Geen kat die drie jaar geleden had durven voorspellen dat Steve Wold ooit een plaat zou uitbrengen bij major-platenlabel Warner. Sinds hij op z'n dertiende de afranselpartijen thuis niet meer kon harden, doolde Steve door de straten van Mississippi. Gewapend met een driesnarige gitaar, een houten kist als percussie hier en zijn onsterfelijke carpé diem attitude daar predikte hij rauwe, niets ontziende blues. In de schaduw van ondermeer John Lee Hooker, Joni Mitchell en Lightin’ Hopkins trok de Amerikaanse Roland Van Campenhout de wereld rond.   Het was echter wachten op de befaamde BBC-show ‘Jools Holland’s Annual Hootenanny’ vooraleer de grote massa kennis maakte met ’s mans primitieve countryblues. Volledig in zijn eentje zette hij sir Paul Weller en de rest van televisiekijkend Engeland te kakken met zijn eigenzinnige Dog House Boogie. Youtube deed de rest en binnen de kortste keren groeide de zwerver uit tot cultfiguur en graag geziene gast op het vasteland.   Ook op dit schijfje wordt de blues bedreven zoals het hoort. Inhoudelijk weinig nieuws onder de zon dus. Het luizige straatleven, zuip-en vechtpartijen of een miserabele jeugd. Geen thema duister en autobiografisch genoeg of we vinden het - al dan niet met een kwinkslag - in zijn schrijfsels terug. Luister naar hoogstandjes als het intense My Youth (bottleneck time!), Walkin Man (tristesse pur sang) of Chiggers (hoe de soundtrack van een tragikomedie altijd zou moeten klinken) en u weet waarover wij het hebben.   Alsof dat nog niet genoeg is laat de man enkele prominente gasten opdraven. Of wat te denken van Just Like A King? Een behoorlijk geniaal duet met “Mister Evil” Nick Cave en enkele Grinderman-adepten. Happy Man zit dan weer niet verlegen om een streepje gospel, geruggensteund door een bijzonder scherpe KT Tunstall. Wij zagen boer Charel al voor minder grijnzen en laten het dan ook niet na te melden dat onze vagebond hier vocaal zijn eigen grenzen aftast. En dan hebben we het nog niet over het dampende Thunderbird (Dog House Boogie revisited). Feest in het kwadraat!   ‘I Started Out With Nothin' And I Still Got Most Of It Left’ laat andermaal een bijzonder kwetsbare, doch levenslustige Seasick Steve zien. Omringd door schoon volk weet de man in een elftal hoofdstukken een perfecte mix tussen blues, country, gospel en rock-‘n-roll te etaleren. Onze kop eraf als dit album niet beter verkoopt dan de Fortis-aandelen.