“Een nieuwe herfst, een nieuw album”, moet James Yorkston gedacht hebben. Hij is in 2009 immers al aan zijn zesde album toe in zeven jaar. Geen slecht gemiddelde als je de releasefrequentie van veel groepen erop nakijkt. Kwantiteit is één, kwaliteit is twee. Van een wereldplaat kunnen we niet spreken, maar Yorkston schrijft met deze nieuwe langspeler wel een aardig zesde hoofdstuk.  

Het lijkt alsof niet alleen de countrysound terug is, maar ook folkgeluiden aan een herwaardering toe zijn. De supergroep Monsters of Folk lijkt daar met hun naamkeuze op aan te sturen en ook James Yorkston, die al een handvol platen grossiert in ontwapenende, verstilde folksongs, windt er deze keer geen doekjes om. De plaat heet dan ook niet voor niets ‘Folk Songs’.

De titel zegt het zelf. Yorkston herwerkte samen met The Big Eyes Family Players enkele traditionele folksongs uit Ierland, Engeland en zelfs eentje uit de Spaanse vissersstaat Gallicië. Een spiraalbeweging waarbij hij terugkeert naar de traditie om daarna zelf iets nieuws te doen.

De toon wordt meteen gezet. Het viooldeuntje in combinatie met de gitaartokkel tijdens opener Hills Of Greenmoor loodst de luisteraar meteen binnen in een vreedzame wereld van herders en warmwaterbronnetjes. De fragiliteit en intimiteit druipen er ook vanaf in Just As The Tide Was Slowing en Martinmas Time.

Het is opvallend hoe Yorkston erin slaagt een verschillende sfeer te creëren tussen Oud-Engelse nummers en songs uit de Ierse traditie. Mary Connaught & James O Donnell en I Went To Visit The Roses leunen veel dichter aan bij de typische Ierse folk met nadruk op de ritmiek, terwijl de landelijke sfeer en de indringende teksten veeleer in de Old-English songs boven komen drijven, waar nu en dan een klagerige viool de sfeer compleet maakt. De Gallicische vreemde eend in de bijt Pandeirade de Entrimo vertrekt vanuit het instrumentarium en spreidt een plechtige vioolmelodie tentoon.

Hoewel James Yorkston en co in hun opzet geslaagd zijn om oude folknummers op een intieme, fragiele of uitbundige manier terug tot leven te wekken, is ‘Folk Songs’ geen aha-erlebnis noch een beklijvende langspeler waar je uren aan een stuk luisterplezier aan beleeft. Vaardig, aardig en waardig.

19 November 2009

Mattias Devriendt