Zelfs niet Belgisch. Ze klinken als een band die in verlaten stenen woestenij is terecht gekomen. Een band waarmee je in foetushouding integere momenten beleeft en waarvan je op tijd en stond een degelijke uitbarsting mag verwachten.

Verwijzingen naar bands als Radiohead, Mogwai en Elbow zijn onvermijdelijk maar de groep weet met die referenties wel een heel eigen kader te timmeren. Het kostte hen dan ook anderhalf jaar om dit vehikel op de juiste rails te krijgen. Het resultaat is verbluffend. Prachtige harmonieën en meeslepende ritmes dwingen je om te luisteren en te volgen. Aan loslaten willen we na twee nummers al niet meer denken.

Lowlands opent het album nog op kousenvoeten, maar het daarop volgende Things To Solve is een spervuur van gitaren en woeste drums. Het is de rode draad door dit album dat op geen enkel moment zijn weg verliest of in clichés vervalt. Het heeft een ruwe kant, maar zoals vele bolsters eentje ook een zachte binnenkant. We vragen ons vaak af of de weidse steppevlakten rond Luik voor inspiratie gezorgd hebben.

Postrockliefhebbers beleven intense minuten met Moments Of Grace en String Sat. Dankzij hun prachtige opbouw houden beide nummers je gegijzeld aan je stoel. En dan ben je zelfs nog niet voorbij And You Skipped The Curb gepasseerd. Hier en daar ontwaar je ook folk elementen. Zo herinnert A Safe Place (To Fall) ons, dankzij zijn met drama geladen violen, aan de mooie folkrock van de Duitse band Get Well Soon en hangt er over Sorrow die zweem mysterie waar ook Kiss The Anus Of A Black Cat graag mee speelt.

Reken bij dat alles nog de aparte, ietwat naar Thom Yorke neigende stem van frontman Pierre Dumoulin en je weet in welke categorie we beland zijn. Roscoe is zonder meer een band die het verdiend om op z’n minst over onze taalgrens te belanden. En bij uitbreiding liefst nog veel verder ook. Magnifiek werk.

Nieuwe namen Pukkelpop

Marc Alenus — 07 May 2012 00:00

Pukkelpop kampt vandaag met betaalproblemen, maar stelde mogelijke bezoekers meteen gerust. De problemen liggen bij het betaalplatform. Er zijn nog tickets.

In één moeite door bevestigde de organisatie nog een aantal mooie namen. Op donderdag 16 augustus is het feest voor de folkies met Of Monsters And Men en Lianne La Havas, maar ook Chiddy Bang, The Jezabels en The Computers komen die dag spelen.

Voor vrijdag 17 augustus tekenden ze: Keane, Maxïmo Park, Blood Red Shoes, Oberhofer, Kap Bambino, Bassnectar, Skindred, Willis Earl Beal en Pollyn.

Op zaterdag nog meer schoon volk met Dizzee Rascal, Dry The River en P Money.

De organisatie voerde ook twee veranderingen door in het schema. Vondelpark komt vrijdag in plaats van zaterdag en Niki & The Dove annuleerden hun show.

Mirel Wagner - Mirel Wagner

Frank Tubex — 06 May 2012 21:56

Het moet halverwege de jaren tachtig geweest zijn dat de eerste vloedgolf van vrouwelijke singer-songwriters de radiowaves monopoliseerde. Daarna volgden er dichte drommen vrouwelijke stemmen. Het aantal was niet altijd recht evenredig met het talent en velen verdwenen in de plooien van de mantel der vergetelheid. Niettemin, de toon was gezet en elk jaar komt er een nieuwe lading sirenen aankloppen, allemaal gedreven door de droom om de nieuwe Parton, Franklin of Joplin te worden. En hoe zit het in dat verband met Muriel Wagner?

Een close up van een zwarte artieste op een donkere hoes van een titelloze cd. Opgewekt wordt men er niet van maar het zal wel een verwijzing zijn naar existentialistische invloeden van “way back when”. Kortom, een jong onschuldig gezicht zoals ook Tracy Chapman dat destijds had maar in een vrolijkere versie.

En dan klinkt het eerste nummer To The Bone uit de boxen : een stem, een gitaar en een melodie. Soberheid troef. We hadden niets anders verwacht bij een dergelijke hoesfoto. En meteen wordt er ingeschreven op de puurste folktraditie van haar voorgangsters.

Af en toe wordt het tempo enigszins opgetrokken : No Hands gaat over de eerste fietservaringen van een klein kind en in de muziek ontdekt men zowaar met veel goede wil een spiertje vrolijkheid. Soms zakt de stem een fractie van een octaaf, maar voor de rest is het veel van hetzelfde.

Dit is zeker geen slecht debuut. Wagner heeft duidelijk een aparte stem, die tot luisteren uitnodigt, speelt simpel maar niet onfraai gitaar, heeft het een en het ander te vertellen in haar songs, maar is wel vergeten een minieme vorm van variatie in haar liedjes te steken.

Ook thematisch is het nogal voorspelbaar : jongedame voelt zich alleen en door haar lover in de steek gelaten en/of mislukt in de liefde. Hoop is ver te zoeken, tristesse alom. Zelfs de dood krijgt een rolletje in No Death.

Nu hebben we niets tegen “ldvd” en bepaalde breakupplaten behoren tot onze alltime-favorites maar dit is toch een iets te grondige en eenzijdige wenteling in persoonlijke pijn.

Desondanks verdient Mirel Wagner op basis van haar stem en onmiskenbaar talent krediet voor de toekomst. Maar geef haar een producer en een lief tegen de volgende plaat en dan zit er heel wat meer in.

7 t/m 20 mei 2012

Patrick Van Gestel — 06 May 2012 20:28

Iene, miene, mutte, … is één manier om een keuze te maken uit de berg van mogelijkheden die de concertzalen je de komende weken bieden. Komt daar nog bij dat Les Nuits keihard van start gaan. Meer daarover elders op deze site. Maar voor al de rest kan u, naar goede gewoonte, hier terecht.

STEVEN WILSON
Waar: Ancienne Belgique, Brussel
Wanneer: maandag 14 mei 2011 – 20.00 u
Wat: Porcupine Tree-frontman gaat solo, mét gasmaker en jazzband
Waarom: 'Grace For Drowning' was een van de strafte en meest gedurfde platen van 2012. Wie niet vies is van een beetje prog, maar vooral van muziek zonder beperkingen - van gothic pop tot avant-garde - mag dit audiovisueel spektakel van een van de visionaire geesten uit de hedendaagse muziek niet missen.
Kost: € 23

JOHNNY DOWD
Waar: Cactus Club@Magdalenazaal, Brugge
Wanneer: donderdag 10 mei 2011 – 20 u
Wat: Naar zweet en opengespatte blaren ruikende country
Waarom: Omdat hij zijn tanden zet in optredens en je dat tot op het bot voelt. Soms lijkt het erop of hij de (muzikaal) verloren tijd wil inhalen, zo gretig is hij. En dat levert steeds weer concerten op, die je op de tenen trappen en tegen de schenen schoppen.
Kost: € 11/8/6/5/3,5

ERRORS
Waar: De Kreun, Kortrijk
Wanneer: dinsdag 15 mei 2011 – 20.00 u
Wat: elektronica die je doet geloven in magie
Waarom: Voor de danceliefhebbers op de kar gaan springen: ze touren in het voorprogramma van Mogwai, hetgeen toch voor een stuk aangeeft dat ook de gitaren van groot belang zijn. Maar dat dansbare blijft wel onderhuids aanwezig. Het beste van twee werelden dus.
Voorprogramma : KISS THE ANUS OF A BLACK CAT
Kost: € 13/10/7

FIELD MUSIC
Waar: DOKarena, Gent
Wanneer: woensdag 16 mei 2011 – 19.30 u
Wat: pop, maar dan met een proginstelling
Waarom: Songs die steeds weer van stemming wisselen en toch niet gaan vervelen, het is wat de broertjes Brewis kenmerkt. Wie houdt van spannende popsongs, waarvan het begin in geen enkel opzicht aangeeft waar het gaat eindigen, is hier op de juiste plaats.
Voorprogramma : VADOINMESSICO
Kost: € 10

AND ALSO THE TREES
Waar: Magasin 4, Brussel
Wanneer: donderdag 17 mei 2011 – 19.00 u
Wat: koppige newwavers
Waarom: Al van begin jaren tachtig timmert deze groep aan een carrière, die hen slechts zelden op de commerciële radar deed verschijnen. Maar een trouwe schare fans hebben ze wel. En dat heeft dan weer te maken met hun constante zoeken naar nieuwe invalshoeken.
Voorprogramma : THIEVES OF SILENCE
Kost: € 20/17

En wij blijven maar tickets uitdelen. Want ook nu weer mogen wij duotickets uitdelen voor een concert in de Effenaar, meer bepaald voor Dry The River op 14 mei. Stuur een mail met als onderwerp “Dry The River” en je naam in de body naar win@damusic.be en je bent al halfweg.

