Hoezee, hoezee! Feest op de uitgestrekte domeinen van de familie Follwill tussen de grenspalen van Oklahoma en Tennessee, USA. De neefjes, kleinkinderen of volgens sommigen bastaardrebellen van Kings Of Leon baarden immers hun vierde – en waarschijnlijk meest interessante – plaat. Naar verluidt gaat de release van zo’n nieuw schijfje steevast gepaard met een in whisky gedrenkt familiefeest waarop de hele clan het album officieel als eerste mag aanhoren. Enkele luisterbeurten doen ons vermoeden dat het er deze keer bijzonder wild aan toe is gegaan.
De opnames van de vorige release van Kings Of Leon, ‘Because Of The Times’, verliepen allesbehalve vlot. Of beter: de periode net na deze release was rampzalig voor de band. Frontman, tekstschrijver en full-time chief van de bende Caleb Follwill trok broertje Nathan te dicht tegen zijn vest, wat resulteerde in een ordinaire catchpartij waarbij Calebs arm net iets te veel als wapen werd gebruikt. Resultaat? Na elk optreden (en geloof ons vrij: dat waren er immens veel) mocht zijn persoonlijke bodyguard keer op keer het lichaamsdeel terug in de kom duwen. Het moet dan ook gezegd dat karrenvrachten pijnstillers in combinatie met behoorlijke dosissen alcohol aan de basis van deze plaat liggen. Een ramp? Absoluut niet, integendeel!
Nooit eerder hoorden wij dit viertal een meer volwassen en imposante mix van (southern) rock, metalen blues en noise produceren. Van bij de dreigende akkoorden die Closer voorstuwen, zit de toon helemaal juist. Een nummer intiem genoeg voor kleine, donkere clubs. Maar ook op het lijf geschreven van kolossale arena’s en nog grotere festivals, wat sinds de tournee met U2 zowat het werkterrein van Kings Of Leon is geworden. Een constant gegeven dat we over zo goed als elk nummer kunnen prediken. Ook tekstueel noteren we merkbare veranderingen. Zo horen we in het naar M83 ruikende Crawl tot onze grote verbazing plots “Crucified USA”. Politieke uitlatingen, iets waar de heren zich tot nog toe zelden aan waagden.
Verre van religieus is de o zo beklijvende single, Sex On Fire, voorloper van dit ‘Only By The Night’. Nergens nog vinden we de weerslag van het feit dat de leden van Kings Of Leon haast allemaal kinderen van dominees zijn. Wetende dat Caleb momenteel het bed deelt met vamp Liv Tyler zal zijn kinderdroom om ooit priester te worden er ook wel nooit meer van komen.
Als we dan toch even het achterste van onze tong moeten tonen, voelt het aan als een gedwongen biecht te melden dat elf tracks net genoeg zijn. Tien minuten langer of een song of twee meer had wellicht overbodig geweest. Bovendien mocht het klagerige Be Somebody, gerust achterwege gebleven zijn. Maar dat alles doet absoluut geen afbreuk aan het feit dat dit Amerikaanse kwartet een meer dan voortreffelijke plaat heeft afgeleverd. Eentje waarop eens te meer bewezen wordt dat er stilaan rekening met hen moet gehouden worden op niveau van de groten der aarde.
No comments
Nieuwe reactie inzenden