Als je een vinger in de chocopot draait en vervolgens in je mond steekt, dan weet je al op voorhand welke smaak je zal krijgen. Tenzij je je vingers daarvoor eerst in iets anders gestoken hebt, natuurlijk. Bij Eminem is het niet anders. Smijt gelijk welk album van de blonde rapper op, en je weet ongeveer wat door de boxen zal komen. Ook al zit er een rustperiode van vijf jaar tussen het vorige album en nieuwe telg ‘Relapse’.

De rode draad doorheen het nieuwe album wordt al van bij de traditionele intro duidelijk. Uit het gesprek met de duivel wordt duidelijk dat het hoofdfiguur van de songs een herstellende drugsverslaafde is, die zowel de verleidingen als de oorzaken van zijn problemen en de gevolgen van zijn daden moet confronteren. 

Eminem heeft een donkere periode achter de rug en wil zijn verhaal doen aan de wereld. Daarvoor gebruikt hij echter het vaste patroon dat ook al door al zijn vorige albums liep: zijn moeder krijgt tijdens My Mom opnieuw de volle laag, Paul en platenbons Steve Berman verschijnen nogmaals in de skits, in We Made You worden enkele wereldsterren verbaal neergesabeld, er is met Must Be The Ganja opnieuw een ode aan drugs en Beautiful gelijkt toch wel heel sterk op Sing For The Moment.

Tekstueel is het ook meer van hetzelfde, maar dat hoeft niet altijd negatief te zijn. Eminem weet nog steeds als geen ander zware thema’s in te pakken met humoristisch cadeaupapier, zodat de inhoud minder hard aankomt maar toch even confronterend blijft. Insane, een nummer over kindermisbruik, is daar het perfecte voorbeeld van.

Helaas gaat de blonde rapper af en toe volledig de mist in, vooral wanneer hij zijn typetje bovenhaalt. Sommige teksten worden om een of andere onduidelijke reden afgerateld, als een Mexicaan die juist een stamp in de cojones gekregen heeft. In het begin valt dat nog te pruimen, maar op den duur zou je het typetje maar al te graag een stamp bijgeven. En ook het zingen gaat Eminem meestal niet goed af.

De productie is een ander paar mouwen. De stempel van Dr. Dre is overduidelijk, en ook voor hem is ‘Relapse’ een soort comeback. De samples vliegen je opnieuw rond de oren, de beats blijven simpel en weinig gelaagd en hier en daar zit er echt een pareltje tussen. Déja Vu en Bagpipes From Baghdad zijn bijvoorbeeld enkele toppers. Helaas kiest Dre te veel voor de veilige weg, waardoor er weinig baanbrekend materiaal tussen staat.

‘Relapse’ is zeker geen slecht album en het bewijst des te meer dat Dre en Eminem een goed duo vormen. De teksten zijn goed, Eminem rapt nog steeds als de beste en ook Dre weet zijn beats te plaatsen. Maar het had meer kunnen zijn, als ze wat minder naar de vaste patronen hadden gegrepen. De muziekwereld is veranderd, maar het duo is precies toch wat blijven stilstaan.

10 Augustus 2009

Niel Van Herck