En toen waren ze nog met twee. Enkel David-Ivar en Néman zijn nog over van de vorige bezetting van het Frans-internationale anti-folkgroepje Herman Dune. André hing na ‘Giant’ zijn gitaar in de wilgen en nam het trema op hun gemeenschappelijke achternaam met zich mee. Dit gezegd zijnde, David-Ivar Herman Düne moet het op zijn heupen krijgen van al die fans die hem met Herman aanspreken. Voor eens en voor altijd: Herman Düne is hun achternaam, jongens!

‘Next Year In Zion’ klinkt opvallend bekend in de oren. Dat is niet verwonderlijk als je weet dat ze meer dan een derde van de ‘nieuwe’ nummers al speelden bij hun doortocht in de Recyclart en de Botanique vorig jaar. Eerlijk gezegd, al hun songs lijken ook wel wat op elkaar. Vrolijke droompop met een hooggestemde achtergrondzangeres. Altijd weer dezelfde ritmes, enkel de absurde teksten veranderen. More of the same, dus. Andere groepen zouden we voor die zonde tegen de muur zetten en mitrailleren, maar Herman Dune vergeven we stiekem. Omdat ze ons aan het lachen brengen. Omdat David-Ivar de meest onwaarschijnlijke gitarist ooit is. Omdat enkel Herman Dune zich waagt aan teksten als “My baby is afraid of sharks / … / But when I tell her it’s a dolphin / … / My baby is not afraid of sharks anymore”. Is er dan helemaal niets veranderd met het vertrek van André Herman Dune? Toch wel, het scherpe kantje is er een beetje af. Met André verdwijnt het meer cynische, intellectuele broertje en dat laat zich wel voelen. ‘Next Year In Zion’ is zeker lichter en poppier dan voorgaande albums. Ga er het onweerstaanbare Baby Baby You’re My Baby maar eens op na. Of dat andere liefdesliedje When The Sun Rose Up This Morning. Het refrein bestaat uit niets anders dan “My baby kissed me on the mouth”, later afgewisseld door “sang a song for me” en “looked at me and smiled”. Op hun best klinken Herman Dune als een 33-toerenplaat van Leonard Cohen die je per ongeluk aan een snelheid van 45 toeren hebt opgezet. Zet My Home Is Nowhere Without You op en ontdek dat Leonard Cohen ook te snel nog fantastisch klinkt. Op een beetje dreiging is het wachten tot het schitterende When We Were Still Friends. Een eenzame ratel, koperblazers, “amigo” dat rijmt op “indigo”, het nummer heeft het allemaal. Nee, er staat geen nieuwe I Wish That I Could See You Soon op ‘Next Year In Zion’. Als je niet van hun vorige platen hield, zal je deze ook maar niks vinden. Maar wij blijven ze onwaarschijnlijk charmant vinden, de broertjes Herman Düne.