Marina & The Diamonds breekt door

Marc Alenus — 06 May 2012 00:00

Het lijkt dan toch te gaan lukken voor Marina & The Diamonds. Ondanks de slechte kritieken die haar album krijgt in de Engelse pers, is haar album toch op nummer 1 binnengestormd in de officiële albumchart van het Verenigd Koninkrijk. Ze onttroont daarmee Jack White die vorige week ook al op de hoogste positie binnenkwam vanuit het niets.

Haar vorige album ‘The Family Jewels’ kreeg wel positieve recensies, maar scoorde niet echt commercieel. Dit tot grote frustratie van Marina Diamandis zelf, die nooit onder stoelen of banken stak dat wereldwijd succes haar grote doel is.

Daarvoor was ze bereid grote toegevingen te doen op artistiek vlak. Bij haar nieuwe album ‘Electra Heart’ zijn de meeste hoekjes afgevijld. Dat bleek al bij de singles die ons van over het kanaal bereikten. Fear And Loathing beviel ons wel, mede dankzij de donkere clip, maar Radioactive en Primadonna zijn dertien in een dozijn popsongs. Nu ja, als Marina een popprinsesje wil zijn, zullen wij haar niet tegenhouden.

Nog meer gratis tickets voor les Nuits

Patrick Van Gestel — 05 May 2012 10:32

Zoals beloofd hebben wij nog een mooi aanbod aan gratis tickets voor Les Nuits.

Wat dacht u bijvoorbeeld van het Belgisch-Franse onderonsje van Intergalactic Lovers, Amatorski en Clare Louise op 16 mei? Of de eigenzinnige koppigheid van General Elektriks, Housse De Racket en La Femme dezelfde dag? En dan hebben we ook nog kaartjes voor de lievelingen van Balthazar, Gaëtan Streel en Oberhofer op 17 mei.

Concert van uw gading als onderwerp, naam in de body van de mail, sturen naar win@damusic.be. You know the drill!

Les Nuits belicht - zondag 13 mei

Fabian Desmicht — 05 May 2012 10:14

Tegen zondag 13 mei spijker je best je Frans wat bij, mocht het nodig zijn. Het merendeel van de acts zal zich immers, verspreid over vijf podia, bedienen van de taal van Balzac, Flaubert en Hugo. Les Nuits selecteerde onder andere een echtpaar uit Mali, een zootje Franse hiphoppers waarvan er eentje een onderwaterfetish heeft en een viertal iconoclastische Britse kunststudenten. Gelukkig is er daMusic om uw keuze te vergemakkelijken.

Het Koninklijk Circus rolt de rode loper uit voor het duo Amadou & Mariam, gelukkig getrouwd sinds 1980, maar beiden al veel langer blind.

Ze bouwen hun begeesterende wereldmuziek op funky Malinese blues, maar vanuit een erg ruim en kleurrijk blikveld. Door associaties met Manu Chao, Scissor Sisters en Damon Albarn vinden Amadou & Miriam bovendien al een tijdje aansluiting bij de westerse mainstream.

En ook hun recentste album ‘Folila’ liegt er niet om, met een serie weelderige songs, maar ook met gastbijdragen van onder meer Santigold en leden van TV On The Radio. De soulvolle Belgische singer-songwriter Sarah Carlier mag Amadou & Mariam naar het podium leiden. Ons zesde zintuig is nu al in zwoele feeststemming.

Hiphop, dubstep en zogeheten rap aquatique, het zijn maar enkele ingrediënten die in de Chapiteau in de potage worden gedraaid. De bandnaam 1995 - lees: un neuf neuf cinq - en debuut-ep ‘La Source’ verraden meteen waar deze zes Franse jongens naartoe willen, namelijk naar de vaderlandse rap van de late jaren negentig.

Ondertussen is het ook het toepasselijk betitelde vervolg ‘La Suite’ uit. Reken op vakkundig atmosferisch werk van dj Lo en raps die ook sceptische zielen over de streep zullen trekken.

Voor een meer vooruitstrevende en agressievere sound zal het Groningse Dope D.O.D. wel zorgen.

Nog meer Franse hiphop is beschikbaar met Odezenne en Hippocampe Fou, de eerste makers van even broeierige als originele sampletapijtjes, doorspekt met eloquente woordspelingen. De tweede een prettig gestoorde kikvors die zonder verpinken zinsneden als “plus collant que le sperme de Spiderman sur son collant” uit zijn mouw schudt.

Met Daniel Darc, de kunstige popmuziek van de Belg Thierry De Brouwer oftewel Le Yéti en de Londense Fransman Lescop zegeviert de francofonie ook in de Orangerie.

Punkicoon Daniel Darc maakte naam en faam als frontman van postpunkband Taxi-Girl, en is na een getroebleerde periode aan herbronning toe met zijn soloplaat ‘La taille de mon âme’. Intensiteit en een brok Franse rockgeschiedenis verzekerd!

Op basis van wat we al hoorden van ‘L’animal en moi’, zijn we er ook zeker van: Le Yéti je zal meeslepen. Nee, misschien niet met je smoel door de sneeuw, maar toch zeker naar zijn eigen popgrot.

Lescop zoekt donkerdere oorden op en maakt het popkader van deze Orangerie-nacht compleet.

Terwijl Hippocampe Fou gek doet in de Chapiteau, maakt Chapelier Fou zich op voor zijn optreden in het Museum. De twee hebben buiten hun “familienaam” echter weinig gemeen.

Chapelier Fou (Frans voor de Mad Hatter uit Alice in Wonderland) grossiert in experimentele elektronica, waarin hij zelfs het ei van zijn scholing als violist kwijt kan. De Fransman lijkt eindeloos te kunnen wisselen van stijl en stemming en verveelt dus nooit. En laat dat nu net het soort mens zijn waarbij wij graag op de thee gaan, al zal Chapelier Fou daar vast een goeie scheut wodka bijgieten.

De Rotonde is voor dé popsensatie van het voorjaar, Django Django. Sinds het Londense viertal de Britse pers met verstomming sloeg, is de band werkelijk overal. Ja, uiteraard op onze draaitafel, maar ook tijdens een dj-set bij de opening van Turnhout 2012 en zelfs als promomuziekje bij het vtm-programma ‘Cijfers liegen niet’.

De kunstacademici van Django Django maken eclectische pop zoals die alleen op het Britse vasteland kan gedijen. Zowat de hele popgeschiedenis passeert bij hen de revue, van garageriffs uit de sixties tot de Afrikaanse toonladdertjes die het nu al enkele jaren erg goed doen bij het indiepubliek. Django Django is kaleidoscopisch, kunstig, verfrissend, eigentijds, steengoed.

North Atlantic Oscillation - Fog Electric

Christoph Lintermans — 05 May 2012 09:58

Met het debuut ‘Grappling Hooks’ (2010) wist North Atlantic Oscillation meteen een breder publiek te bekoren dan enkel de progcommuniteit. Op ‘Fog Electric’ is de eclectische aanpak verder verfijnd: de texturen zijn rijker, de zang en melodielijnen aangrijpender.

Genoemd naar een fluctuerend, atmosferisch druksysteem biedt dit Schotse trio de perfecte soundtrack bij dit weerkundige fenomeen. Typisch is de grote massadichtheid van hun muziek. Een "wall of sound" die Phil Spector jaloers zou maken. Een ingenieuze mix van Beatles, progrock, indie en elektronica.

Het intellectuele klimaat van thuishaven Edinburgh levert bandleider Sam Healey ook in lyrisch opzicht ruime inspiratie. Zijn obsessie met theologie en wetenschap krijgt vorm in songs als Savage With Barometer en Expert With Altimeter. De ene is donker, de andere verheffend; de twee manieren om met een wereld, die religie verbannen en de wetenschap heilig verklaard heeft, om te gaan.

Wanneer je North Atlantic Oscillation hoort, hoor je de voortzetting van Porcupine Tree’s vroege experimenten. Maar het trio slaagt erin de balans te vinden met het commercieel haalbare. Men werd al vergeleken met de Beach Boys (de vocale harmonieën) en Pink Floyd (het sonische vernuft).

