“We’re all in the gutter, but some of us are looking at the stars” verkondigde Oscar Wilde ooit. Een quote op het lijf geschreven van de twee hofnarren van de alternatieve rockscene. Mark Lanegan verdiende zijn sporen ondermeer bij Screaming Trees, Queens Of The Stone Age, Isobel Campbell, Soulsavers, The Twilight Singers en tal van andere nevenprojecten. Greg Dulli, koning van de soul-grunge, kennen we dan weer van het redelijk fantastische en veel te vroeg ter ziele gegane Afghan Whigs en (inderdaad ja) The Twilight Singers.   De hoes die het schijfje met zich meedraagt - een donker landschap daags na de doortocht van orkaan Katrina in New Orleans, met centraal twee lege stoelen - ademt de sfeer van de het twaalfkoppige monster. Bovendien vormt het dozijn songs op dit schijfje zowat de grootste gemene deler van de hele carrière van beide heren. Van psychedelische gitaarrock over macabere hoogstandjes met slepende bluesriffs en her en der een giftige kwinkslag naar Dulli’s dramatische soulfolk.   Songs als All Misery/Flowers, I Was In Love With You en het prachtige Bête Noir weten een hels en duizelingwekkend spanningsveld rondom zich op te trekken. Alsof er moet afgerekend worden met een heel leger kwelgeesten, proest Dulli zich een weg door God’s Children. Een nummer dat, eens het losbarst, ogenschijnlijk van ‘Black Love’ (Afghan Whigs - 1996) is geplukt. Ook lyrisch zijn “The Satanic Everly Brothers” partners in crime. Wat dacht u bijvoorbeeld van “I hear the rapture’s coming / They say he’ll be here soon / Right now there’s demons crawling / All around my room”, een zinsnede uit de bezwerende opener The Station.   De titel van dit schijfje verwijst (officieel) naar een heidens ritueel in het oude Rome, waarbij de slaven tijdelijk de rol van hun meesters overnamen. Wij houden het liever op de lange en moeilijke weg die beide figuren nodig hadden om af te rekenen met hun slepende alcohol- en drugsverslavingen. Zo heeft Lanegan het tijdens Seven Short Stories bijvoorbeeld over “Heaven, it’s quite a climb”. Het hoogtepunt noteren we echter in het bombastische Idle Hands. Een nummer dat wij perfect zien fungeren als soundtrack bij een rituele duiveluitdrijving in het decor van een schaamteloze dronkemansorgie waar schaars geklede vrouwen de massa opzwepen.   Verbazend hoe het geheel zo coherent en logisch samenhangt, terwijl je moet weten dat ‘Saturnalia’ het resultaat is van een lange reeks sessies met een heel leger  gastmuzikanten. Topplaat dus, in alle opzichten!