That Was Just Your Life opent het album met een kloppende hartslag, die een kleine twee minuten later vervangen wordt door de eerste dubbelbas kicks, die als een constante doorheen het album aanwezig blijven. Een ander typisch Metallica-kenmerk dat opnieuw veelvuldig gebruikt wordt, is het speedpicken van de ritmegitaar: Hetfield blijft één van de beste frontmannen around. Inventieve en catchy riffs, een uiterst strak gitaarspel en ook nu weer tillen zijn vocale prestaties de nummers naar een hoger niveau. De song sluit abrupt af met een snijdende feedback: de livesound die producer Rick Rubin wou, kon niet beter geïllustreerd worden.   Bij de intro - tevens het refrein - van The End Of The Line kan je niet anders dan headbangen. De rest van het nummer is iets minder sterk en lijkt ons nogal op een Frankenstein van riffs. Wel laat Kirk Hammet horen dat hij het soleren nog niet verleerd is. Zijn snerpende solo, samen met de break op het einde, maken dat deze song een aangename overgang is naar Broken, Beat & Scarred, die ervoor verantwoordelijk is dat je zonder het te merken het volume stevig de hoogte injaagt. Wij garanderen deze song met een oneliner als “Breaking your teeth on the hard live a coming, show your scars” nu al een vaste stek in hun live set.   The Day That Never Comes is met zijn geleidelijke opbouw een uitstekende singlekeuze, en refereert inderdaad naar de klassieker One, luister maar naar die break. De fans zullen ook een gitaarriedeltje horen dat erg lijkt op de introsolo van Fade To Black. Twinleads, zoals de band One tegenwoordig live speelt, eisen de aandacht op alvorens Hammet zichzelf de spotlights in speelt middels alweer een verschroeiende solo. Vintage Metallica!   All Nightmare Long sluit naadloos aan met zijn voorganger, met zijn ubercatchy intro en dito refrein durven wij dit nummer ook de stempel van toekomstige publieksfavoriet toekennen. Catchy staat overigens niet gelijk met soft, want dit nummers is één van de meest stevige van de hele cd. Indien uw versterker intussen nog niet ontploft is, heeft u nog vijf nummers de tijd om de nekspieren eens stevig los te gooien. Dat kan perfect met Cyanide, waarin de bas stevig doorklinkt. Het valt trouwens op dat Robert Trujillo vermeld staat in de credits van alle nieuwe nummers, en daardoor al meegewerkt heeft aan meer Metallicacomposities dan Jason Newsted, ondanks zijn vele jaren trouwe dienst.   De intro van The Unforgiven III is geen melig stukje piano zoals een bepaald weekblad weet te melden, maar een geslaagde knipoog naar Ennio Morricone’s Ecstacy Of Gold, waarmee Metallica menige show geopend heeft. De arrangementen van de strijkers gaan perfect samen met de hypnotiserende riff waarop deze ballade - verschroeiend afgesloten door Hammet - voortdrijft. Het pompende, instrumentale Suicide And Redemption zorgt voor een rustpuntje na The Judas Kiss, alvorens dit kleinood besloten wordt met My Apocalypse, waarin James als levende mitrailleur zijn woorden uitspuwt.  Het hoge tempo, de bitse vocalen alsmede het feit dat My Apocalypse het album afsluit, net als Damage Inc. dat deed bij ‘Master Of Puppets’, maakt dat we moeten denken aan het Metallica uit de jaren tachtig. Een vaststelling die overigens opgaat voor het volledige album. Deze vergelijking gaat echter maar deels op, want hier en daar zijn heel kort invloeden uit ‘St. Anger’ te horen. Hetfield zelf omschrijft ‘Death Magnetic’ als “old school Metallica met een nieuwe sound”, een stempel waar we volledig akkoord mee gaan. De beste plaat van Metallica sinds ‘The Black Album’: rep u naar de platenboer, en schaf u en passant voor de veiligheid maar een stel oordopjes aan.