En vooral: ‘Fog Electric’ rijgt de memorabele melodieën aan elkaar, alsof de straten van Edinburgh ermee geplaveid zijn. Ondoenbaar om tussen al dat rijpe koren een uitschieter aan te wijzen, want we zouden de andere tracks er onrecht mee aandoen.

En ja, als er enige rechtvaardigheid in deze wereld bestaat, dan moet dit schijfje dezelfde verkoopcijfers kunnen neerleggen als een Elbow of Radiohead.

Nieuwe gitarist voor M!ndgames

Christoph Lintermans — 05 May 2012 08:50

Gezien op tv: M!ndgames-gitarist Rudy Vander Veken kreeg het bezoek van ‘De Huisdokter’. Hij verkoopt zijn huis en begint straks een nieuw leven in Portugal.

Ondertussen heeft de Antwerpse progband een vervanger gevonden. Zondag 6 mei wordt Matvi Bilis voorgesteld aan het publiek van de Spirit of 66 (Verviers), als M!ndgames samen met de Brusselse neoproggers van AmAndA een dubbelconcert geeft. Aftrap van deze Belgische derby om 18u30.

Pick a beat #2

Johan Baeten — 04 May 2012 20:00

YouTube, Spotify, Soundcloud, Bandcamp… Elke dag wordt de argeloze muziekliefhebber overstelpt met bergen muziek. Het is onmogelijk om alles in te nemen. Het is onmogelijk om zelfs maar te kunnen kiezen. Dus gingen wij op zoek naar wat ons opviel. Elke drie weken serveren wij u wat voor ons uit de berg van online releases sprong.

Deep Time - Clouds
Leuke surfpop recht uit Texas? Het kan. En dat bewijst het duo Deep Time, de nieuwe naam van YellowFever. Het was niet alleen de stem van zangeres en gitariste Jennifer die overtuigde, ook de percussie van Adam, het andere deel van de band, maakte indruk. Ontdek het zelf: Clouds is een catchy nummer dat het langverwachte zomergevoel bovenhaalt.

Beta Frontiers - Hondo
Tijd voor cinematische en donkere eightiespop à la Chromatics. Dit is trouwens minstens even aanstekelijk. Ook hier maakt die vrouwelijke, poppy stem het mooie weer. De beats maken het af. Beta Frontiers bracht vorige week via Bandcamp de titelloze ep ‘Hondo’ uit.

Fanzine – L.A
De Britse toonaangevende onafhankelijke muzieksite The Line Of Best Fit kwam onlangs op de proppen met een eigen platenmaatschappij die ondertussen de logische naam Best Fit Recordings draagt. Eén van hun eerste releases is de 7” van Fanzine, een indierockband van over Het Kanaal. L.A. is de nogal geweldige titelsingle, die opent met een minimalistische gitaar en na de eerste halve minuut openbarst in één van de betere nummers die we dit jaar al gehoord hebben. Gitaarriffs alom, reverb vocals en opnieuw een nummer waardoor je de zomer dichterbij voelt komen. Meer dan het streamen waard.

Machine Birds – The Way It’s Meant To Be
Het Noorse popduo Machine Birds brengt zeer binnenkort een debuutep uit en die kan je via de Soundcloud van de zustersite van The Line Of Best Fit, , Ja Ja Ja, nu al volledig beluisteren. We werden al na enkele tonen (en de stemmen van het – jawel - vrouwelijke duo) verliefd op dit nummer, maar het potentieel groeien naarmate de song vordert. Nu eens drums, zware synthesizers, diepe Scandinavische stemmen, dan weer zachte geluiden. Dit nummer klopt tot in de puntjes.

Steezy Ray Vibes – Empty City
De Amerikaan Dan Casey, alias Yalls, focust met zijn muziek meer op het dancegebeuren, maar onlangs zette hij onder de naam Steezy Ray Vibes het nummer Empty City op Soundcloud. Dit is een prachtig, ingetogen nummer waarin eerst een akoestische gitaar en later een melodische, elektrische gitaar de plak zwaait. Wanneer de drumclaps zich ermee gaan bemoeien, krijgt de intieme song een zekere “upbeat”’, maar het blijft een ware muzikale ontdekking.

Het einde van een Beastie Boy

Patrick Van Gestel — 04 May 2012 19:50

Adam Yauch, MC bij Beastie Boys, is op zevenenveertigjarige leeftijd overleden aan kanker.

U mag hen gerust als pioniers van dehiphop beschouwen, want hun combinatie van punk of metal en rap was ongezien toen zij er in 1981 mee op de proppen kwamen. En het pionierswerk van MCA (Adam Yauch), Mike D (Michael Diamond) en Ad-Rock (Adam Horowitz) resulteerde in albums als ‘Licensed To Ill’, ‘Paul’s Boutique’ en ‘Ill Communication’.

Naast muziek was Yauch ook actief in de filmbusiness, waar hij de videoclips van Beastie Boys voor zijn rekening nam, een documentaire over basketball draaide en een filmproductie en –verdelingsmaatschappij onder zijn hoede had.

In 2009 werd kanker vastgesteld bij Yauch waardoor een tournee werd afgezegd en het album ‘Hot Sauce Committee’ werd uitgesteld.

Band Of Skulls - Onversneden, stomende rock-'n-roll

Andreas Hooftman — 04 May 2012 19:40

Iedereen die naar de AB was afgezakt voor Band of Skulls wist perfect waaraan zich te verwachten: een avond pure, onversneden rock-’n-roll. Of we die gekregen hebben? Op een gouden dienblad, meneer!

Openers The Sheepdogs, uit het Canadese Saskatoon, verlekkerden ons met het klassiekste dat rock te bieden heeft. Het zwaarbehaarde vijftal serveerde stevige gitaren, pompende bassen en dreunende drums, afgewerkt met harmoniserende stemmen, een orgel, en geregeld een vinnig gitaarsoloduel.

CCR, Lynyrd Skynyrd en Led Zeppelin waren nooit veraf, en niemand die daarom maalde. Hoewel ze hun voorbeelden nergens overstegen bewezen de heren over een stel meer dan aardige songs te beschikken.

De hoofdact leek het aanvankelijk wat moeilijk te hebben. De stemmen van Emma Richardson en Russell Marsden verzonken in het niets, wat resulteerde in een fervent gesticuleren van laatstgenoemde richting geluidsman. Na het derde nummer werd de juiste balans dan toch gevonden, en kwam er vaart in de hele zaak.

Band Of Skulls brengt stomende bluesrock en de veelvuldige vergelijkingen met groepen als The Black Keys en The Dead Weather zijn niet uit de lucht gegrepen.

Tribale drums en de stuwende bas van Richardson drijven de nummers onherroepelijk vooruit, terwijl de bluesy gitaarlicks van Marsden een zompige moerassfeer creëren. Op poppier momenten schemeren ook The Kills door, maar dan minder – tja – kil.

Het trio uit Southamptom was naar ons land afgezakt om hun nieuwste worp ‘Sweet Sour’ voor te stellen, maar ook uit eersteling ‘Baby Darling Doll Face’ werd uitgebreid geput.

Nummers als Blood en de geile smeekbede Light of the Morning brachten de zaal naar het kookpunt, en het voortdurend dreigende onheil kreeg een knetterende ontlading met I Know What I Am, Death by Diamonds and Pearls en The Devil Takes Care of His Own.

We ondergingen een concert dat op geen enkele concertwei zou misstaan, maar misten soms wat panache. Band of Skulls bracht regelmatig de zaal in extase met mokerslagen van nummers, terwijl andere dan weer te veel onderling inwisselbaar bleken. Niet dat dat ons er van zal weerhouden om er in augustus weer bij te zijn, als ze aantreden op Pukkelpop!

Matt Elliott - The Broken Man

Frank Tubex — 04 May 2012 19:27

Sinds mensenheugenis heeft de mens behoefte om alles in vakjes onder te brengen. Het is alsof een recensent of producer zich alleen maar kan legitimeren als hij een patent genomen heeft op een nieuwe, liefst supergespecialiseerde, nieuwe stroming. Matt Elliott schijnt een typische vertegenwoordiger te zijn van dark folk.

Het begint allemaal met Matt Elliott die in een of ander Andaloesische peña een flamencodanseres traag op gang tracht te brengen. Na een lange inleiding daagt dan uit de verre diepten van Oh How We Fell de bij wijlen gebronzeerde stem van mijnheer Elliott op. Het wordt allemaal meteen een stuk somberder. Of darker, zo u wil.

