Met 'Blood From a Stone' laat onze favoriete Noorse nachtegaal Hanne Hukkelberg weer van zich horen. Voor haar derde langspeler ging de deerne Bon Iver-gewijs in afzondering op het wel zeer noordelijk gelegen eiland Senja. Niet om haar hart uit te huilen, zoals de man met de baard dat deed, wel om haar meest rockgerichte plaat tot nu toe bijeen te schrijven. Mét succes.

"I felt a need for composing more quiet songs in the noisy city, and more noisy music in the quiet village", liet Hukkelberg zich ontvallen. En zoveel is duidelijk. Haar vorige twee albums klonken een stuk intimistischer dan deze nieuwste, al moet u zich nu ook niet aan oorverdovende praktijken gaan verwachten. Neen, het verschil zit hem in subtiliteiten en intensiteit. Hukkelberg durft haar keelgat bij pozen al eens wijder open te trekken, en met zulke gouden stembanden is dat een waar geschenk voor ons kritisch oor.

Toch hebben we het na een eerste luisterbeurt even moeilijk met de nieuwe aanpak. Hukkelbergs gedurfde en typerende klankexperimenten lijken ver weg, maar al snel gaat haar universum aan klanken weer voor ons open. Zo is titeltrack Blood From a Stone een ware revelatie. We kunnen niet anders dan spontaan meezingen. En stilzitten lukt al helemaal niet meer.

Bandy Riddles ligt in dezelfde lijn, met een strummende gitaar die het voortouw neemt. Een dromerig dreigend nummer waarop de stemcapaciteiten van de Noorse bijzonder goed tot hun recht komen. Nu eens zweverig, dan weer brutaal en tussenin stotend, hakkelend en opwindend. Daarvoor alleen al willen we haar kronen tot dé koningin onder de Scandinavische singer-songwriters.

Maar er is zoveel meer. Het slotnummer Bygd Til By, met een haast buitenaardse intro, werd in haar moedertaal geschreven, net als al de vorige slotnummers van voorgaande schijfjes. Een taaltje dat klaarblijkelijk bijzonder goed werkt bij haar muziek. Zo mag ze gerust meer nummers schrijven, ook al verstaan we er, met de beste wil van de wereld, geen snars van.

De ietwat ingetogenere nummers zorgen voor mooie verpozingen, maar het zijn vooral de vooruitstuwende nummers die ons het meest bij ons nekvel grijpen. Zo mogen we iets na de helft kennis maken met No One But Yourself, een pareltje dat ons hart van pure opwinding terstond twee keer sneller doet slaan. We worden genadeloos meegezogen in haar vocale draaikolk, en we willen ook niets anders dan er volledig in mee gaan. Pure klasse is dit.

Wie nog niet vertrouwd is met Hanne Hukkelbergs inventieve en experimentele aanpak, zal vast en zeker zijn ogen opentrekken. Buiten de lijntjes kleuren is haar handelsmerk, en zelfs in haar meer toegankelijke nummers blijft deze dame trouw aan haar vele vernieuwende geluiden.

Laat je muzikaal verwennen door deze Noorse zangvogel en laat je verrassen door haar intense klankkleuren. In onze ogen is Hanne Hukkelberg al langer dan vandaag een grote dame. Nu jij nog.

21 April 2009

Janne Steenbeke