Black Affair is het nieuwste project van ex-Beta Band frontman Steve Mason. Het debuutalbum wil een soort eighties-gevoel opwerpen door de synthesizer opnieuw op de voorgrond te plaatsen. Voeg daar wat simplistische beats en melancholisch gekweel aan toe en de cocktail zou moeten smaken. Teruggrijpen naar het verleden is een trend, maar helaas brengt dat heel wat pijnlijke uitschuivers met zich mee.   Het album doet geregeld denken aan Prince, The Pet Shop Boys en The Human League, allen grootheden uit lang vervlogen tijden. Maar meer dan 'doen denken aan' is het niet. Geen enkel nummer op het album haalt nog maar half het niveau van eerder opgesomden. Er zit hier en daar wel wat Detroit-techno in en af en toe vinden we een beetje invloed uit oldskool hiphop terug, maar hoogvliegers levert het niet af.   Integendeel. Het album gaat heel snel vervelen. De eighties-deuntjes klinken na verloop van tijd heel monotoon en het nasale gezang van Steve Mason doet daar geen goed aan. Het hoofdthema van het album mag dan nog seks zijn – zie de nummers Pleasure Pressure Point, You and Me en Will She Come – erg opwindend is het toch niet.   Van bij het begin van het album daal je af in de grot en bij de derde song raak je al verdwaald. It’s Real lijkt een streepje licht te zijn, maar het leidt je alleen maar dieper de grot in. Tak! Attack! is nog een lichtpuntje, maar helaas ben je tegen dan zo uitgeput, dat je je niet meer uit de grot kan hijsen. Mute Me is de perfecte omschrijving van wat er eigenlijk zou moeten gebeuren en uit pure miserie kan je alles doen ophouden door Pills te slikken.