Wie Kid Congo Powers niet kent, verdient volgens ons enkele jaren eenzame opsluiting op Guantanamo. U kan echter opgelucht ademhalen want gezien ze daar vervolgens met een nijpend tekort aan isoleercellen zouden te kampen krijgen, doen wij het nog even voor u uit de doeken. Kid Congo Powers is het pseudoniem van Brian Tristan, een gitarist die onder andere bij The Gun Club, The Cramps en The Bad Seeds de zes snaren voor zijn rekening nam. Laat het schaamrood dus maar komen.

De meest legendarisch release waar je Kid Congo Powers van hoort te kennen, is ongetwijfeld het Gun Club-meesterwerk 'The Las Vegas Story'. De mysterieuze junglesound van die plaat is nog steeds bepalend voor het huidige geluid van Kid, heden ten dage opererend met zijn Pink Monkey Birds.

Hoewel hij de laatste jaren flirtte met electro betekent Kids nieuwe, bijna volledig instumentale plaat 'Dracula Boots' een terugkeer naar hogergenoemde ontstuimige gitaarmuziek uit de jaren tachtig. Daar is opener LSDC meteen getuige van. De wild galmende geluiden voeren ons meteen mee naar een absurd griezelige jungle waarin de immens betreurde Jeffrey Lee Pierce nog steeds doelloos ronddwaalt.

I Found A Peanut, een geflipte lezing van een nummer van Thee Midnighters wordt ingeleid door een vet baslijntje waarover enkele seconden later de onmiskenbare gitaar van Kid gegooid wordt. Op een andere plaat zouden we dit nummer zagerig vinden, maar op dit album kunnen we het wonderwel verdragen. De tweede en laatste cover op 'Dracula Boots' komt in de gedaante van het Bo Diddley nummer Funky Fly. Het is niet verwonderlijk dat Kid Congo Powers een eerbetoon aan Bo brengt. Die laatste is namelijk de geestelijke vader van typische junglesound waar meer dan de helft van Kids carrière op gestoeld is.

Als het riffje van Black Santa niet meteen bekroond wordt tot riff van het jaar, dan weten wij ook niet wat er van de wereld moet worden. Dit door de ritmesectie geschreven nummer is het onbetwiste hoogtepunt van 'Dracula Boots'. Met het niet op de hoes vermelde Buck Angel worden we getrakteerd op een fijn en kalm intermezzo dat onze oren even een rustpauze gunt. Dit kleinood bewijst dat een simpele delay werkelijk wonderen kan verrichten.

Wanneer de tweede helft van 'Dracula Boots' aanbreekt hebben de meeste luisteraars wellicht de kruistocht naar een regulier nummer opgegeven. Dit is dan ook een plaat die eerder een manische sfeer tracht te scheppen in plaats van puntige popsongs af te leveren. 'Dracula Boots' is absoluut geen voer voor de gemiddelde muziekliefhebber maar als je van het genre houdt, is dit rode schijfje een aanrader van formaat.

24 Maart 2009

Dimitri Muylaert