The Bony King of Nowhere Alas My Love

Petrol
The Bony King of Nowhere
We hebben er een tijdje op moeten wachten maar hij is er eindelijk. Het debuutalbum van The Bony King Of Nowhere werd gelauwerd als dé Belgische release van 2009 nog voordat er een noot op plaat stond. Maar nu is het wachten definitief voorbij. De prachtige hoes van 'Alas My Love' ligt immers te blinken op onze schrijftafel. Met trillende handen steken we het schijfje in onze cd-speler.

We zullen maar meteen met de deur in huis vallen. Wij dopen 'Alas My Love' alvast tot plaat van het jaar. Of het nu gaat om de muziek, de teksten of de productie, deze plaat is van een heel hoog niveau. Bram Vanparys, zoals The Bony King in het dagelijkse leven heet, heeft bewust gewacht met de opnames van dit meesterwerkje.

De eerste single, The Sunset opent de plaat. Meteen valt de ijle zangstem van Vanparys op. Die lijkt duidelijk geïnspireerd op het geluid dat ene Thom Yorke wel eens durft voort te brengen. Maar laat ons duidelijk zijn: nergens klinkt The Bony King Of Nowhere als een Radioheadkopie. Integendeel, deze band zorgt voor het meest unieke en atmosferische Belgische geluid sinds Zita Swoon.

Gedurende de hele plaat zijn we ook erg onder de indruk van de productie. Koen Gisen, die naast de producersstoel ook in het muzikantenzitje plaatsnam, heeft zichzelf hier duidelijk overtroffen. Bij iedere luisterbeurt ontwaren we wel een nieuw gitaarlaagje of een subtiel percussiestukje. De plaat is absoluut niet gepolijst, maar het authentieke vakmanschap van Vanparys heeft dat ook helemaal niet nodig.

De titeltrack is zonder meer onze favoriet. Een donkere akoestische gitaar en wat handgeklap geven het nummer een primitieve groove die je nog dagen blijft achtervolgen. Ook het door een lekker jazzy baslijntje gedragen Taxidream swingt van hot naar her. Aan de diversiteit van de nummers te horen, is The Bony King Of Nowhere duidelijk geen “one trick pony”. Verschillende stijlen passeren de revue, maar iedere keer weet Vanparys zijn eigenheid te handhaven.

'Alas My Love' sluit af met My Invasions. Dit stuk steunt op een repetitief pianolijntje dat verder in het nummer wordt bijgestaan door een orgel en door het verrukkelijke geluid van een Fender Rhodes. Met tranen in de ogen drukken we nog maar eens op “play”.

Alas My Love heeft zonder twijfel de hoge verwachtingen ingelost. Het is lang geleden dat we nog zo onder de indruk waren van een vaderlands plaatje. Hopelijk maakt Vanparys het half ingeslapen muziekklimaat van ons land weer klaarwakker.


24 Februari 2009
Dimitri Muylaert

No comments

Nieuwe reactie inzenden

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • U mag PHP code gebruiken. Daarvoor moet u <?php ?> tags gebruiken.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.

Meer informatie over formaatmogelijkheden

Meer over deze artiest


Aanraders