In totaal staan er slechts zeven nummers – of zijn dit eerder composities of suites? – op deze donkere maar toch mooie cd.

Vast staat dat de productie het vakmanschap van Elliott niet hoeft op te fraaien. De gitaarpartijen, de ondersteunende instrumenten, de soms wat arty backgroundvocals, het is allemaal zonder al te veel franjes op tape gezet en het klinkt heerlijk magisch.

De grondtoon is natuurlijk folky: Elliotts gitaar staat centraal en zijn beheerste spel draagt elk nummer. Meer dan de teksten, die meestal na uitgebreide preludia of gevolgd door een serieuze coda, tot de luisteraar komen.

Soms is de tekst duidelijk vertolkt. Soms, zoals in How To Kill A Rose, beperken de vocalen zich tot een soort gezoem of geneurie, dat bijdraagt tot de sfeer van het nummer.

De meeste teksten zijn somber van inslag. Dust, Flesh and Bones gaat over eenzaamheid, This Is For is een bondige opsomming van moeilijke momenten in het leven van een mens. Het is ondertussen duidelijk, Matt Elliott is niet bepaald een vrolijke Hans.

Soms is de muziek al voldoende om de wat zwaarmoedige sfeer van de plaat te illustreren. Luister maar naar het absolute pièce de résistance, If Anyone Tells Me “It’s Better To Have Loved And Lost Than Never To Have Loved At All” I Will Stab Them In The Face, een minutenlange ballade met niet al te veel tekst en een majestueuze improvisatie op piano van de Canadese Katia Labeque.

De nieuwe van Matt Elliott maakt het leven er zeker niet vrolijker op, maar het is evenmin een plaat van dertien in een dozijn. Dark folk dus toch, maar folk was beter geweest!

Mooie naakte…songs

Marc Alenus — 04 May 2012 19:12

The Naked Song Festival in Eindhoven, net over de grens met Nederland, presenteert dit jaar wel een erg mooie affiche.

Top of the Bill is dit jaar Agnes Obel, maar ook Tindersticks zijn deze week aan de line-up toegevoegd. Verder kan je op 16 juni ook gaan luisteren naar Howe Gelb, Abigail Washburn, Marcus Foster, Bertolf, Jim White, The Hackensaw Boys, Morgan O’Kane, Doug Macleod, Melanie Horsnell, Man From the South en Woody Invites.

Alanis Morissette is terug

Marc Alenus — 04 May 2012 19:08

De organisatoren van Rock Zottegem zullen deze week wel een gat in de lucht gesprongen hebben. Hun headliner Alanis Morissette kondigde namelijk aan dat ze in augustus haar nieuwe plaat ‘Havoc And Bright Lights’ zal uitbrengen en over tien dagen komt de eerste single daarvan reeds op de markt. Het nummer heet Guardian.

In 1995 kocht elke muziekliefhebber haar album ‘Jagged Little Pill’ en iedereen kent wel haar hits Ironic, You Oughta Know en Hands In My Pocket.

Dat de zevenendertigjarige Morissette er zin in heeft, blijkt wel uit het zinnetje op haar site:”Let these fun games begin again”.

Klaar voor een nieuwe van Arctic Monkeys?

Marc Alenus — 04 May 2012 19:03

De Arctic Monkeys hebben blijkbaar een voorraad energiedrank ingeslagen, want in anderhalf jaar verschenen al twee albums van hun hand en onlangs waren er ook de leuke nieuwe tracks R U Mine en Electricity.

In een interview met Q verklapte Matt Helders dat zijn kompaan Alex Turner zelf ook nog een track opnam, gebaseerd op een rif van Nick O’Mally.

In datzelfde interview laat Helders zijn licht schijnen over het werk dat al verzet is in aanloop van een mogelijk vijfde album. Volgens hem is het best mogelijk dat de band reeds in de zomer terug de studio induikt. Er circuleren binnen de band alvast verschillende ideeën en riffs.

Spinner praatte over hetzelfde topic met Nick O’Malley. Hij bekende dat The Arctic Monkeys nog niet voldoende materiaal hadden voor een mogelijk vijfde album, maar ook hij ziet geen reden om een jaar vrijaf te nemen.

Big Star schittert nog eens

Marc Alenus — 04 May 2012 18:57

Het licht van Big Star doofde reeds in 1974, maar de band met o.a. Alex Chilton, Chris Bell, Jody Stephens en Andy Hummel, is voor velen een inspiratiebron geweest en liet pareltjes na als Thirteen, September Gurls en The Ballad Of El Goodo. Dat ze nooit echt succesvol waren, lag vooral aan de problemen die er destijds waren met de verdeling van hun platen en de onkunde van hun label.

Het derde album ‘Third/ Sister Lovers’ kwam er pas in 1978 toen de band al wijlen was. Voor die tijd was het een vreemde, donkere plaat, die niets meer van doen had met de sprankelende pop van bijvoorbeeld September Gurls. Toch zetten Rolling Stone dit album bij de beste vijfhonderd die ooit gemaakt werden.

Weinigen die dit contesteren! Meer zelfs: momenteel werkt een kruim aan artiesten aan een show die de plaat live zal spelen in The Barbican op 28 mei. De lijst is bijna te lang om op te noemen, maar ze is zo ongelooflijk dat we het hier toch doen. Jody Stephens (het enige nog levende lid van Big Star) krijgt hulp van (hou je vast): Mitch Easter (Sneakers), Chris Stamey (oude makker van o.a. Chilton), Ken Stringfellow (o.a. Posies en Big Star (latere versie), Mike Mills (R.E.M.), Alexis Taylor (Hot Chip), Jon Auer (The Posies), Brendan Benson (The Raconteurs), Ira Kaplan (Yo La Tengo), Norman Blake (Teenage Fanclub), John Bramwell (I Am Kloot), Sondre Lerche, Sharon Van Etten, Robyn Hitchcock, Django Haskins (The Old Ceremony), Brett Harris en Skylar Gudasz.

Naast het album zal er ook ander werk van Big Star, Alex Chilton en Chris Bell gespeeld worden. Of de show ook vastgelegd wordt voor het nageslacht is ons niet bekend.

Geoff Barrow in overdrive

Marc Alenus — 04 May 2012 18:49

Geoff Barrow is een man van vele gezichten. U kent hem als mede-oprichter van Portishead, maar hij is ook de baas van Invada Records, een label voor metalbands en hij producete ook ‘Primary Colours’ van The Horrors.

De laatste tijd zit hij echter in een nog hogere versnelling dan anders. In maart was er al een album van Quakers, de superhiphopband die naast Barrow ook 7-Stu-7 en Katalyst als leden heeft.

Vorige maand was er ‘DROKK’, een album geïnspireerd op Mega-City One (uit de strips van Judge Dredd) dat hij maakte samen met Ben Salisbury en nu komt er ook nog een vervolg op het debuut van BEAK> met als lollige titel ‘>>’.

Er is nog geen tracklist of voorbereidende single, maar wel een foto op Bandcamp (zie foto) van de band in de studio.

Gratis naar Les Nuits

Patrick Van Gestel — 03 May 2012 21:19

Omdat de crisis in alle gelederen van de maatschappij heeft toegeslagen en wij nu eenmaal gul van aard zijn, hebben wij toch wel een bijzonder fijne mededeling voor de minder begoeden onder u. Want wij mogen van de Botanique namelijk een stapeltje gratis tickets uitdelen.

En omdat we die niet allemaal op een hoop willen gooien en onze mailbox overstelpt willen zien met uw ongetwijfeld boeiende mailtjes, doen wij dat in drie delen. Hou dus vooral de website in de gaten.

Wie dus het concert van The Ting Tings,van Laura Gibson en Maggie Bjorklund of van Experimental Tropic Blues Band, Romano Nervoso, Elvis Black Stars en DZ Deathrays graag met een vriend(in) wil bijwonen, maar geen zin heeft om daarvoor te betalen, stuurt als de bliksem en voor dinsdag 8 mei een mail (en enkel een mail) naar win@damusic.be met als onderwerp het concert van uw keuze. Vergeet ook niet uw naam in de body te vermelden want Liefje224 staat zo vreemd op de guestlist.

Mogen de goden der liefdadigheid met u zijn.

