Hoe val je als Noorse vis op in de eindeloze zee van singer-songwriters? Het zou het onderwerp van een boeiend doctoraat kunnen zijn, maar je kan ook gewoon ‘Songs’ van Thomas Dybdahl opleggen. Voor ons lijken dit veertien nagelnieuwe liedjes, maar eigenlijk is het een knappe bloemlezing uit ’s mans vorige vijf platen.

Je moet al bijna muziek eten of wekelijks in grauwe achterzaaltjes deelnemen aan obscure muziekquizzen als je vertrouwd bent met het werk van Thomas Dybdahl. In zijn thuisland Noorwegen mag hij dan wel een ster zijn, de rest van de wereld moet hij nog veroveren. Om dat te bewerkstelligen bundelde zijn platenfirma nu veertien nummers van zijn vorige vijf cd’s op één plaatje. Dat kreeg de weinig originele titel ‘Songs’ mee. Gelukkig blijkt Dybdahl zelf een stuk geïnspireerder.

De opener van de plaat - en ook eerste single - From Grace wordt gedreven door een imposante falsetstem. Een bloedmooi nummer, dat je al na een eerste luisterbeurt niet meer loslaat en de lat voor de rest van de plaat heel hoog legt. Dybdahl gooit zich Tia Hellebautgewijs moeiteloos over die lat, maar doet dat wel op een andere manier dan in het openingsnummer. In wat volgt krijg je plots een heel lage, diepe stem te horen, een stem, die vooral in de refreinen van All’s Not Lost en Don’t Lose Yourself naar kippenvel neigt.

De muzikale omkadering is erg sober en veel tempowisselingen zitten er tijdens die veertien songs niet in, maar toch gaat dit plaatje niet snel vervelen. Daarvoor heeft deze Noor een te interessante stem. En zijn gitaarspel is ook uitstekend.
Te gepasten tijde wordt de muziek wel eens opgesmukt met een laagje strijkers (That Great October Sound) of een sterke vrouwenstem (Pale Green Eyes en Dice). En de Cecilia van Thomas Dybdahl kan ook moeiteloos wedijveren met die sowieso al mooie naamgenote van Simon & Garfunkel. Enkel de laatste nummers vallen wat bleekjes uit in vergelijking met hun voorgangers, al staan ook die nog als een huis.

Bij de muziek van Thomas Dybdahl worden in één adem al gauw namen als Tim Buckley, Nick Drake en Damien Rice genoemd, maar deze Noor is sterk op weg om zelf een referentie te worden. Hapklaar is zijn werk misschien niet, maar neem je er de tijd voor, dan zal je ‘Songs’ een delicatesse vinden.

29 Mei 2011

Bjorn Borgt