Future Of The Left, verrezen uit de as van noiseband McClusky, kwam eerder dit jaar op de proppen met het livealbum ‘Last Night I Saved Her from Vampires’. Een gesmaakt zoethoudertje, maar naast het nieuwe ‘Travels With Myself and Another’ dreigt die plaat in het niets te verdwijnen.
‘Last Night I Saved Her from Vampires’ had iets van een veredelde bootleg. Dan is ‘Travels With Myself and Another’ toch wel uit heel ander hout gesneden. De twaalf nummers lijken een wedstrijdje te houden om de grootste spierballen. Geluid en artwork zijn om van te snoepen en de songteksten staan netjes in het boekje geprint.
Future Of The Left gaat humor en avontuur niet uit de weg. ‘Travels With Myself and Another’ is dan ook een erg afwisselende plaat geworden. De hoge kwaliteit van het songmateriaal en de hilarische teksten vormen eigenlijk de enige constanten.
The Hope That House Built laat zien dat Future Of The Left geen enkele piste onbewandeld laat. De term “punkmusical” schiet ons spontaan te binnen, hoe bizar die combinatie ook mag klinken. Met een goede dosis venijn en een vleugje vroege Genesis, zou het nummer evengoed van Cardiacs kunnen zijn, de band die al jaren punk en prog met elkaar verzoent.
Hetzelfde vaudevillegevoel keert terug wanneer de ik-persoon in Throwing Bricks At Trains aarzelend zijn liefde ontzegt aan de fictieve spoorwegvandaal Reginald J. Trottsfield. Toch is het de brute kracht van de riffs die blijft domineren. Future Of The Left durft zich wel wat te permitteren, maar doelloos experiment en flauwigheid zijn verboden.
In het door loodzware keyboards voortgestuwde You Need Satan More Than He Needs You hergebruikt de band een oude T-shirt-slogan voor een verhaal over de alledaagse beslommeringen van een satanist. “It doesn’t look like a man, it doesn’t talk like a man, but does it fuck like a man?” is maar een van de diepzinnige vragen die ontglipt aan de getormenteerde stembanden van Andy Falkous.
En wat te denken van een titel als Stand By Your Matanee (Blijf trouw aan je zeekoe), of van de innerlijke monoloog over de beste gevangenisontsnapping uit de filmgeschiedenis in Lapsed Catholics? Aan originele invalshoeken duidelijk geen gebrek.
De oorspronkelijke belofte om de keyboards meer te gaan integreren in het geluid van de band, is uiteindelijk slechts ten dele ingelost. Niet dat we mogen klagen. Future Of The Left heeft zijn energieke noisepop op ‘Travels With Myself and Another’ weten te perfectioneren. En of je nu manisch begint te springen of ongecontroleerd gaat lachen, je blijft beslist niet onbewogen bij deze 33 minuten vol adrenaline en hilariteit.
No comments
Nieuwe reactie inzenden