In het openingsnummer Serious klinkt Scars on Broadway als een doorslagje van de Dead Kennedys. Na een energieke start valt het nummer halverwege stil om op weinig subtiele wijze in een popsong te veranderen. Niks tegen popmuziek, als het maar goed gebracht wordt. Hier valt het gelukkig nog best mee. De meeste nummers op deze cd zijn een beetje een light-versie van wat je bij System mag verwachten. Dat is niet eens zo vreemd als je weet dat Daron Malakian daar ook een groot deel van het songschrijven voor zijn rekening neemt. Hier wil de man echter zowat alles alleen doen, het drumwerk te na gelaten. Je moet wel van Malakians stemgeluid houden om dit project te smaken. Op de SOAD-platen blijft zijn gehinnik beperkt om de meesterlijke vocalen van Tankian niet in de weg te lopen. Hier mekkert Daron een hele cd vol met puberale teksten. Dit soort rijmelarij verwacht je op de Engelstalige plaat van een Vlaamse zanger. Je ziet de rijmpjes van kilometers afstand aankomen. Chemicals is een tekstueel dieptepunt. World long gone was een single die hier gelukkig niet de hitparade haalde. Niks mis met een mooie rocksong, maar deze blijft ongeïnspireerd voortjakkeren. Het refreintje bevat enkele leuke synthklankjes, maar daar heb je het dan ook wel weer mee gehad. Daron weet wel leuke effectjes in zijn songs te bouwen. Een vleugje synth hier, een mellotron daar. De productie (die ook weer van zijn hand is) is misschien nog een van de sterkere zetten van deze cd. Blijkbaar was er een goeie studiotechnicus in de buurt. De bliepjes, synthjes en kleine productionele ideetjes maken dat je nog her en der een stukje wil blijven luisteren. Scars on broadway gaat geen grote potten breken met deze release. Hoogstwaarschijnlijk wordt het project toch opgeborgen om plaats te maken voor de nieuwe System of a down cd, en daar kunnen we alleen maar blij om zijn. Als je deze plaat met één woord moet omschrijven is het wel wisselvallig. Malakian heeft gewoonweg te veel hooi op zijn vork genomen. Dat hij een stukje gitaar kan spelen, staat buiten kijf, maar hij is geen virtuoze John 5, geen creatieve duizendpoot zoals Prince, en waarschijnlijk zelfs geen podiumnicht à la Marilyn Manson. De grote kracht van SOAD was ook nooit 's mans talent als songschrijver, maar de unieke stem van Serj Tankian. Daron is een te klein muzikant om de kar helemaal alleen te trekken.