En vergeet niet dat er nog tickets zullen volgen in de komende dagen …

Nieuwe details rond film van Dave Grohl

Ben Moens — 03 May 2012 20:21

Sound City is de naam van een recent gesloten opnamestudio in Los Angeles. Dave Grohl besloot dan ook om er meteen een documentaire rond te maken. Daarin zullen onder meer Josh Homme, Trent Reznor en Corey Taylor opduiken.

Grohl neemt de regie voor zijn rekening, nadat hij al opnameapparatuur had overgekocht. Hij zou vooral veel interviews opnemen met bands die in de studio gekampeerd hebben. De documentaire zou er pas begin 2013 komen, maar een eerste trailer kan je hier al bekijken.

Nieuwe ep voor Bonnie ‘Prince’ Billy

Gregor Dijkman — 03 May 2012 20:16

Will Oldham aka Bonnie ‘Prince’ Billy komt binnenkort met het boek 'Will Oldham on Bonnie ‘Prince’ Billy' op de proppen.

Het is een boek met conversaties tussen Oldham en avantgarde-artiest, muzikant en schrijver Alan Lich.

De release van het boek gaat mooi samen met een nagelnieuwe ep getiteld 'Now Here’s My Plan'. Op de ep krijgen zes klassiekers van Will Oldham een nieuwe jasje.

Het boek zal in september uitkomen bij uitgeverij W.W. Norton, terwijl de ep op 24 juli uitkomt op Drag City Records

Mountain Goats openen archieven

Gregor Dijkman — 03 May 2012 20:12

Begin jaren negentig waren The Mountain Goats slechts een moniker voor frontman John Darnielle en brachten ze het ene na de andere lo-fi album uit op cassette. Twee van die vroege Mountain Goatsalbums ('The Hound Chronicles' en 'Hot Garden Stomp') komen nu uit op cd en als download via Shrimper Records, die de albums in respectievelijk 1992 and 1993 uitbracht op cassette.

"The obscurity in which these songs were incubated and born and brought into their faint light is a state of being which has passed into history", aldus Darnielle.

Beide titels zullen op 26 juni bij de betere platenboer liggen.

Nada Surf - The Stars Are Indifferent To Astronomy

Janne Degryse — 03 May 2012 20:05

De mannen van Nada Surf zijn anno 2012 twintig jaar actief in de muziekwereld en voegen met deze ‘The Stars Are Indifferent To Astronomy’ een zevende album toe aan hun palmares om die leeftijd te vieren. Imposante cijfers allemaal voor een Amerikaanse indierockband die ooit werd gezien als one-hit-wonder. Maar kunnen ze na een pauze van vier jaar nog steeds bekoren?

Opener Clear Eye Clouded Mind maakt alvast een goede indruk en trakteert op stevige gitaren en heel wat energie, met de daarbij horende zalvende stem van zanger Matthew Caws. Nada Surf ten top dus. De aandachtige luisteraar hoort de albumtitel ergens vallen halverwege het nummer, maar we begrijpen dat de aandacht eerder gaat naar de pittige sound dan naar de lyrics.

Waiting For Someone zit in dezelfde lijn van overtuigend gitaarspel en strakke drumlijnen en doet hier en daar denken aan een goedgezinde Foo Fighters. Vergelijk gerust de intro van dit pareltje met die van Walk van laatstgenoemde groep, en je begrijpt wat we bedoelen.

Ook Teenage Dreams, Looking Through en The Moon Is Calling –erg astrologisch getinte plaat, dunkt ons - behoren tot deze categorie van gierende gitaren en moeten zeker niet onderdoen voor nummers van hun eerdere platen.

Maar het kan natuurlijk niet allemaal rock-’n-roll zijn. When I Was Young last een vroege pauze in. Het is gedrenkt in nostalgie en een werpt een terugblik op een verloren jeugd.

Dezelfde sluimerende tristesse vinden we terug in Let The Fight Do The Fighting: ingetogen indierock aangedikt met een slepende drumslag en een verrassende trompetsolo.

En dan is er nog Jules & Jim. Het zou de titel kunnen zijn van de volgende, romantische kaskraker, maar het is, naast de dynamische en de dromerige nummers, eigenlijk een rubriek op zich. “I am lost in my mind when you go to sleep”. Ach, elke plaat heeft nood aan een slijmerig liefdeslied.

De optelsom: er is voor elk wat wils, een goede opbouw, maar het ontbreekt hier en daar wat aan afwisseling. Toch is deze plaat de perfecte samenvatting van twintig jaar Nada Surf, een drietal dat moeiteloos naast groepen als Wilco, Dinosaur Jr. of The Flaming Lips mag staan. Gelukkige verjaardag!

Nieuwe soloplaat voor Amanda Palmer

Gregor Dijkman — 03 May 2012 20:01

Amanda Palmer, beter bekend als de helft van Dresden Dolls, heeft onlangs plannen voor een nieuwe soloplaat bekend gemaakt.

Het is haar eerste soloalbum in vier jaar en daarop wordt ze bijgestaan door haar nieuwe band Grand Theft Orchestra.

Palmer gaat het album zelf uitbrengen en zei daarover: "I've been waiting what seems like ages to release this album, trying to figure out how to serve it best, since I think it's the best material I've ever written. I had to find the right business team, the right musicians, the right producer, and most importantly, the right system through which to release it. I've been experimenting with self-releasing little projects for a while, learning as I go, and my team knows enough now to self-release a massive record".

We wachten nog even geduldig af.

Ryan Adams - Keizer onder bloedrode spots

Marc Alenus — 03 May 2012 19:55

Jasons Isbell, het voorprogramma van Ryan Adams, heeft een honingzoete bariton waarmee hij ferm kan uithalen, maar zijn kleine verhalende songs over mustangs, bars en Daisy Mae verbleken onder de zon van Alabama wanneer je ze naast die van Ryan Adams hoort. Die pakte vanavond een goedgevulde Elisabethzaal moeiteloos in met zijn cocktail van hartverscheurende liedjes, sarcastische, surrealistische humor en ontwapenende eerlijkheid.

Net voor zijn set werd een bandje afgespeeld waarin men ons vriendelijk maar beslist aanmaande om gsm's en andere apparaten uit te zetten. Wie niet gehoorzaamde, zou ritueel verbrand worden door de heer Adams himself. Het zette perfect de toon, want Ryan Adams begroette het publiek met de wens dat ze een leuke avond zouden beleven... en triest naar huis zouden gaan.

Vervolgens zette hij, net zoals op zijn verjaardag, Oh My Sweet Carolina in zonder Emmylou Harris, maar wel breekbaar mooi. Negentien prachtsongs zouden nog volgen zonder dat hij één minuut ging vervelen.

Faut le faire: Adams stond helemaal in zijn uppie op het gigantische podium met als enige opsmuk bij zijn gitaarspel een simpele mondharmonica en af en toe een piano.

Tussen de nummers door slingerde de Amerikaan kwistig grapjes in het rond over zijn gezicht, dat in zijn slaap stiekem naar de fitness was geweest, over donutbomen op een heuvel, aliens op rode rollerblades, een gevecht met een bewaker van de zoo en de menopauze van zijn gezicht (hij had nogal last van zweet).

Zijn jeansjasje ging uit wanneer hij zat, maar aan de piano (The Rescue Blues, Everybody Knows en New York New York) en wanneer hij rechtop staand gitaar speelde (bijna de hele tweede helft van de set), ging het weer aan.

Die tics en grapjes stoorden maar op één moment. Toen Adams The End aankondigde als een song over zijn vader die een asshole was, meende een vrouw dat dit weer een zuur grapje was, maar de openingszin smoorde haar lachen. Dit keer was het Adams bittere ernst.

Hoogtepunten opsommen zou een sisyfusopdracht zijn. Daar beginnen we dus niet aan, maar niet toevallig kreeg Lucky Now veel bijval. Adams noemde het de enige song waarvan de brug niet triest klinkt ... omdat het geen brug heeft.

Ryan Adams is een kwetsbaar en eerlijk artiest die geen trucs nodig heeft. Hij heeft genoeg aan zijn stem die zelfs de meest doorgewinterde oorlogsveteraan weet te ontroeren en zijn gitaarspel kan niet overschat worden. Op de rug van zijn denim jasje stond “Emperor“ en op zijn T-shirt “Reign in blood”. Beide opschriften waren passend: vanavond was Ryan Adams de keizer die heerste onder bloedrode spots.

Nog meer zware metalen op Dour

Marc Alenus — 02 May 2012 18:20

Dour houdt woord en blijft nieuwe namen afvuren.

