Het lijkt alsof alle songwriters van enige waarde gedoemd zijn om zich als getormenteerde zielen door dit aardse leven te slepen. Ook Elvis Perkins heeft het niet echt onder de markt. Negen jaar na de dood van zijn vader laat zijn moeder het leven in het World Trade Center in New York. Om dit te verwerken pende hij het wondermooie 'Ash Wednesday' bij elkaar. En nu is er een opvolger voor dit prachtige werkstukje.

Tijdens de promotournee voor 'Ash Wednesday' speelde Perkins avond na avond met zijn Elvis Perkins In Dearland ensemble. Logisch dus dat de opvolger voor zijn debuut eerder klinkt als een volwaardige bandplaat dan als de zielenroerselen van een eenzame zanger.

Perkins blijft uiteraard de spilfiguur op 'Elvis Perkins In Dearland', maar hij wordt nu vakkundig bijgestaan door enkele uitstekende collega's. Het volle geluid van de band wordt meteen duidelijk op de ravissante opener Shampoo. Klanken en kleuren vliegen in het rond en eigenen zich een plaatsje toe in je hoofd, om er vervolgens enkele dagen te blijven hangen. Prachtig nummer.

Ook opvolger Hey is van erg hoge kwaliteit. Melodieën die vrolijk klinken maar tegelijk  een triest verhaal vol heimwee vertellen. Perkins lijkt er een patent op te hebben. Hoewel de plaat een waar groepsgeluid herbergt, weegt de Dylaneske invloed toch zwaar door. Mondharmonica en gitaar vormen met regelmaat het geraamte waaraan de instrumenten als spieren en pezen worden opgehangen.

Op Hours Last Stand klinkt Perkins als die andere folkie Devendra Banhart. En  we moeten u wellicht niet vertellen dat dat absoluut geen verwijt is. Het zenuwachtige I Heard Your Voice In Dresden daarentegen is niet echt ons cup of tea. Maar we kunnen niet echt onze vinger op het probleem leggen al zou het de nogal dominante beat of de melodie kunnen zijn.

Het met een melancholische blazer ingeleide Doomsday ligt ons dan weer wel helemaal. De sfeer plaatst ons meteen temidden van een begrafenisstoet in het centrum van New Orleans. En in het publiek menen we zelfs de schaduw van Zach Condon te herkennen. Weerom stuiten we op die dualiteit die de nummers van Elvis Perkins zo goed maken.

Dat Perkins het in Dearland naar zijn zin heeft is duidelijk. Deze zeer consistente liedjesplaat is een fijne metgezel tijdens de warme avonden die nu almaar talrijker lijken te worden.

13 April 2009

Dimitri Muylaert