“Bruce, baby, ik heb nog eens zin om een plaatje op te nemen. Pas jij op de klein mannen en zorg je ervoor dat de patatjes niet overkoken?” Zo zou het kunnen gegaan zijn ten huize 'the Boss' toen mevrouw Springsteen opnieuw haar emoties in muzieknoten wilde omzetten. En dus ligt het nieuwe album van Patti Scialfa hier nu te blinken. Hoewel, het is duidelijk niet al goud dat blinkt.

‘Rumble Doll’, het vorige Scialfa-album, kon rekenen op goede kritieken, hetgeen ervoor zorgt dat de verwachtingen bij een opvolger meteen wat hoger gespannen zijn. Zelf zijn we op dat vlak maagdelijk. Het vorige album is aan ons voorbijgegaan, en dus konden we nu fris van de lever onze kijk op dit nieuwe schijfje uiteenzetten. Intussen is het album al een paar keer in de cd-speler gepasseerd en het wordt steeds moeilijker om de moed op te brengen om het nog een keer te beluisteren. Oh jawel, Scialfa kan liedjes schrijven - wie bij de hond slaapt, krijgt de vlooien - en muzikaal zit het allemaal best lekker in elkaar. Daarvoor heeft ze trouwens de hulp gekregen van manlief en Nils Lofgren. Maar de vibe ontbreekt, dat extraatje dat van een doorsnee album een goed album maakt. Neem nu opener Looking For Elvis. Het nummer begint als een doorsnee rootsnummer met haar toch wat hese neusstem die kreunend uiteenzet dat ze op zoek is naar de “love to soothe my soul”, maar op één of andere manier kan ze niet overtuigen. Het zou haar echter oneer aandoen om te zeggen dat het album nergens op lijkt, al is het moeilijk om er een uitschieter uit te halen. Nu hoeft dat niet altijd een slecht teken te zijn. Er zijn al albums gemaakt waarvan elk nummer van een zeldzame kwaliteit is. Dit is niet zo’n album. Tekstueel zoekt ze haar inspiratie duidelijk in slechtere tijden. Bijna alle nummers gaan over gebroken harten, door liefde verscheurde zielen en onbeantwoorde liefdes. Misschien is het eerder berusting dat we erin moeten zien, berusting dat liefde sowieso slecht moet aflopen. Vandaar de cd-titel ‘Play It As It Lays’ en het gelijknamige nummer. Maar dat is uiteraard pure speculatie van onze zijde. We hoeven er geen doekjes om te winden. ‘Play It As It lays’ is een doorsnee rootsalbum en zoals iedere muziekliefhebber zijn wij toch altijd op zoek naar iets meer, iets extra. Dat hebben we op deze plaat niet teruggevonden. En daar kunnen geen duizend Springsteens iets aan veranderen.