Hermitage - Schaduwliefde

Dandy One Records
Hermitage - Schaduwliefde

Zes jaar wachten voor je met je debuutplaat op de proppen komt; zes jaar lang schaven aan je nummers tot ze echt af zijn; het lijkt een beetje gekkenwerk, maar het geduld kan ook gewoon lonen. Dat is het geval voor de Gentse groep Hermitage. Zij wonnen dit jaar de publieksprijs van het Amsterdamse Kleinkunst Festival en stellen nu hun eersteling ‘Schaduwliefde’ voor: kleinkunst die zich bij momenten erg groots toont.

Het verhaal van Hermitage begint in 2005 als zanger en tekstschrijver Divan geselecteerd werd voor de Nekka-wedstrijd. Hij omringt zich met twee andere Gentenaars (Carlo Vandenhende en Filip Verheecken). Het Hermitageschip strandt in de finale, maar het trio krijgt wel voet aan wal in de muziekindustrie. Zes jaar later lijken ze rijp om de Lage Landen te veroveren. Nederland ging al deels voor de bijl en het lijkt slechts een kwestie van tijd voor ook Vlaanderen volgt.
Want de muziek van het Gentse trio maakt zich meester van je hoofd. Opener en single Eskimo is meteen het beste voorbeeld. In het begin hoor je de piano en de niet alledaagse stem van Divan. Het nummer ontpopt zich zoals in de beste kleinkunsttraditie tot een fijn luisterlied, maar dan wel één dat helemaal openbloeit als ook de andere muzikanten hun duit in het zakje doen. Nu eens verstild, daarna met een beat. Vijf minuten en vierentwintig seconden blijf je verlekkerd luisteren.
De andere songs zijn iets clichématiger van opbouw, maar blijken vaak ook erg deugdelijk. Hermitage hoeft het warme water ook helemaal niet uit te vinden. Een liedje als Kop Boven Water is gewoon een oerdegelijk popdeuntje. En dat blijkt Hermitage wel in de vingers te hebben. Daarom denken we dat fans van Yevgueni ook wel zullen smullen van We Dwalen Af, De Verloren Zoon (toevallig ook dezelfde titel als een van Klaas Delrues penvruchten) en het überaanstekelijke In De Waan.
Waar andere, hedendaagse kleinkunstcd’s na een tijdje wel eens durven vervelen, kan dit nauwelijks gezegd worden van ‘Schaduwliefde’. Relatiehoeren slaat ondanks de interessante percussie de bal wel wat mis en de titeltrack - een gedicht - is voor ons ook geen must, maar het pianospel is erg onderhoudend.

In Een Schipper Zijn Op Zee treedt de cello dan weer nadrukkelijk naar voren. Die variatie houdt de plaat nagenoeg de hele tijd spannend. Zeker omdat je geboeid blijft luisteren naar wat Divan tekstueel te bieden heeft. Iets wat je bij Kommil Foo ook hebt, al staan die toch nog een stuk verder.

Het pluche van de zitjes in de Vlaamse en Nederlandse theaters zal gespaard worden bij de optredens van Hermitage, want als ze live bevestigen wat ze op plaat doen, ga je een avond lang op het puntje van je stoel zitten.

06 Oktober 2011
Bjorn Borgt

Aanraders