Op de Cannibal Stage kan je deze zomer proeven van o.a. Heaven Shall Burn, Crowbar, Your Demise, Headcharger, Lofofora en Rise Of The North Star. Ja metalheads, dit is om duimen en vingers af te likken. Wat een gevarieerd menu: zowel bands uit de NOLA metalscene, Frankrijk als metal met Japanse invloeden.

Voor wie verknocht is aan de eigen keuken staat er ook Belgische Hardcore op het menu met Dirty Fingers en KomaH.

Op zondagavond dient Dour een leuk dessertje op met twee tribute bands Bulls On Parade speelt nummers van Rage Against The Machine en Machine Gun brengt het beste van AD/DC. Eat that!

Voor de volledige line-up van The Cannibal Stage, kan je terecht op de officiële site.

Les Nuits belicht - zaterdag 12 mei

Patrick Van Gestel — 02 May 2012 18:16

Het is eindelijk zover. We hebben er dagen naar uitgekeken. En het wachten zal weer de moeite geloond hebben. Maar u bent er misschien nog niet helemaal uit wat u nu precies op Les Nuits moet gaan zien. Wel, eigenlijk is het eenvoudig: elke dag valt er wel iets te zien. En wij geven u een overzicht van enkele dagen.

Wie op 12 mei afzakt naar het Koninklijk Circus kan daar iets unieks meemaken. Want het debuut van Spain heeft altijd een eigen leven geleden zonder ooit commerciêle potten te breken. Nu brengt de band, die vroeger slechts zelden optrad ‘The Blue Moods Of Spain’ integraal. En dat verdient wel wat aandacht.

Even intrigerend is het duo Lianne La Havas en Lisa Hannigan, die beiden dit jaar aan de oppervlakte kwamen zwemmen. Wij zagen beiden al schitteren op Eurosonic en zijn ervan overtuigd dat ze ook hier potten gaan breken.

Weer iets anders mag je van François & The Atlas Mountains verwachten. Hun folkpop met frisse invalshoeken en leuke songs wisten al eerder de aandacht te trekken. Zij krijgen trouwens het gezelschap van de meest originele, Waalse groep in de vorm van het geschifte Hoquets. Een geslaagde combinatie, voorwaar.

Wie voor U.S. Girls kiest, heeft zijn muziek graag wispelturig en onvoorspelbaar. Lo-fi als vingernagels op een krijtbord. Spannend en soms zelfs lichtjes obsceen, maar Megan Remy raakt je hoe dan ook.

Ook in het museum kan je gaan kijken naar Six Organs Of Admittance, want Ben Chasny, de man achter dit project, heeft intussen een indrukwekkende discografie bij elkaar geschreven. Ruim voldoende dus om een uurtje te vullen met folk doorspekt met drones en allerlei andere onverwachte geluiden.

Voor zijn laatste plaat schreef Neil Hannon, motor van The Divine Comedy, voor het eerst niet zelf de orkestrale arrangementen. Maar de plaat deed het wel bijzonder goed. Of dat een indicatie is voor een goed concert, moet u zelf maar komen ondervinden. Maar wie de band al aan het werk zag, weet dat het steeds spannend is. En dat zal nu niet anders zijn.

Nieuwe single voor Buddha For Mary

Marc Alenus — 02 May 2012 17:11

Haal die rozenkrans of dat gebedssnoer maar boven en doe een schietgebedje, want binnenkort word je overrompeld door de Limburgse band Buddha For Mary. Misschien ken je hen al. Ze deelden reeds het podium met o.a. School Is Cool, A Brand en The Galacticos, maar nu wenkt de doorbraak.

Drie jaar geleden doken ze voor het eerst op als duo, maar ondertussen is de band vier man sterk. Dat de jongens het menen bleek uit de eerste single I Know We Had Fun al klonken ze toen nog als een mannelijk versie van Jacqueline Govaert van Krezip. Vorig jaar was er dan het stevige Nightlife Adventures en zo werd stilaan de basis gelegd voor meer en beter.

Dat zit er nu aan te komen. Voor Run, dat verschijnt op 19 mei, werd producer Arker gestrikt. De mix werd verzorgd door Guido Aalbers die eerder al werkte voor o.a. Coldplay en Muse en de mastering gebeurde door Frank Arkwright in de befaamde Abbey Road Studio’s.

De band mag dan al vernoemd zijn naar een nummer van 30 Seconds To Mars. Wij horen vooral invloeden van Two Door Cinema Club en The Wombats en laat dat nu net twee van de meest opwindende gitaarbandjes zijn van de laatste jaren.

Reggae Geel lost eerste namen

Wouter Verheecke — 02 May 2012 17:03

We moesten er even op wachten, maar nu is het eindelijk zover: de eerste namen voor Reggae Geel 2012 zijn bekend! Om de vijftigste verjaardag van de onafhankelijkheid van Jamaica te vieren, programmeert de organisatie naar eigen zeggen ‘een fraaie combo van wereldsterren, aanstormend geweld en voer voor fijnproevers’.

Nieuw dit jaar is dat je op vrijdag ook al in het Skaville Circus (ska & rocksteady) terechtkan, naast de traditionele Bounce Dancehall (dancehall & ragga) en 18” Corner (dub). Op zaterdag komt daar dan natuurlijk nog de Mainstage bovenop.

Onder meer Sunrockers, Tanya Stephens, Alborosie, Mighty Diamonds, Linval Thompson, Pablo Moses, Mr. Vegas en Bob Andy tekenen alvast present op dat grote podium. In de Bounce Dancehall kun je dan weer Uman, Robbo Ranx en Downbeat aan het werk zien. King Alpha, Jah Voice en Word Sound And Power zijn de eerste namen voor de 18” Corner en in het Skaville Circus tenslotte maken onder meer Earl Gateshead, Mr Fried G en David Katz hun opwachting.

Reggae Geel vindt dit jaar plaats op vrijdag 3 en zaterdag 4 augustus. Ticketinfo vind je op www.reggaegeel.com.

Katy Too - Quest For Honey

Bjorn Borgt — 02 May 2012 12:02

Ook al is Vlaanderen slechts een stevige molshoop groot, aan het muzikale firmament blijf je maar nieuwe parels ontdekken. Een van de jongste namen die komt bovendrijven, is die van Katy Too. Met ‘Quest For Honey’ levert ze onder de vleugels van Anton Walgrave een beloftevol debuut af.

Helemaal onbekend is Katy Too niet. Singer-songwriter Leen De Haes liet eerder al van zich horen door in 2001 het Concours Akoestiek op haar naam te schrijven en in 2004 haalde ze als Bint de finale van Humo’s Rock Rally. Vervolgens trok ze vooral de hort op om nu, vele jaren later, een eerste cd op de wereld los te laten.

Een plaat die erg sterk aftrapt. Na wat subtiel tromgeroffel bloeit One Blood al van bij de eerste beluistering open tot een oorwurm. Dit is een ijzersterke popsong die zich gerust kan meten met het betere werk van pakweg Sheryl Crow.

Ook het daaropvolgende You’re Leavin’ Now is zonder meer prima. Hier bewijst Katy Too dat ze ook een fraaie ballad in de vingers heeft. Anton Walgrave zingt het nummer in de achtergrond helemaal naar de hemel.

Walgrave is als producer zeer nadrukkelijk aanwezig op ‘Quest For Honey’. Hij speelt op elke song mee en dat kunnen we enkel toejuichen. Al kan ook hij niet verhinderen dat het uitstekende niveau van het begin van de plaat niet de hele cd lang aangehouden wordt. Wat meer banale songs maken dan de dans uit, al vangt de variëteit van stijlen dat mankement nog enigszins op. Zo is de uptempo single O-Ow! een welgekomen afwisseling.

In de perstekst worden nochtans altcountryhelden als Ryan Adams, Lucinda Williams en Johnny Cash als voorbeelden geciteerd. Daar kan Katy Too zich (nog?) niet mee meten, maar het genre van de alternatieve country is in Vlaanderen nog redelijk onontgonnen. Dus misschien ligt daar de toekomst voor Leen De Haes wel, als ze zich wil onderscheiden van andere singer-songwriters in onze contreien. Radiovriendelijke songs als Down In Mexico en Make Way kunnen daarbij zeker helpen.

De Vlaamse Emmylou Harris noemde voormalig Antwerps stadsdichter Peter Holvoet-Hanssen haar ooit. Dat lijkt ons nog wat te veel eer, maar Katy Too mag haar voetje wel al naast een Marike Jager zetten.

