'Welcome to the Blue House' opent met single Until I Find You. De voorzichtige vioolintro spat al snel open in een stevige wall of sound. Toch wijst alles er vanaf het eerste nummer op dat Vanhamel zijn Millionaire-sound voor dit album even achter slot en grendel gestoken heeft.   Living The Way You Should en Red River bevestigen dat. Vanhamel kiest voor een eenvoudige songstructuur en heeft vooral veel aandacht geschonken aan melodieuze gitaarlijnen. Bovendien tast hij de grenzen van zijn stem af. De tweestemmigheid - beide stemmen werden ingezongen door Vanhamel zelf - geeft de songs extra kleur en volume.   In Sometimes I Wanna Run zijn er hoofdrollen weggelegd voor een ritmisch en repetitief pianopatroontje en de hijgende stem van Vanhamel, dat naar het einde toe overgaat in een door viool ondersteund geneurie.   In Tell Me neemt Vanhamel wat gas terug. De track vormt een rustpunt op een album dat er eigenlijk niet om vroeg. Ook It’s Not The Drug lijkt tot de middelmatige nummers van deze plaat te behoren tot de bridge, die na drie minuten ingezet wordt, zich ontspint en uitgroeit tot iets wat gerust de basis van een volwaardig nummer had kunnen zijn.   Daarmee is meteen ook de sterke tweede helft van ‘Welcome to the Blue House’ ingezet. In Which of Us worden voor het eerst de stemvervormers bovengehaald. Het  had trouwens niet misstaan op een Millionaire-cd en is niet toevallig ons favoriete nummer. In Take Me Home bewijst Vanhamels kreunende tweestemmigheid opnieuw dat zijn stembanden veel meer in huis hebben dan wat ‘Paradisiac’, het laatste Millionaire-album, liet vermoeden en Saviour is zowel tekstueel als muzikaal erg meeslepend.   Het vrolijk klinkende Like a Fire lijkt de ban te breken, maar het trage A Return To Love en het door viool gedragen Garden of Weeds plaatsen ons weer met beide voeten op de grond: ‘Welcome to the Blue House’ is en blijft een melancholische plaat. De meerwaarde van afsluiter en vreemde eend in de bijt Keep Your Heart is ons dan ook nog steeds niet duidelijk. Al ben je, eens in een diepe put beland, wellicht niets met een touw dat 2’52” te kort is.   ‘Welcome to the Blue House’ is een knappe plaat. Toch blijft het wennen voor zij die Vanhamels funky en rockende discografie uit het hoofd kennen. Maar om de parel te vinden, moet je nu eenmaal eerst de oester openbreken, nietwaar?