Joseph Arthur & The Lonely Astronauts Temporary People

Fargo Records
Joseph Arthur & The Lonely Astronauts
“One of the last true artists left in the world”, luidt een van de slogans ter promotie van een te verschijnen documentaire over het leven en werk van Joseph Arthur. Inderdaad een veelzijdig man, want naast een uitlaatklep als gewaardeerd schilder heeft Arthur ook al een erg productieve muzikale carrière achter de rug. Alleen het afgelopen jaar al zien we hem opduiken op platen van Joan As Police Woman en The Gutter Twins. Met ‘Temporary People’ is hij toe aan zijn achttiende release in tien jaar tijd. Centraal staat deze keer de samenwerking met zijn nieuwe backing band The Lonely Astronauts.    
De creatieve output van Joseph Arthur is onstuitbaar en spijtig genoeg komt dat de kwaliteit niet altijd ten goede. Nu hij Real World en Virgin definitief achter zich laat en zijn eigen platenlabel Lonely Astronaut Records uit de grond stampte, lijkt het hek immers van de dam. Alleen dit jaar al bracht hij zesentwintig nummers uit, gespreid over vier ep’s. En geen enkele van die songs zien we ook op 'Temporary People' verschijnen. Veel van de nummers op deze plaat ontstonden uit jams met The Lonely Astronauts, en dat is eraan te horen. De begindagen als singer-songwriter lijken voltooid verleden tijd als je het rockende groepsgeluid hoort, met lapsteel- en slidegitaren en ouderwetse orgeltjes. De groep schippert tussen zompige bluesrock en frivole country en de vrouwelijke achtergrondkoortjes voorzien Heart’s A Soldier en Look Into The Sky zelfs van een stevige scheut soul.  ‘Temporary People’ overstijgt zonder twijfel het teleurstellende niveau van de vorige langspeler ‘Let’s Just Be’. Toch staan er naast het handvol uitschieters opnieuw ook een pak vullertjes op. Het titelnummer is een sterke, toegankelijke single en ook het potige Sunrise Dolls is al na de eerste luisterbeurt een blijvertje. De swingende Dylan-pastiche Dead Saviour treft moeiteloos zijn doel, maar het trage Dream Is Longer Than The Night raakt dan weer kant noch wal. Halverwege de cd zakt de aandacht weg en beginnen de nummers inwisselbaar te klinken. Het samenspel met The Lonely Astronauts zorgt duidelijk voor een nieuwe dynamiek en leverde al een prachtig concert op in de Botanique, maar op cd word je geen enkele keer geraakt zoals Joseph Arthur dat met zijn solowerk soms wel weet te doen.  Het feit dat deze artiest de vrijheid bemachtigde om zijn werk zonder filter en zonder enige inmenging tot bij de mensen te brengen, is zonder twijfel een mooie zaak. Maar het gevaar dat een groot deel van zijn potentiële publiek dreigt af te haken en door het bos de bomen niet meer ziet, loert om de hoek. ‘Temporary People’ is (opnieuw) een interessant, nieuw hoofdstuk in het uitgebreide oeuvre van Joseph Arthur, maar zeker niet het meesterwerk dat hij in zich heeft.

09 Oktober 2008
Kristiaan Art

No comments

Nieuwe reactie inzenden

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • U mag PHP code gebruiken. Daarvoor moet u <?php ?> tags gebruiken.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.

Meer informatie over formaatmogelijkheden

Aanraders