Als ze zich goed blijft omringen, kan ze zich met haar mooie stem in de Vlaamse molshoop zeker een prominente plaats veroveren.

Les Nuits belicht - vrijdag 11 mei

Frederic Heymans — 01 May 2012 19:34

Het is eindelijk zover, of toch bijna. We hebben er dagen naar uitgekeken. En het wachten zal ongetwijfeld weer de moeite geloond hebben. Maar u bent er misschien nog niet helemaal uit wat u nu precies op Les Nuits moet gaan zien. Wel, eigenlijk is het eenvoudig: elke dag valt er wel iets te zien. En wij geven u een overzicht van enkele dagen.

Dag twee van Les Nuits Botanique combineert experiment, ingetogenheid, gitaren en feestgedruis, een ideale mix om het weekend in te stappen.

De line-up van de Chapiteau springt het meest in het oog. Great Mountain Fire, het Brusselse antwoord op the Black Box Revelation, speelt hun eerste van twee shows op Les Nuits. Milagres, die op plaat een collage maken van pop, folk, indie en wat experiment, komen hun knutseltechnieken live etaleren.

Maar de publiektrekker die dag is de punkfunk van The Rapture. Vorig jaar maakten de New Yorkers met ‘The Grace of Your Love’ een gesmaakte comeback die ze nu op Les Nuits en deze zomer op het Dourfestival nog eens extra accentueren.

Als we door de gangen van de Botanique wandelen, komen we uit in het Museum, waar Chilly Gonzalez in een aparte setting uit zijn excentrieke trukendoos put. De rappende pianovirtuoos speelde recent nog enkele concerten in ons land onder het mom van een piano-talkshow, maar omdat de ontvangst zo goed was, keert de Canadees nog eens terug voor een vervolg.

Verderop in de Rotonde treffen we de Amerikaanse singer-songwritster Laura Gibson aan. Gibson komt haar nieuw album ‘La Grande’ voorstellen. Die plaat bevat opnieuw de ingetogen folk die we nog kennen van haar debuut ‘Beasts of Seasons’, maar werd aangevuld met wat experiment. Het ontdekken meer dan waard.

Wie nadien nog niet naar huis wil, kan terecht in het Bota-cafe waar Libertine Supersport een afterparty organiseert.

Gavin Harrison & 05Ric - The Man Who Sold Himself

Christoph Lintermans — 01 May 2012 18:54

Het was het tweede album ‘Circles’ (2010) dat het duo Gavin Harrison & 05Ric definitief op de kaart zette. Hun progrock, gebaseerd op pulserende en gespierde funk, creëert een uniek geluid binnen het overweldigende muzikale aanbod. Opvolger ‘The Man Who Sold Himself’ verzet de bakens nog wat verder.

Progfans kennen Gavin Harrison natuurlijk als drummer van Porcupine Tree. En als zelfs Robert Fripp je vraagt om met King Crimson mee op tournee te gaan, beschik je over voldoende geloofsbrieven om tot de absolute top te behoren.

Zoals vorig jaar nog bleek, toen Harrison derde werd in Rhythm Magazine’s top 25 drummers van de afgelopen vijfentwintig jaar, voor coryfeeën als Neil Peart en Phil Collins.

Geroemd voor zijn "extended range bass playing" zorgt multi-instrumentalist 05Ric voor het complexe lijnenspel waar Harrison zijn polyritmiek aan ophangt. 05Ric’s vloeiende vocalen doorbreken echter de meetkundige constructies, zodat toegankelijkheid gewaarborgd blijft.

De songstructuren zijn eerder jazz- dan rockgeoriënteerd, de drumpatronen tegendraads en de basritmes halsbrekend. Voer voor hoogopgeleide muzikanten, toegegeven, maar de liefhebber van werkelijk vernieuwende muziek zal zich hier geen buil aan vallen. Dat komt omdat het samenleggen van deze twee buitengewone talenten voor een unieke chemie zorgt.

Sommigen zullen ‘The Man Who Sold Himself’ kil intellectualisme verwijten. Alsof deze tien songs met behulp van een steriel instrumentarium ontstaan zijn in een labo of droogdok. De waarheid is dat deze samenwerking tussen twee virtuozen geleid heeft tot een frisse kijk op het soms stoffige artrockgenre.

Tweede plaat voor Stereolabzangeres Laetitia Sadier

Patrick Van Gestel — 01 May 2012 15:08

Haar eerste echte soloplaat (als je de tussendoortjes met Monade niet meerekent) bracht Laetitia Sadier twee jaar geledn uit. In juli brengt Drag City het vervolg ‘Silencio’ uit. Er volgt ook een tournee.

Voor Labfans zal het vooral interessant zijn dat Tim Gane en Sam Prekop (van The Sea & Cake) hun opwachting maken.

Het persbericht heeft het over “the individual connection to a deeper self, placed in a broader environment, in a similarly fresh kind of way.”

Nieuw album voor Micachu & The Shapes

Marc Alenus — 01 May 2012 14:52

Mica Levi, a.k.a. Micachu brengt binnenkort een tweede album uit. Samen met Raisa Khan en Marc Pell vormt ze Micachu & The Shapes. In 2009 brachten ze hun debuut ‘Jewellery’ uit met daarop 14 ongepolijste indie diamantjes. Op haar Facebookpagina noemt ze haar stijl: ♥̸̨-̶̶•-̶̶•̸Ϟ♬•̸♥̸̨ Pop Junk or something ♥̸̨♬-̶̶•-̶̶•̸Ϟ•̸♥̸̨ en dat komt dicht bij de waarheid al dekt “een combinatie van experimentele pop, dubstep en garage” ook de lading.

Tussendoor schreef ze songs voor The London Sinfonietta wat resulteerde in het album ‘Chopped and Screwed’. In juli brengt Rough Trade ‘Never’ uit, de echte opvolger van ‘Jewellery’.

Voor een kennismaking met Micachu kunnen we je verwijzen naar Spotify en naar The Quietus waar je twee mixtapes kan downloaden van Micachu en Kwes.

I Want You 2

Marc Alenus — 01 May 2012 14:40

In Antwerpen is er altijd wel wat te doen. Zo ook op 12 mei, want dan vindt daar de tweede editie plaats van I Want You, een festival georganiseerd door Noösfeer. Op het programma: jonge bands en experimentele kortfilms.

Echt grote namen moet je niet gaan zoeken op de (heel knap vormgegeven) affiche. The Herfsts stonden al in de finale van Rockvonk, de halve finale van Humo’s Rock Rally en zijn zowat de bekendste band. Ook Lauren Zweegers stond in de voorrondes van Humo’s Rock Rally, maar dan als zangeres van Raven and the Hawk. Bij een groot deel van het publiek rinkelen Ludovic Nyambo en Tanguy het meeste belletjes. Zij waren allebei kandidaten bij The Voice.

Bereid je verder voor op een ontdekkingstocht waarop je New Rising Sun, Skinny Dynamite, Radio Muzak, Romeo Midnight, Three Guys and a Horsehead, People of the Book, Niels & The Babes, Massimo Mephisto en Dirtytrix zal ontmoeten.

De toegangsprijs bedraagt amper vijf euro of… een sofa. Daarmee loods je vier mensen gratis binnen.

I Want You 2 vindt plaats op de binnenplaats van de Coffee Factory, Ijzerlaan 30, Antwerpen-Noord.

Hanne Hukkelberg - Featherbrain

Marc Alenus — 01 May 2012 10:10

De Noorse zangeres Hanne Hukkelberg is hier nog een goed bewaard geheim, al brachten wij haar wel al geregeld onder de aandacht. Haar laatste album ‘Featherbrain’ zeulen we al een tijdje mee op onze iPod, nu vinden we het tijd om te laten weten wat we er van vinden.

‘Featherbrain’ is al het vierde album van deze schikgodin uit het hoge noorden, en volgens ons is het ook haar beste. Toch is het zeker geen hapklare brok.

Het grote publiek is allicht nog niet klaar voor de avontuurlijke duivels die Hukkelberg ontbindt. Een tip: laat je partner de hond uitlaten als je de plaat opzet, want of diens gevoelige oren bestand zijn tegen de dissonante klanken van Hukkelberg, durven we te betwijfelen.

Nochtans begint alles nog redelijk braaf bij het titelnummer. De donkere elf uit het noorden lokt je behoedzaam haar universum binnen. En in dat universum wordt gemusiceerd op alles wat voor het rapen ligt, zo lijkt het wel. Van een gammele gitaar over een muziekdoos tot een oude speelgoedkeyboard. Als er geluid uit komt, smeedt Hukkelberg er wel een song mee.

