Het artikel dat u nu begint te lezen, is in wezen een overbodige recensie. ‘Black Gives Way To Blue’, de eerste nieuwe plaat van Alice In Chains sinds de dood van hun zanger in 2002, is namelijk een oerdegelijke rockplaat van begin tot einde die u zich dus zonder enige schroom kan aanschaffen. We zeggen en schrijven “rockplaat” omdat dit album heel wat meer muziekliefhebbers kan aanspreken dan enkel diegenen die zweren bij dat hoofdstuk begin jaren negentig, dat “grunge” getiteld is.

All Secrets Known opent dit elf nummers tellende album op een plechtstatige wijze: een fijne gedempte riff die algauw begeleid wordt door de ritmegitaar, waarna de zang en de drums - voorzien van het nodige cimbaalwerk - invallen. Om het geheel af te maken drapeert Jerry Cantrell er nog een ijl klinkend gitaarlijntje overeen. Het timbre van William DuVall, de nieuwe vocalist, lijkt heel erg op dat van wijlen Layne Staley dus de fans hebben alvast geen reden tot klagen.

Het terecht tot single gebombardeerde Check My Brain is een midtempo nummer dat zodanig catchy is dat u na één enkele luisterbeurt het refrein al kan meebrullen. Een compacte song met bijzonder efficiënte bends in de hoofdriff, die zich ogenblikkelijk in uw brein vastboort.

Last Of My Kind is dan weer een steviger nummer, waarvan we ons afvragen of dit een zelfbespiegeling is van hetgeen nog overblijft van de grungescène en de eigen positie van de band in het muzikale landschap. Wat er ook van zij: deze duistere, meeslepende song zien wij de fans zo al meescanderen op de festivalweides, zwaar headbangend uiteraard.

Al dan niet de geplogenheden van het genre indachtig, is de volgende song Your Decision een akoestisch nummer, dat evenwel een prachtige solo bevat. Als zachte balsem tussen twee zware stukken in, heeft dit nummer de perfecte plaats in de tracklist gekregen. De balans tussen de instrumenten is perfect, de tekst is pakkend: de term “instantklassieker” komt spontaan bovendrijven.

When The Sun Rose Again is met zijn slagwerk en akoestische gitaar een tweede rustpunt, perfect om de ogen bij te sluiten en weg te dromen. Acid Bubble, dat aanvankelijk maar een vullertje lijkt, grijpt je echter niet één maar tot twee maal toe bij je nekvel. Een schoolvoorbeeld van hoe zacht en hard perfect kunnen samengaan.

Dan zijn we nu bij “Instant Classic Nr. 2” beland. De song zelf heet echter Lesson Learned: de gitaar zet genadeloos de aanval in, waarna de zang en de drums je heel strak bij de les houden. De band gaat op Take Her Out door op zijn elan: melodisch, meeslepend en toch stevig.

Ondanks de vervaarlijke titel begint de groep stilaan uit te bollen met ‘Private Hell’, om te besluiten met de sobere titeltrack waarin zowaar pianopartijen te horen zijn die - zonder melig te worden - geleidelijk aan de gitaar overstemmen. Een schitterende plaat, die uitnodigt om ze niet twee maar tot drie maal toe na elkaar op te leggen en die ervan getuigt dat comebacks best wel mogelijk zijn. Dat ‘Black Gives Way To Blue’ ongetwijfeld hoge ogen zal gooien bij de eindejaarslijstjes is niet meer dan terecht.

23 Oktober 2009

David Ardenois