Die songs hebben zelden een klassieke structuur van verzen en refrein. Haar stem duikt onverwachts op tussen geluiden en vice versa. Dit is een vorm van jazz, maar dan wel een erg vreemde.

Nergens is deze plaat voorspelbaar, altijd is er wel iets dat je aandacht grijpt. In het glibberige I Sing You is dat een krassende cello en haar fluisterende, betoverende stem. In The Bigger Me is dat de bevreemdende percussie en het nauwelijks gepaste, onbezorgde fluiten van een vrolijke Frans. In My Devils trekken een piano, een vreemd klinkende gitaar en onverwachte hooks dan weer ten strijde.

Sleutelsong is het bijna acht minuten lange To Good To Be Good. Wij hoorden deze song voor het eerst in een Ardens bos, waar we helemaal alleen rondstruinden met de hoofdtelefoon op, zodat de vogels ons niet zouden storen bij het luisteren. Maar na een paar minuten rukten we verschrikt de hoofdtelefoon af. Achter elke boom begonnen we vreemdsoortige wezens te ontwaren. Ja, de wereld van Hukkelberg is onherbergzaam en buitenissig.

Het album sluit af met een wonderbaarlijk duet in het Noors tussen Hukkelberg en haar buurman van 88, Erik Vister. De song draagt zijn naam en biedt rust na de queeste door het soms grimmige klankenlandschap van ‘Featherbrain’.

Deze plaat blijkt na een maand een haast oneindige bron van hernieuwd luisterplezier waarin telkens iets nieuws te ontdekken valt. Wel met mate te nuttigen, en denk er aan: laat de hond uit of zet je hoofdtelefoon op.

Op 6 mei mee te maken in de Arenberg in Antwerpen en een dag later in het Depot in Leuven.

Skream papt aan met Kelis en Miles Kane

Ben Moens — 01 May 2012 10:06

Er is een samenwerking op til tussen dubstepfenomeen Skream en urbandiva Kelis. Het nieuwe nummer zal Distance heten en werd in elkaar gebokst tijdens een minitour in de Verenigde Staten met Benga, de vertrouwde compagnon van bij Magnetic Man.

Volgens de Brit zal het Uk Garage klinken en zowel in Engeland als in Amerika een release krijgen. Het was oorspronkelijk niet de bedoeling want Skream zou enkel de producer zijn bij twee nieuwe nummers van Kelis. Daarnaast deed hij dat ook voor één nummer van Miles Kane en uiteraard enkele voor zichzelf.

Dag van de arbeiderssong

01 May 2012 09:52

De Dag van de Arbeid is waarschijnlijk de enige feestdag die we aan de Amerikanen danken. De Amerikaanse vakbondsfederatie besloot in 1888 om elk jaar te staken voor de achturige werkdag, een initiatief dat werd overgenomen door de Fransen en zo verspreid raakte. Aanleiding was de bloedige onderdrukking van een betoging ten voordele van hetzelfde doel twee jaar eerder, de Haymarket-affaire. In de Verenigde Staten werd de Dag van de Arbeid later verschoven naar de eerste maandag van september om te voorkomen dat 1 mei een soort herdenking zou blijven van de rellen.

Genoeg geschiedenis. Laat ons de werkenden der aarde eren met een aantal songs over arbeid.

Panopticon - The Ghosts of Haymarket Square
Panopticon is een blackmetalband uit Kentucky. Eigenlijk is het een eenmansproject van Austin Lunn. Lunn, zelf een anarchist, is de oorsprong van de Dag van de Arbeid duidelijk nog niet vergeten.

Spandau Ballet – Musclebound
Spandau Ballet wordt helaas herinnerd voor zijn softe romantic-wavesongs als Gold en True, maar ze maakten ook deze song over zwaar werk. Het is een vreemde cocktail van funk en Oost-Europese folk en kreeg een veelbesproken clip mee.

Heaven 17 – Crushed By The Wheels of Industry
Uit ongeveer dezelfde periode, maar in tegenstelling tot de vorige, was dit zowat de zwanenzang voor Heaven 17 en alleszins hun laatste grote hit.

Rise Against – Re-education (Through Labor)
De jongens van Rise Against zetten zich in deze song af tegen de nine-to-five-job die de meesten van ons moeten doen alleen maar om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Het is één van hun meest succesvolle nummers en leverde hen mede door gebruik in film, games en televisieseries wellicht meer op dan een arbeidersloon.

The Decemberists – Rox In The Box
Veel liedjes over de mijnbouw in Montana zijn er wellicht niet, maar dit donkere klaaglied is er een van. En het is een pareltje. Colin Meloy vertelde in een interview aan The Guardian dat hij een boek las over negentienjarigen die in de mijn moesten werken. Dat boek werd de inspiratiebron voor deze song.

The Clash – Career Upportunities
Punkers die zingen over een carrière. Dat dit niet zonder ironie te doen valt, zal iedereen wel duidelijk zijn. Wie daar toch nog aan twijfelt, trekken we met dit citaat over de streep: “If they wanna get me making toys / If they wanna get me / well, I got no choice”.

The Ramones – It’s Not My Place In A 9-5 World
Nu we toch in het genre zitten, kunnen we niet om The Ramones heen. Zij zijn tenminste duidelijk: wij zijn langharig en lui. Zelfs onze songs duren nooit langer dan twee minuten. Eat that!

Bob Dylan – Maggie’s Farm
Ooit de stem van een generatie genoemd en tegen zijn zin op de barricades gehesen. Komt ervan als je songs als deze maakt. Eigenlijk is het een update van een song uit 1961 Hard Times In New York en die was op zijn beurt een adaptatie van Down On Penny’s Farm van the Bentley Brothers. Mocht een werknemer dezer dagen even direct zijn tegen zijn baas als Dylan destijds, zou hij er zeker van zijn dat hij elke dag Dag Van De Arbeid zou mogen vieren…

Drive-By Truckers - This Fucking Job
"Nobody told me it'd be easy." En of! Patterson Hood draait er niet bepaald doekjes om. Samen met zijn Truckers slaagt hij er wel vaker in om de problemen en de uitzichtloosheid van het bestaan van de doordeweekse mens perfect onder woorden te brengen. En de eersteklasrock krijgt u er gratis en voor niks bij.

Field Music - Working To Work
Ook hier is er dat gevoel dat werken nergens toe leidt. Alleen lijkt de muziek daarmee in tegenspraak te zijn, hetgeen het nummer precies zijn specifieke eigenheid meegeeft.

Rush - Working Man
Uit het debuut van de gevierde, Canadese progrockers, die toen nog in het kielzog van Led Zeppelin vaarden. Ook deze tekst liegt er niet om. Wisten zij toen veel dat het voor hen bijna gedaan was met al dat gezwoeg.

The Kinks - Get Back In Line
Ray Davies zag de wanhoop in de ogen van de rijen, die wachtten op de "union man", want hij besliste bijna letterlijk over leven of dood, over eten of honger. Het leven van een werkmens gaat lang niet altijd over rozen.

Marc Alenus - Max Majorana - Patrick Van Gestel

The Gaslight Anthem duikt terug op

Patrick Van Gestel — 30 Apr 2012 22:09

Vorig jaar nog maakte The Gaslight Anthem de sprong naar major label Mercury Records. Deze zomer verschijnt hun nieuwe plaat ‘Handwritten’.

Met producer Brendan O’Brien (Bruce Springsteen, Pearl Jam) belandden elf nieuwe nummers op de plaat, die op 24 juli op de markt komt. Vooraf, op 8 mei, is er al de eerste single45, die de idee van een seven inch single gebruikt als metafoor voor het leven.

Er volgt ook een tournee, die hen onder meer naar Pukkelpop brengt.

Ed Sheeran derde keer in België

Patrick Van Gestel — 30 Apr 2012 21:58

Hebt u zijn optreden in de Ancienne Belgique dit voorjaar gemist? En bent u er ook niet bj op Rock Werchter? Of heeft u gewoon een overvol schema voor dat festivalweekend? Niet getreurd dan want u kan dit jonge talent opnieuw aan het werk zien op 24 november.

Dan staat hij namelijk opnieuw in Brussel, met name in het Koninklijk Circus. Wie tickets voor de show wil kan vanaf 2 mei terecht op ProximusGoForMusic. Tickets kosten 23 (balkon) en 26 (gelijkvloers) euro.